Willy Van Damme's weblog

Syrië – Nederland Jihadistenvriend

Wat insiders reeds lang vermoeden is de voorbije dagen duidelijk geworden. De Nederlandse regering steunt al jaren met militair materieel de salafistische terreurgroepen in Syrië. Was dat vanaf 2011 voor zover geweten alleen via politieke en diplomatieke steun en via de propaganda van de in wezen regeringsgetrouwe massamedia dan ging dat daarna verder.

Volgens het dagblad Trouw en het televisieprogramma Nieuwsuur gebeurde dit vanaf 2015 immers ook onder meer via de levering van voor die terreurgroepen cruciale communicatieapparatuur en pick-ups.

Waarop zij dan door andere landen van de Westerse alliantie geschonken wapens monteerden en eventueel gebruikten om te folteren gevangenen te vervoeren of hun eigen troepen naar het front te brengen. Een oorlogsmisdaad lijkt het.

Witwasserij Ko Colijn

In totaal ging het volgens die informatie om 25 miljoen euro aan materiaal waaronder eveneens laptops en pakken ander materieel bruikbaar voor een leger. Dit dan bestemd voor 22 groepen waarvan er echter maar twee namen tot heden bekend raakten. Feiten die de regering van Mark Rutte (VVD) niet betwist.

Bert Koenders, De Nederlandse sociaaldemocraat en gewezen minister van Buitenlandse Zaken. De man is een trouwe vazal van Washington die in 2015 hoogstnodig militair materieel moest leveren aan jihadistische terreurgroepen in Syrië. 

Dat het dan toch openbaar kwam is deels het werk van onder meer parlementslid Pieter Omtzigt (CDA) en natuurlijk die betrokken journalisten die hier ditmaal alle eer verdienen voor hun degelijk onderzoekswerk. Vraag is nu echter wat de gevolgen zullen zijn voor de Nederlandse regering die al zeker vanaf 2015 die groepen met militair materieel steunde. Men noemde het mooi ‘niet-dodelijke hulp’.

Een ding viel al snel op, en dat is de operatie ‘beperk de schade’ die onmiddellijk in gang schoot. Waarbij de vermeende kwaliteitskrant NRC blijkbaar voorop staat. Zo stelde de krant dat het allemaal zo erg niet was en ook logisch toen in 2015 deze beslissing viel.

Ook is het zenden van dit materiaal naar gewapende groepen in Syrië niet in strijd met de internationale rechtsregels en is die Jabhat al Shamiya (het Front van de Levant) geen salafistische terreurorganisatie. Het zijn in wezen goede jongens zelfs al begaan ze al eens een misdaad. Maar dat doet daar iedereen.

Dit allemaal ondanks de tegengestelde visies van Amnesty International en het Nederlandse openbare ministerie. Merkwaardig toch. Mensen als Ko Colijn sprongen in het verleden wild op die rapporten en visies om de Syrische regering als crimineel aan te duiden.

Nu men bij AI en elders ook de andere kant in beeld brengt is dat voor Colijn & co plots onzin. En op de visie van Rusland en Syrië zitten de Colijns van deze wereld natuurlijk nog minder te wachten dan op die van justitie en AI. Die eersten zijn voor hen nu eenmaal doortrapte smeerlappen.

In zijn column in NRC stelt Ko Colijn dat het misschien wel fout was maar in wezen kon voor hem alles toch door de beugel. De internationale rechtsorde kan wat hem betreft op de schop. Hier krijgt hij het ereteken van Officier in de Orde van Oranje Nassau.

Internationaal recht

Zo schreef de Russofobe NRC op 14 september 2018 ‘Jabhat al Shamiya wordt over het algemeen beschouwd als een gematigde islamitische groep’. (1) En voor Ko Colijn van het regeringsinstituut Clingendael, schrijvend in een opiniestuk in diezelfde NRC (2) is er in wezen zelfs helemaal niets fouts aan de hele zaak. De bewering dat men zo het internationaal recht heeft geschonden noemt hij ‘nogal buitenaards’.

“Maar dat je je niet zou mogen mengen in de interne aangelegenheden van een andere (soevereine) staat schiet door. Dat zou tirannen als Assad en Maduro (3) in deze wereld te veel ruimte geven …… maar op een orthodox advies van ‘het mag niet’ zit geen diplomaat te wachten ..…… Überhaupt wordt het voeren van buitenlandse politiek wel erg moeilijk als het ‘volkenrechtelijk verbod op non-interventie’ (Nollkaemper) (4) te letterlijk wordt genomen.”

Het internationaal recht is nochtans duidelijk: De grenzen van een soevereine staat zijn onschendbaar en dient men te eerbiedigen. En het steunen van een gewapende rebellie in een andere staat is onder internationaal recht een casus belli voor een oorlog tegen de agressor door de hier aangevallen partij. Syrië kan dus onder het internationaal recht legaal de hulp inroepen van bondgenoten – hier Rusland –  en eventueel als represaille zelfs Nederland kapot laten bombarderen.

Front met al Qaeda

Wat mensen als Colijn hier eveneens vergeten is natuurlijk dat dit Front van de Levant niet alleen een stel criminelen zijn die op zeer grote schaal moorden, stelen, folteren, ontvoeren en verkrachten maar ook samenwerken met andere salafistische terreurgroepen waaronder bij tijden al Qaeda. Ko Colijn schrijft in wezen dus dat steun aan al Qaeda door de beugel kan.

Pieter Omtzigt, lid voor CDA van de Tweede Kamer, was een van de weinigen in de Nederlandse politiek die zich vastbeet in deze zaak en zorgde voor dit schandaal.

Bovendien verzwijgen mensen als Colijn en Nikolaos van Dam, de spin in dit web, verder dat al wie goederen van welke aard ook naar de Syrische provincie Idlib uitvoert eveneens zorgt voor het financieren van al Qaeda via de door deze terroristen geïnde invoerrechten.

Men steunt al Qaeda dus niet alleen indirect via de allianties van die groepen maar ook via het betalen van belastingen in natura – Al Qaeda gebruikt nu eenmaal geen Visa – aan de grens met Idlib of onderweg bij een van de tientallen controleposten.

En dus is er de vraag: Hoeveel van die door Nederland geleverde pick-ups en ander materiaal werden door al Qaeda (hier officieel Hayat Tahrir al Sham) als taks in beslag genomen? Het is een vraag die men zeker in de Tweede Kamer zal dienen te stellen. Als men het durft natuurlijk.

Leuk is zeker natuurlijk, en dat kwam tot heden in de Nederlandse media voor zover geweten niet echt aan bod, dat men naast het Front van de Levant ook de Sultan Murad Brigade op dezelfde wijze steunde. Die huurlingen vechten aan de Turkse grens in Syrië op vraag van en met steun van het Turkse leger een oorlog uit tegen de Koerdische YPG/PKK.

Een YPG/PKK die volop de steun geniet van de Nederlandse regering en waarvoor men meer dan twee jaar lang de nu teruggetrokken F 16’s ter beschikking stelde. Een hulp die op het zelfde ogenblik kwam als het sturen van allerlei legermateriaal naar de Sultan Murad Brigade.

Of hoe Nederland gelijktijdig twee met elkaar oorlog voerende partijen bewapende. En dat heet dan buitenlands beleid. Trouwens ook delen van het Front van de Levant vechten met Turkije tegen de YPG/PKK. Met de lonen die hier zoals bij de Sultan Murad Brigade eveneens komen van de Turkse schatkist.

De Nederlandse geheime oorlog

Ook dit is een zaak die door de Tweede Kamer in Den Haag dient besproken. Het is naast zwaar crimineel gedrag ook geknoei van de bovenste plank. En toen enkele parlementsleden zoals Pieter Omtzigt (5) steeds meer kritische vragen begonnen te stellen riep de regering plots het staatsgeheim in.

Het parlement mocht niet weten wie wat voor materiaal had gekregen. En als er dan een onderzoeksrapport klaar is roept men ook dit uit tot staatsgeheim. Het parlement, toch het allerhoogste gezag in wat men een democratie noemt, werd hun inzagerecht afgenomen. Nederland voert oorlog maar dit parlement, mag niets weten. Democratie? Kom nou.

Premier Mark Rutte (VVD) wou kost wat kost verhinderen dat het parlement op de hoogte zou geraken van zijn onverklaarde oorlog tegen Syrië en riep gans de zaak dan maar uit tot staatsgeheim. .

Tot de maandag nadien Nieuwsuur en Trouw met het verhaal kwamen en dit staatsgeheim deels in het openbaar gooiden. Het toont de ondemocratische natuur van de regering van Mark Rutte en de partijen die dit op zijn minst wangedrag steunen. Het is de totale minachting van het parlement en zo de bevolking die dit parlement stemde.

Politieke linkerzijde

Opvallend natuurlijk is de houding van wat men traditioneel de politieke linkerzijde noemt. Zo werd de beslissing om salafistische terreurgroepen aan materiaal te helpen genomen door minister van Buitenlandse Zaken Bert Koenders, lid van de sociaal-democratische PVDA.

Tweede Kamerlid Attje Kuiken (PVDA) stelde het op 12 september in NRC zo:

“De Syrische leider Assad was zijn eigen bevolking aan het uitmoorden….. als je geconfronteerd wordt met het Kwaad dan moet je zulke beslissingen nemen.” (6)

Kamerlid Bram van Ojik (GroenLinks) ging nog een stuk verder en stelde het in diezelfde NRC zo (7):

Het is duidelijk dat Assad als winnaar uit de strijd is gekomen, maar dat is geen reden om met de steun stil te zitten… De gematigde rebellen verdienen onze steun – juist nu.”

De gematigde rebellen dus. Ook Jesse Klaver, de ster van GroenLinks, klonk gelijkaardig in het televisieprogramma Buitenhof. Dit terwijl praktisch iedereen die dit dossier volgt nu toegeeft dat er zoiets als ‘gematigde’ rebellen niet bestaan en in wezen ook nooit bestonden.

Termen als het Vrij Syrische Leger zijn zoals die andere slogan van de Arabische Lente creaties van Britse en Amerikaanse pr-bureaus die zo de oorlog aan het publiek als iets lovenswaardig moesten verkopen. GroenLinks doet hieraan mee. Of hoe wat heet politiek links te zijn in wezen ook zeer asociaal en zelfs crimineel kan zijn. Voluit oorlogen steunen is geen probleem. Ook na Libië, Irak en Afghanistan. Wat een politiek niveau!

Nikolaos van Dam

Natuurlijk staat in dit schandaal de persoon van Arabist Nikolaos van Dam centraal. Deze oud-ambassadeur in o.m. Irak en Egypte was in die periode de zogenaamde speciale Nederlandse gezant voor Syrië en de man die op het veld richting gaf aan het beleid. Hij kende de kleinste details van de zaak en jihadistische terreurgroepen hadden het in Nieuwsuur over ‘hun vriend’. Zou dat voor van Dam een eretitel zijn?

Nikolaos van Dam, de jihadistenvriend en Syriëstrijder op jaren en met pak en das. De man die vorm gaf aan het Nederlandse steunprogramma voor Syrische jihadisten. Zijn bijdrage aan de vernieling van het land waar hij zegt veel van te houden.

Voor van Dam is het Front van de Levant helemaal geen salafistische terreurbeweging zoals onder meer het Nederlandse gerecht stelt. De groep ondertekende in de Saoedische hoofdstad Riyad ooit een verklaring stellende dat ze streefden naar een democratie en dat was voor van Dam voldoende om hen als gematigd te zien en massaal militair materieel te geven. Een geschenkje van de Nederlandse vrienden.

Neen, dat is geen salafistische terreurgroep want, opperde hij ook op Buitenhof van de NOS televisie, Charles Lister stelt dat dit gematigden zijn. Charles Lister is de man die jarenlang vanuit Qatar, wapenleverancier aan al Qaeda & co, via het door Qatar gefinancierde Brookings Doha Center de oorlog tegen Syrië becommentarieerde. En op BNR Nieuwsradio maakte van Dam gelijkaardige verklaringen. (8)

Als bron een Qatarese broodschrijver gebruiken voor het beweren dat het Front van de Levant een gematigde groep is kan dus wel  tellen. Maar bronnenkritiek kent Nikolaos van Dam zoals bleek uit zijn hier besproken boek ‘Destroying a nation’, (9) helemaal niet.

Feiten over de ware relatie van Israël, Nederland, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en de VS met die salafistische terreurgroepen van ISIS tot Ahrar al Sham en al Qaeda zal je er niet in vinden. Ondanks de berg aan bewijzen voor die stelling. En zoals uit zijn parcours duidelijk blijkt moet hij hierover heel veel weten.

En dat ze al eens samenwerkten met andere terreurgroepen in dat gebied was voor van Dam eveneens geen probleem. Ze zitten daar ook zo dicht bij elkaar dat het in zijn visie bijna niet anders kan dan dat ze wel eens samenwerken. En dat is blijkbaar geen enkel bezwaar voor onze diplomaat.

Een ander argument voor hem was dat ze vochten tegen ISIS. Nou, ze vochten tegen ISIS! Jarenlang hebben ze echter ook militair samengewerkt met ISIS toen dat nog al Qaeda in Irak noemde. En strijden tegen de huidige Syrische tak van al Qaeda? Hoogstens zoals in het geval eerder met ISIS betreft het in essentie vechten om de buit.

Zichzelf beschuldigen

Voor wie goed naar van Dam luistert en zijn laatste boek las stelt hij zich in wezen echter zelf in beschuldiging als zijnde medeplichtig aan de vernieling van Syrië en de massamoord daar.

Hij was gezien zijn expertise de man die het Nederlandse beleid rond Syrië toen vorm gaf en zorgde dat die moordbendes als het Front van de Levant en de Sultan Murad Brigade militair materieel kregen om zo de oorlog verder te zetten. In zijn boek stelt hij dat het Westen die jihadisten met hun maximalistische eisen – Assad moet weg en liefst dood – bleef steunen maar hen jarenlang onvoldoende hulp gaf om de oorlog te winnen.

De vlaggen van terreurgroep Ahrar al Sham (links), het zogenaamde Vrije Syrische Leger (midden) en al Qaeda (rechts) broederlijk naast elkaar. Zoek de gematigde jihadisten.

Het is als gevolg hiervan, stelt hij in zijn boek, dat de oorlog bleef duren en een politieke oplossing nergens raakte. Met als resultaat honderdduizenden doden en grote delen van het land vernield en geplunderd.

Nikolaos van Dam is echter, zoals nu is gebleken, hiervoor als uitvoerder deels zelf medeverantwoordelijk. De vraag is dan ook of Nikolaos van Dam hier schuldig is aan zware misdaden gaande van medeplichtigheid aan genocide tot oorlogsmisdaden en terreur. Zwaarder kan niet.

Wel is het toch merkwaardig te noemen dat de Nederlandse massamedia al meer dan 7 jaar de waarheid over de oorlog tegen Syrië verbergen. Geen woord over het ware karakter van deze oorlog. En nu plots de openbaring. Goed maar het is merkwaardig.

Neem de Nederlandse jezuïet Frans van der Lugt die jarenlang vanuit Syrië ageerde tegen die steun van zijn vaderland aan die jihadisten. Het dagblad Trouw zweeg hem dood. Tot hij in de stad Homs in 2014 kort voor de bevrijding ervan door een jihadist werd vermoord. Dan plots klonk het een en al rouw bij die krant. Waarbij men echter – je moet maar durven – de schuld nog poogde te steken op de regering. (10)

En wat nu met de Nederlandse regering? Ach, er is het Vlaamse gezegde: Ze dronken een glas, pisten een plas en alles bleef als het was. Nederland is gewoon een vazalstaat van de VS en haar salafistische bondgenoten. En dus loopt men op het Binnenhof netjes in de pas van Washington. Al Qaeda of niet, het doet er niet toe, zolang het Witte Huis maar tevreden is. Nederland gidsland? Wat een grap.

En de Belgische kranten? Veel bladvulling als naar gewoonte maar over deze bij de noorderburen toch wel belangrijke zaak behoudens een kort bericht in de Gazet van Antwerpen niets. Wel korte berichten op de websites van o.m. De Morgen en De Standaard, meer niet.

En elders in Nederland? Recent stopte de Nederlandse regering nu ook met de financiële steun aan de Witte Helmen. De door de Britse regering opgerichte propaganda-afdeling van het Syrische salafisme. Assad heeft de oorlog gewonnen dus kunnen we maar beter stoppen met die zaak is de stelling van Den Haag.

Ook blijft IKV/Pax Christi, die zichzelf een vredesbeweging noemt, verder volharden in het maken van propaganda voor die Syrische terreurgroepen. Zo maakt deze organisatie nog steeds reclame om geld te geven aan het Syrische zogenaamde schoolproject Kesh Malek (11) dat actief is in het jihadistengebied rond de provincie Idlib. Ze geeft volgens haar website in enkele door haar beheerde scholen aan jongens en meisjes apart lessen gebaseerd op een salafistisch curriculum.

Willy Van Damme

1) ‘Kamer wordt vertrouwelijk geïnformeerd over hulp rebellen Syrië’, NRC 14 september 2018

2) ‘Steun jihadisten? Fout maar overdrijf niet’, NRC 13 september 2018. Dat ze een stuk met een andere opinie over deze affaire bij NRC niet plaatsten wekt natuurlijk voor wie de krant kent geen enkele verbazing. Modder gooien naar Rusland is er bij de krant een dagelijkse vaste traditie.

3) Door ook de Venezolaanse president Maduro terloops te vermelden ontstaat de indruk dat hij en enkele andere westerse vuilspuiters al een nieuwe zoveelste oorlog aan het voorbereiden zijn, die tegen Venezuela.

Maar wat moet men volgens Colijn dan doen met bevriende dictators zoals de familie al Saoed? Bommen gooien? En wat met de VS die Irak vernielde en er bij haar invasie en bezetting massaal mensen ombrachten? Bommen gooien? Maar ja, dat zijn vrienden. Daarover zal je figuren als Ko Colijn dus niet horen piepen.

4) Het betreft professor jurist André Nollkaemper die na de commissie Willebrord Davids over de wandaden rond de invasie van Irak in 2003 werd aangesteld. Die stelde met akkoord van het parlement dat men in de toekomst bij buitenlandse interventies Nollkaemper als Extern Volkenrechtelijk Adviseur voor Buitenlandse Zaken zou raadplegen. Deze noemde de zaak in Nieuwsuur een schending van het internationaal recht en dus crimineel gedrag. Hem raadplegen hoefde helemaal niet stelde Colijn.

5) Toen Omtzigt kritische opmerkingen begon te maken over de Nederlandse houding rond het neerhalen boven Oekraïne van het Maleisische vliegtuig van vlucht MH17 was het opnieuw de NRC die een karaktermoord poogde te plegen op deze bijna enige kritische parlementaire stem in dit dossier. Geen toeval natuurlijk.

6) ‘In 2015 leek het politiek nog zo’n goed idee…’, NRC 12 september 2018

7) ‘Nederland steunde terreurbeweging in Syrië’, NRC 11 september 2018.

8) ‘Organisaties waar wij contact mee hadden waren niet jihadistisch’, BNR Nieuwsradio, 13 september 2018. https://www.bnr.nl/nieuws/internationaal/10354191/organisaties-waar-wij-contact-mee-hadden-niet-jihadistisch

Hier stelt men: ‘Nederlandse politici zijn volgens Van Dam medeverantwoordelijk voor de ‘enorme ellende’ die is aangericht in Syrië. ‘Politici die hebben willen interveniëren en met allerlei stellingen kwamen waarop ze niet konden terugkomen, dragen een zekere medeverantwoordelijkheid voor de enorme ellende die daar is aangericht.’. Maar diegene die dit beleid op het veld realiseerde zoals van Dam is dan uiteraard eveneens schuldig.

9) Destroying a Nation, Nikolaos van Dam, I.B. Taurus, 2017, 242 pagina’s. Hier op 12 augustus besproken in het artikel ‘boeken over Syrië’.

10) ‘Patermoord’, Trouw, 8 april 2014, Sylvain Ephimemco.  https://www.trouw.nl/home/patermoord~a55b9397/

Zo schreef de krant:

‘Van der Lugt was vooral hinderlijk voor het regime van president Assad. Hij getuigde via video’s en Skype-verbindingen van de wreedheid van zijn leger dat de stad omsingelt en inwoners laat verhongeren. Hij bleef maar hameren en hopen op bemoeienis van ‘de wereld’, die ‘niet kan blijven toekijken’. Waarom zouden de djihadisten die het lot van de pater deelden en ook gras moeten eten, hem executeren?’

Frans van der Lugt werd op 7 april 2014 in de stad Homs Vermoord. Daar waar hij onder het juk van deze terreurgroepen koppig was blijven wonen. Hij is er begraven

11) https://globalyouthrising.org/2016/04/15/friday-spotlight-paxthe-activist-hive/. Kesh Malek heeft een website: https://www.keshmalek.org/.

Ze werkt vanuit Atareb, een door al Qaeda gecontroleerde stad gelegen in het westen van de provincie Aleppo. Of hoe onze bisschoppen – Pax Christi werkt onder hun toezicht – samenwerken met deze salafistische terreurgroep.

Hocus Pocus bij het Pentagon

Eergisteren herdacht men ook in België de aanslagen van 11 september 2001 in de VS. Met daarbij onder meer een aanslag met een Boeing 757-200 op het Pentagon. Dat zou op grondhoogte ingevlogen zijn in dit vijfhoekige gebouw. Een merkwaardig verhaal. Hoe immers kan men zomaar honderden meters op grondhoogte vliegen in een bevolkt gebied met massa’s lantaarnpalen en verkeersignalisatie?

Een mastodont verdwijnt

Maar er is natuurlijk meer. Op geen enkele foto of video zijn er resten te zien van wat kan lijken op een Boeing 757-200. En dat is toch wel heel raar. Kan een Boeing van dit type bij impact zomaar bijna geheel verdampen of opbranden? Heeft er een of andere tovenaar dit met hocus pocus laten verdwijnen? Het werk van de fameuze legendarische Merlijn?

Het vuur van het Pentagon is nog niet geheel geblust en toch zie je nergens een spoor van die Boeing 757-200. Op andere foto’s merk je dan weer dat de straatverlichting nog intact is.

En dan moet dat toch wel een huzarenstukje van jewelste geweest zijn. Een Boeing 757-200 weegt immers 115 ton, is 13,56 meter hoog, 47 meter lang en bezit een vleugeloppervlakte van 181,25 m² met een spanwijdte van 38,05 meter. Een mastodont om U tegen te zeggen dus. Het kan dan ook tot 234 passagiers vervoeren.

En dan zijn er de twee motoren van Rolls Royce, type REB211, 535 series. En ook dit zijn reuzen. Een motor weegt namelijk 3,7 ton, heeft een diameter van 1,88 meter en een lengte van 5,03 meter. En de 757-200 die in het Pentagon dan zou ingevlogen zijn heeft er zo twee. En dan zijn er nog de drie sets van wielen. In totaal gaat het hierover vier maal drie wielen, twaalf dus. En ook dit zijn geen lilliputtertjes.

Maar waar zijn dan die twee enorme vleugels gebleven? En waar zijn die erg grote 12 wielen? En die gigantische motoren? Er zijn daar bovendien toen aan het Pentagon door massa’s mensen foto’s genomen en op geen enkele ervan die gekend is zie je een spoor van dit vliegtuig, zijn twee vleugels, zijn twee motoren en zijn 12 uit de kluiten gewassen wielen.

Een Boeing 757-200 weegt 115 ton en die tonnen verdwenen volgens het officieel verhaal bij impact praktisch geheel. Straffe toeren, dat is zeker.

Geen enkel beeld

En alhoewel dit gebied toen al vol camera’s moet gestaan hebben is er geen enkele foto gekend waarop te zien is hoe dit vliegtuig zich door het Pentagon boort. Pas weken later en na veel protesten en aandringen gaf het Amerikaans ministerie van Defensie een minuscuul klein videootje van enkele seconden vrij waarop men ziet hoe iets, onduidelijk wat maar zeker geen kolos als een Boeing 575, tegen het Pentagon aanvliegt.

Dat de massamedia dit nepverhaal over die Boeing 757-200 nog steeds voor waar aannemen en tot heden nooit verder keken dan wat het officiële persbericht toen stelde zegt natuurlijk alles over de massamedia. Die zouden desnoods voor waar aannemen dat er marsmannetjes in het Pentagon zitten. Wat er die 11de september 2001 juist gebeurde weten wij niet, zeker is echter dat het officiële verhaal te zot is om waar te zijn.

De Rolls Royce REB211, 535 series weegt 3,7 ton maar van die twee motoren is achteraf aan het Pentagon geen enkel spoor te bekennen. Heeft iemand ze ultrasnel meegenomen en als oud ijzer verkocht?

En wie mij een niet-getrukeerde foto met bij het Pentagon die motoren, wielen of die vleugels van die tegen het dat gebouw gevlogen Boeing 757-200 kan bezorgen krijgt een bak Vicaris trippel bij mij thuis ten geschenke. Maar ik ben er vrij gerust in. Ik ledig hem zelf, desnoods met enkele vrienden.

Willy Van Damme

Gespreksavond over Syrië

Wie met de nakende overwinning van het Syrische leger interesse heeft voor de toestand in Syrië, de achtergronden van die oorlog en de gevolgen voor het land, de wereld en de regio kan op vrijdag vijf oktober komen luisteren naar mijn uiteenzetting over die kwesties. Met uiteraard de gelegenheid om ook van gedachten te wisselen. Tegenstroom is een christelijke vereniging actief vanuit Brugge.

Waar: Wijkcentrum Xaverianen, Xaverianenstraat 1a, Sint-Michiels bij Brugge, schuin tegenover de Hogeschool Vives, 5 oktober om 19u30.
Vlakbij afrit E 40 en op 15 min loopafstand v/h station Brugge.
Inschrijven graag: info@tegenstroom.eu.
Inkom: 10 euro aan de deur, 5 euro bij inschrijving vooraf, 5 euro studenten/werklozen.

Willy Van Damme

Lokale verkiezingen regio Dendermonde

Op 14 oktober zijn er in België lokale en provinciale verkiezingen en in het kader hiervan organiseert de Dendermondse Perskring drie debatavonden waar de lijsttrekkers van de politieke partijen in Buggenhout, Dendermonde en Lebbeke aan het woord komen en het publiek ook vragen kan stellen. Alle partijen die een kieslijst indienden kunnen zich zo presenteren aan hun kiezers zodat de bevolking een beter zicht krijgt op wat die lijsten voorstellen.

Wie vragen heeft over die partijplannen voor hun gemeente kan aan de inkom van de zaal een papier bekomen en zijn vragen/vraag neerpennen en ten laatste bij het begin van de pauze aan de organisatoren overhandigen. Die worden dan in de mate van het mogelijke tijdens het tweede gedeelte van deze debatavonden door de lijsttrekkers beantwoord.

Lebbeke: dinsdag 18 september, Vrije Basisschool, Brusselsesteenweg 43 te 20 uur.

Buggenhout: maandag 24 september, Orangerie, Vekenstraat 3 te 20 uur.

Dendermonde: dinsdag 2 oktober, CC Belgica, Kerkstraat 24 te 20 uur.

Willy Van Damme

Jacques Monsieur–Voor Brussels hof van beroep

Voor het Brusselse hof van beroep zijn de voorbije dagen de debatten gevoerd rond de affaires van Jacques Monsieur, de Belgische wapenhandelaar en spion. Deze kreeg in eerste aanleg van de rechtbank voor illegale wapenhandel met o.m. Iran, Libië, Pakistan en Tsjaad 3 jaar effectieve gevangenisstraf. Een relatief zware straf daar de federale procureur maar twee jaar cel vroeg.

Mossad, DIA en DGSE

Wel werd hij vorig jaar vrijgesproken voor het witwassen en was er geen sprake van de inbeslagname van bepaalde eigendommen van de man en diende hij alleen maar een boete te betalen. Financieel een opsteker voor hem. Jacques Monsieur, een aan de Franstalige universiteit ULB gevormde jurist, rekende vooraf op een vrijspraak.

Jacques Monsieur, een uit Lot afkomstige reserveofficier van de pantservoertuigen, zat omwille van zijn wapenhandel en spionage al in de cel in Iran, België, Frankrijk en de VS. Waarbij hij na zijn verblijf in Iran in afwachting van zijn uitlevering aan België ook in Turkije werd opgesloten. Uit de debatten voor het hof blijkt dit om veiligheidsreden nu in een vrouwengevangenis in Istanbul te zijn geweest.

Zowel de Franse als de Amerikaanse militaire veiligheidsdiensten riepen zijn hulp in toen er stiekem wapens moesten geleverd worden. Zo vaardigde de VN in 1991 op de vraag van Washington een algemeen wapenembargo uit tegen wat toen nog Joegoslavië was.

Waarna de DIA, de Amerikaanse militaire veiligheidsdienst, de dag nadien zijn hulp inriep om aan de Kroatische vrienden wapens te leveren. Waarbij de NAVO ervoor zorgde dat hij niet kon betrapt worden.

Jacques Monsieur pleit voor het hof van beroep in Brussel zijn totale onschuld. Hij weigerde een interview.

Ook speelde hij een grote rol in de Iran-Contra zaak uit de periode rond 1985 waarbij de VS en Israël aan het Iran van de ayatollahs wapens leverden tijdens de oorlog tegen het Irak van Saddam Hoessein, een medewerker van de CIA.

Iran

Met de opbrengst bewapende men dan in Nicaragua de Contra’s, een rebellengroep die streed tegen de Nicaraguaanse regering, en werd een drugshandel opgezet richting de VS. Hiermee had Monsieur echter voor zover geweten niets te maken.

Ook in de Republiek Congo (Brazzaville) speelde hij een rol en leverde er op vraag van de Franse oliemaatschappij Elf/Total en de Franse militaire inlichtingendienst DGSE wapens aan de regering van president Pascal Lissouba. In het noorden was er immers een opstand uitgebroken van legerofficier Denis Sassou Nguesso die de steun had van de Franse president Jacques Chirac. Een strijd die door Lissouba werd verloren.

Die leveringen gebeurden echter zonder de nodige officiële papieren en de zaak betekende ook het einde van de tot dan in het geheim handelende Monsieur. Hij raakte er verwikkeld in het enorme schandaal rond Elf/Totaal en vloog achter de tralies. Voorwaardelijk vrijgelaten vluchtte hij met een diplomatiek paspoort via Zwitserland naar Iran waar men hem echter intussen door had een westerse spion te zijn.

In het geheim werkte hij immers voor de Israëlische Mossad met de bedoeling om op die wijze te infiltreren in het Iraanse militair-industrieel complex. Zo leverde hij in 1993 op vraag van de Mossad Amerikaans materiaal voor de vliegtuigen en luchtafweer van het Iraanse leger.

De stoeterij van Jacques Monsieur vlakbij Tarascon in de Franse Provence. Hij kweekt er Lusitaanse paarden en is in dit milieu ook goed gekend, ook als rijder. Naar men bij de verdediging stelde zou hij terug naar België verhuizen.

Officieel was het materiaal bestemd voor de Belgische luchtmacht in Evere waarbij hij samen met een kompaan de handtekeningen van de chefs van onze luchtmacht en diens aankoopdienst nabootste. Zowel in Frankrijk als in België kwam hij er nadien af met een voorwaardelijke celstraf.

In 2009 was het echter opnieuw prijs en lokte de Drug Enforcement Administration hem via een nepverkoop in de val en ontvoerde men hem in Panama naar de VS. Waar men hem nadien in Alabama dan veroordeelde tot 23 maanden cel. Hij kwam op 28 april 2011 vrij.

Federaal parket

Tijdens de debatten voor het Brusselse hof van beroep werden in wezen geen nieuwe argumenten gebruikt. Wel had Monsieur met de oratorisch begaafde Daniel Spreutels er een tweede pleiter bijgehaald. Deze hield op het einde dan ook een vrij klassiek emotioneel betoog om zijn cliënt zeker geen celstraf te geven. Hij bekende wel de fouten uit het verleden maar er was hier spijts 9 jaar onderzoek niets strafbaars te vinden, opperde hij.

Argumenten van de verdediging waren verder o.m. het feit dat Jacques Monsieur slechts een tussenpersoon was tussen de Poolse firma Unimesko en de koper. Naar hij zelf stelde deed hij zelden iets anders dan het doorspelen aan de Polen van een vraag om wapens. Verder riepen zijn advocaten ook de volgens hen de te lange duur van het onderzoek in als verzachtende omstandigheid.

Het onderzoek zat eerst bij het Brusselse parket maar die bleken geen haast te hebben. Pas toe het federaal parket deze zaak overnam ging justitie echt over tot de actie met daarbij een serie rogatoire missies naar o.m. Dubai.

Onder meer omwille van dit type van vliegtuigmotor de J85 van General Electric en gebruikt bij het F5 gevechtsvliegtuig van Northrop dat de VS  Monsieur ontvoerde en hem nadien in de VS in de boeien sloeg.

Ook speelde de verdediging op de Europese wetgeving en de problemen rond de regionalisering in België van de wapenhandel. Wel stelden zijn advocaten dat de VS toen ze Jacques Monsieur ontvoerden hem poogden te dwingen om terug voor hen te werken om zo Iran te infiltreren. Bewijzen hiervoor waren er voor zover geweten niet. Het verhaal lijkt ook vrij bizar.

Verder stelde men dat in de kwestie van de wapenleveringen aan Libië dit gebeurde op vraag van een Israëlische geheime agent die Monsieur contacteerde. Ook hier waren er blijkbaar geen bewijzen voorhanden. Verder voelde hij zich verraden door de VS. Maar wie is dat niet? Het hof zal normaal op 19 oktober vonnissen.

Willy Van Damme

Verdere lectuur: ‘Handelaar des doods’, Willy Van Damme, Borgerhoff & Lamberigts, 2011. 255 pagina’s.

Syrië en Idlib – De tranen van oorlogsmisdadigers

Stilaan maar zeker nadert het uur 0 voor wat uiteindelijk moeilijk anders dan de bevrijding van de Syrische provincie Idlib kan genoemd worden. Het Syrische leger heeft zich massaal samengetrokken in een cordon rond dit vooral door al Qaeda gecontroleerde gebied. Het is de laatste bewoonde kern in het land welke door deze jihadisten bezet wordt en de opkuis ervan is gewoon een kwestie van tijd.

In fasen

Hoe hard die gevechten zullen zijn en hoe lang ze zullen duren is koffiedik kijken. Maar heel vermoedelijk zal dit tegen Nieuwjaar voorbij zijn en kan het land dan eindelijk herademen. Maar al Qaeda en haar bondgenoten zitten ditmaal met de rug tegen de muur en dus wordt het of overgave of de dood. In zoverre velen al niet gevlucht zijn, ondergedoken onder de massa’s vluchtelingen.

Hoeveel jihadisten er zich daar nog bevinden is onduidelijk maar het zijn er heel vermoedelijk meer dan 50.000 waaronder veel buitenlanders zoals de Chinese Oeigoeren van de Turkestan Islamic Party. Ooit met hulp van de VS en Turkije – ze waren bij het begin van deze waanzinnige oorlog zelfs bondgenoten – vanuit China naar Syrië en Irak gelokt.

De erg complexe toestand rond Idlib. De groene bolletjes zijn Turkse militaire observatieposten rond deze provincie, de blauwe Russische en de rode bollen zijn deze van het leger en aanverwante milities. Deze posten zijn er gekomen als een gevolg van een akkoord tussen Rusland, Turkije en Iran. Bovenaan zijn er twee driehoeken die grensposten met Turkije voorstellen. De groene is open en de rode is gesloten. De kaart komt van de Turkse overheidsinstelling het Omran Center for Strategic Studies.

Hoe groot de invloed van al Qaeda hier is is merkbaar door het feit dat volgens Joshua Landis, een Amerikaanse specialist in deze materie, bijna 90% van alle goederen die vanuit Turkije het gebied binnenkomen passeren via de grensovergang van Bab al Hawa.

Deze douanepost is in handen van Al Qaeda en daar heft deze groep (hier officieel Hayat Tahrir al Sham) belastingen op. Volgens sommige analyses gebeurt dat niet in geld maar in de vorm van goederen die men in beslag neemt. Met een taks die zelfs kan oplopen tot 50%. Wie de mensen in deze provincie dus hulp geeft financiert zo al Qaeda.

Vermoedelijk zal de strijd dit weekend definitief losbarsten. De reden is dat de Syrische geallieerden, Iran, Rusland en, raar maar waar, ook Turkije op 7 september nog maar eens vergaderen. En daar zal praktisch zeker het licht definitief op groen gezet worden voor de laatste veldslag van het Syrische leger tegen die salafistische terreurgroepen die Syrië met steun ook van Nederland en België zolang teisterden.

Vermoedelijk zal deze slag in fasen verlopen en zal men vooral het zuiden en westen van Idlib aanvallen. Met als voornaamste eerste doelwit Jisr al Shughour, de normaal qua inwoners derde stad van die provincie. In een latere fase zou men dan de provinciehoofdstad Idlib innemen. Afhangend van het verzet dat al Qaeda & co hier dan nog gaan bieden. Men hoopt nog steeds op een overgave.

Mislukte onderhandelingen

Probleem was dat Turkije, Rusland en Iran wekenlang gesprekken voerden met al die jihadistische groepen, zelfs met Al Qaeda. Het idee was om de al bestaande kloof tussen groepen als de alliantie (Het Nationaal Bevrijdingsleger) van Nour al Din al Zinki, Suqour al Sham en Ahrar al Sham en de alliantie rond al Qaeda verder uit elkaar te drijven. Ook hoopten sommigen op de ontbinding in Syrië van al Qaeda. Een waanzinnig idee dat geen enkele kans maakte.

De groep rond Ahrar al Sham krijgt veel steun van Turkije maar bleek uiteindelijk niet bereid tot een compromis met de Syrische regering. Alhoewel deze al jaren tegen al Qaeda een bloedige strijd voeren besloten ze hun lot met elkaar te verbinden en dus samen te sterven.

Uiteraard tot ongenoegen van Turkije dat snel af wil van deze oorlog. Die willen terug handel voeren in plaats van oorlog. Opvallend daarbij is dat Turkije eind augustus Hayat Tahrir al Sham voor het eerst officieel bestempelde als een terreurgroep. Voordien telde dit alleen voor de vroegere benamingen van de lokale afdeling van al Qaeda zoals Jabhat Fatah al Nusra.

De controle van al Qaeda, nu Hayat Tahrir al Sham, in de provincie Idlib is heel sterk. Merk hoe het financieel cruciale grensgebied met Turkije in handen is van deze terreurgroep en hoe ze ook alle ietwat interessante steden bezetten. Deze machtsgreep kon uiteraard alleen met steun van Turkije en de westerse alliantie gebeuren. Bovendien betekent dit dat alle andere terreurgroepen zoals Ahrar al Sham afhankelijk voor de bevoorrading zijn van al Qaeda en dat alle organisaties die er humanitaire hulp geven zo ook al Qaeda steunen. Wel is het gebied in het oosten rond de stad Abu Duhur sinds begin dit jaar in handen van het leger. Het is trouwens een van de speerpunten voor de aanval op Idlib.

Om zoveel mogelijk burgers aan het komende geweld te laten ontsnappen maakten Syrië en Rusland daarvoor in het zuidoosten van de provincie een vluchtroute. Die werd echter recent onder druk van die jihadistische groepen gesloten. Vooral al Qaeda arresteert continu mensen die men er van verdenkt een akkoord te willen sluiten met de regering in Damascus.

En natuurlijk hoopte ook de regering in Damascus op een zo vreedzaam mogelijke verovering van de provincie. Het bespaart op de kosten voor de latere wederopbouw en het leger en zorgt voor minder vluchtelingen die men dan moet herhuisvesten.

Ook voor Turkije zou dit een goede zaak geweest zijn. Daar heeft men immers grote schrik voor de mogelijks honderdduizenden vluchtelingen die in Turkije een veilig onderkomen zouden willen zoeken. Het Turks leger heeft aan haar grens om dit te verhinderen trouwens ook zwaar legermaterieel samengetrokken.

Een verschil met vroeger toen Turkije wel veel interesse had voor vluchtelingen die ze dan in kampen onderbracht van waar men uit die hongerige wanhopige massa nieuwe huurlingen voor die jihadistische oorlog kon rekruteren. Maar dat is geschiedenis.

Turkije voelt zich tegenwoordig terecht in gevaar omwille van de VS en ook de EU die voluit achter de PKK/YPG gingen staan en zo de eenheid van Turkije bedreigden. En dus kon president Recep Erdogan moeilijk anders dan de kant van zijn vroegere tegenstanders kiezen, Assad en Poetin. Simpele logica, maar men moet het natuurlijk willen zien. Wel is deze evolutie voor Erdogan een enorme opdoffer en een zeer zware nederlaag.

Al Qaeda redden

Ondertussen klinkt overal in westerse regeringskringen, de media en het wereldje van corrupte ngo’s genre Amnesty International de noodkreet want ze beweren te vrezen voor het lot van die mensen in Idlib. VN-bemiddelaar Staffan De Mistura, Federica Mogherini, verantwoordelijk voor het buitenlands beleid van de EU, het Rode Kruis, president Donald Trump en Antonio Guterres,secretaris-generaal van de VN luiden allemaal de noodklok.

Je moet maar durven, eerst stuurt men vanuit het Westen vele tienduizenden jihadisten naar Syrië en Irak en bezorgt hen massa’s wapens, materieel en politieke steun in de vorm van de meest walgelijke propaganda.

En nu dat hun luguber oorlogsspel naar zijn einde loopt roepen zij op tot terughoudendheid bij de regering. Voor hen mag het Syrische leger niet aanvallen. Het toont nog maar eens aan hoe het Westen al Qaeda nog steeds steunt.

Turkije, Rusland, Iran en Syrië hebben er de voorbije maanden alles aan gedaan om hier een zwaar bloedbad te vermijden. Tevergeefs. En wat deden Guterres, Mogherini en de anderen in diezelfde periode? Niets, behoudens zoals voorheen al Qaeda alle steun verlenen om die oorlog toch maar te laten voortduren.

Clownesk hierbij was zeker het voorstel van De Mistura om eigenhandig burgers uit dat gebied weg te halen. Wat een onbenul moet je zijn om dit in het publiek voor te stellen? Uiteraard zal die veldslag om Idlib uiterst bloedig zijn en massa’s onschuldigen treffen. Maar de ware schuldigen hiervoor zitten in Israël, Washington, Riyad, Doha, Ankara en bij de EU in Brussel. Zij stuurden die jihadisten en gaven hen wapens.

De ingewikkelde toestand rond die jihadistische bewegingen in Idlib blijkt uit dit van september 2017 daterende organigram. Sindsdien is Nour al Din al Zinki toegetreden tot de alliantie van Ahrar al Sham en Suqour al Sham. Deze laatste terreurgroep is deze waartoe de Molenbeekse salafistische sjeik Bassam Ayachi behoort. Praktisch al die veranderingen zijn het gevolg van ruzies over geld met al Qaeda. Deze is dankzij de controle over de invoer uit Turkije de veruit sterkste partner en dus een aanlokkelijke bruid voor de anderen. Dit uit elkaar spelen is zoals verwacht was mislukt.

Er is een al eeuwen geldend principe dat wie het potje breekt dat ook moet betalen. Het Westen heeft Syrië doen vernielen en dus stelt de logica dat ze de wederopbouw nu ook maar betalen. Waarbij men de verantwoordelijken voor dit bloedbad zoals Barack Obama naar het Internationaal Strafhof in Den Haag stuurt, liefst om hen levenslang te laten opsluiten. En daar mogen best ook wat persmensen tussen zitten. Zij wisten immers beter maar verkozen de kant van al Qaeda te kiezen.

Russische oorlogsvloot

Bovendien heerst er volgens informatie komende uit die terreurgroepen zelf een erg deprimerende stemming in dit milieu. Velen zien geen uitweg meer en wantrouwen iedereen, ook de eigen leden. Om de haverklap zijn er ook aanslagen onder die groepen en gaat het gerucht dat ook westerse inlichtingendiensten er actief bezig zijn met het uitschakelen van als te gevaarlijk geziene terroristen. Niet onlogisch natuurlijk.

Verder is de spanning internationaal op dit ogenblik zeer hoog. Zo trok Rusland een belangrijk deel van zijn oorlogsvloot, goed voor een dertigtal oorlogsbodems en 25 vliegtuigen, samen voor de Syrische kust. Officieel om er militaire oefeningen te houden. Die stoppen op 8 september, de dag na de nieuwe geallieerde topconferentie in Teheran met Moskou en Ankara. Toeval?

De Russische kruiser Moskva. Het Russische leger toont in het noorden voor de Syrische kust op dit ogenblik met 30 gevechtsschepen en 25 oorlogsvliegtuigen haar tanden. Niet toevallig ligt dit vlakbij de gevechtszone.

Ook waarschuwde men vanuit Syrië en Rusland herhaaldelijk voor een zoveelste nepaanval met chemische wapens door de Witte Helmen en al Qaeda. Waarbij men in Moskou en Damascus zelfs de naam van het Verenigd Koninkrijk liet vallen, de oprichters van de Witte Helmen.

Zowel London, Parijs als Washington dreigden er immers de voorbije weken mee om bij een nieuwe vermeende aanval met chemische wapens zware represailles te zullen nemen. Met de VS die, zoals Mike Pompeo, minister voor Buitenlandse Zaken, vandaag deed, het ene uur haar zegen geven voor deze operatie en een uur later dan waarschuwen voor de gevolgen van een aanval en dreigen. De klassiek geworden Amerikaanse kakafonie.

Veel meer dan de stuiptrekkingen van de verliezers van deze oorlog zullen dat echter niet zijn. Zoals ook de serie Israëlische aanvallen op Syrië in essentie alleen maar dienen om de woede van het zionistische establishment omwille van hun nederlaag te koelen. Slechte verliezers.

Willy Van Damme

De Morgen en Aramco

Deze morgen was ik direct wakker. In De Morgen las ik deze ochtend het stuk van Lieven Desmet “Beursgang van de eeuw in de maak” waarin hij schrijft: “De Financial Times stelt dat oliegigant Saudi Aramco (de monopolistische staatsoliemaatschappij, nvdr.) toch naar de beurs gaat.” Merkwaardig want ik nam deze ochtend die Financial Times in de hand en las juist het tegenovergestelde.

In “Banks to lend Riyadh $11 bn as Aramco listing stalls.” (Financial Times, 26 augustus, hoofdartikel voorpagina) Daarin schrijven de auteurs Arash Hassoudi en Robert Smith het volgende: “The loans are particularly important for the Fund (Public Investment Fund (PIF), het overheidsfonds voor investeringen, nvdr.) after plans to list Saudi Aramco …. were postponed indefinitely.”

In de column Lex op pagina 12 van deze krant is men vandaag nog duidelijker en schrijft de auteur: “Political obstacles mean it may never do so.” Met andere woorden: Het naar de beurs gaan, waar ook, van Aramco zal – volgens dus die krant – vermoedelijk nooit plaats hebben. Kan Uw medewerker dan niet meer lezen wat er in een Engelstalige krant staat? Blijkbaar niet.

Bovendien is de door Uw medewerker gegeven geschatte waarde van Aramco als zijnde 1,8 biljoen dollar er een van de Saoedi’s zelf die in de column Lex vandaag wordt weggelachen.

Ook is de capaciteit van Aramco om olie boven te halen niet 10 miljoen vaten per dag zoals hij schrijft maar vermoedelijk 12 tot 13 miljoen vaten. De 10 miljoen vaten is datgene wat Aramco in 2017 gemiddeld officieel produceerde (zie haar website). Veel is hier echter staatsgeheim en het is dus moeilijk om exacte en betrouwbare cijfers te krijgen.

Verder zou uw medewerker beter blijven stilstaan bij het feit dat het Saoedische investeringsfonds PIF geld moet gaan lenen. Een fonds dat beweerde schatrijk te zijn en de privatisering van de in zwaar water verkerende autoproducent Tesla zo ging financieren. Neen, de vermeende schatrijke Saoedi’s moeten geld lenen. Dat is het belangrijkste in gans de zaak.

Met dan als vraag waar al die honderden miljarden dollars van het PIF heen zijn en waaraan men die te lenen 11 miljard dollar dan gaat aan besteden: Het verder omkopen van Washington en de EU, een nieuw luxejacht en een zoveelste paleis voor kroonprins Mohamed bin Salman, de oorlogen tegen Jemen en Syrië of het bouwen van nog duizenden salafistische moskeeën wereldwijd?

Maar om dat te zien en beantwoorden heb je natuurlijk journalisten nodig.

Willy Van Damme

Brief naar De Morgen betreffende de breed uitgesmeerde beweringen deze ochtend over Aramco en The Financial Times. Wie onzin wil lezen: Koop De Morgen.

Betreffende Saoedi-Arabië is het onlangs publiek tot een zware aanvaring gekomen tussen vader en koning Salman en zijn ‘favoriete’ zoon en kroonprins Mohammad Bin Salman.

Die laatste schaarde zich de voorbije maanden in publieke verklaringen achter het door Jared Kushner, schoonzoon van de Amerikaanse president Donald Trump, voorgestelde plan tot een zogenaamde oplossing voor de Palestijnse kwestie. Een idee vermoedelijk ontworpen door de entourage van de Israëlische premier Benjamin Netanyahu waarbij men Jeruzalem in zijn geheel schenkt aan de zionisten.

In aanwezigheid van de pers en de kroonprins gooide de Saoedische vorst dit plan naar de prullenmand als zijnde totaal onaanvaardbaar en stelde hij dat het Palestijnse leiderschap zelf moet beslissen wat aanvaardbaar is. Een slag in het gezicht van zoonlief die toont hoe wankel de politieke toestand in de Saoedische zandbak is.

De bij een banksyndicaat te lenen 11 miljard $ moet officieel dienen om het de PIF mogelijk te maken Sabic, de Saoedische petrochemische multinational, te kopen. Het officieel schatrijke PIF moet dus gaan lenen. En dat is niet uit weelde natuurlijk.

De heilige Madeleine Albright

Het gesprek met de gewezen Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Madeleine Albright is een gemiste kans om enkele rake vragen te stellen (Humo 21 augustus). Toen zij minister was liep het olie-embargo tegen Irak dat volgens studies 500.000 kinderen het leven heeft gekost. Toen men haar tijdens een gesprek vroeg of het wel de dood van die 500.000 kinderen waard was gaf ze zonder aarzelen een volmondig ja. Het staat op YouTube.

Verder is de ganse hetze tegen Trump en Poetin een type voorbeeld van Amerikaanse politiek en justitie. De VS bemoeit zich al meer dan 100 jaar met de interne politiek van andere landen en heeft daarvoor zelfs tientallen organisaties voor zoals de National Endownment for Democracy, een afsplitsing van de CIA. De vroegere veelal dronken Russische president Boris Jeltsin was zoals de toenmalige Amerikaanse ambassadeur in Moskou zei zijn ontdekking.

Madeleine Albright met haar politieke mentor de nu overleden Zbigniev Brzezinski, Nationaal Veiligheidsadviseur onder president Jimmy Carter en de man die in 1979 de salafistische terreurgroepen vorm gaf. Washington op zijn allerbest.

Verder is het in Washington algemeen bij kenners geweten dat de vroegere Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton en president Barack Obama op grootschalige wijze zowel ISIS als al Qaeda in Syrië bewapenden. Zie hiervoor het document met de analyse van de Amerikaanse Militaire Veiligheidsdienst (DIA) van augustus 2012 over Syrië en Irak.

En zie ook het rapport over de wapens van ISIS van het door de EU en Duitsland gefinancierde rapport van de Britse Conflict Armaments Research waaruit blijkt dat men zelfs nog begin 2017 in Bulgarije gemaakte wapens aan ISIS leverde. Maar daar maakt niemand bij de FBI, de media of de politici in Washington zich druk over.

Willy Van Damme

Brief aan Humo betreffende het gesprek met Madeleine Albright. De dame is baas over het onderzoeksbureau Pew Research dat wereldwijd de gevoelens van de bevolking peilt rond de meest uiteenlopende thema zoals corruptie, religie, sociale ongelijkheid, droogte en milieu.

Materiaal dat men dan gebruikt om waar nodig de bevolking op te hitsen tegen de voor de VS onwillige regeringen. De dame is dan ook zowat de spin in het web. Ze maakt zich trouwens nooit zorgen over de honderden miljoenen dollars die vanuit het Arabisch schiereiland Washington binnenstromen. Washington is dan ook een ander woord voor corruptie.

Leugens over de Witte Helmen

Met aandacht het gesprek gelezen met Raed al-Saleh van de zogenaamde Syrische Witte Helmen (Als je mensen redt, heb je geen tijd voor angst, Knack 22 augustus). Men stelt daarbij Raed al Salah voor als de baas van die groep maar in feite is dat James Le Mesurier.

De Witte Helmen is immers een onderdeel, in wezen zelfs het enige, van de Nederlandse Stichting Mayday Rescue Foundation, De Cuserstraat 93 te Amsterdam en hiervan is Le Mesurier de enige directeur. Deze stichting werkt volgens haar website uitsluitend met gelden van Denemarken, Duitsland, Nederland en het Verenigd Koninkrijk.

James Le Mesurier was een hogere officier binnen het Britse leger en werkte o.m. voor de Britse militaire veiligheid in het vroegere Joegoslavië. De man ging nadien aan de slag bij private onderaannemers actief in de militaire sfeer zoals de Olive Group, nu een deel van de gekende private contractor Blackwater/Academi.

ads

James Le Mesurier, de echte baas van de Witte Helmen en een gewezen Brits militair inlichtingenofficier en private militaire contractor. Eigenaardig is dat volgens Bellingcat, de nepnieuwsverspreider, de Witte Helmen hen financieren. Waarna Bellingcat hun verhalen met zogenaamd eigen onderzoek nog eens weet te bevestigen. Van fraude gesproken.

Het is deze Le Mesurier die in maart 2013, ongetwijfeld in opdracht van derden, de Witte Helmen oprichtte met geld van de Britse regering en die daarvoor Raed al-Saleh aantrok. En aangezien de Syrische provincie Idlib grotendeels in handen is van al Qaeda kan de Witte Helmen zonder haar toestemming er niet werken. Zelfs rivaliserende jihadisten worden in Idlib door al Qaeda desnoods gedood.

Verder beweerde Raed al Saleh eerder dat er in de Syrische stad Douma dit jaar meer dan honderd doden gevallen waren bij een regeringsaanval met chemische wapens. Doden die tot heden ondanks meerdere onderzoeken door o.m. de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens van de VN niet zijn gevonden. En hij wist naar hij stelde waar zijn mannen die doden begraven hadden.

Willy Van Damme

Lezersbrief naar Knack over het interview van Joanie de Rijke met Raed al Saleh. Volgens een publiek afgelegde verklaring vandaag van Brett McGurk, de Amerikaanse generaal verantwoordelijk voor de oorlog tegen Syrië, is de provincie Idlib de grootste veilige zone voor al Qaeda sinds de aanslagen van II september 2001.

Met andere worden: Na Turkije laat nu ook de VS de jihadistische terreurgroepen ginds vallen als een baksteen. De smeekbeden van Raed al Saleh en zijn Witte Helmen vandaag in Knack halen dus niets uit. Maar dat is even verrassend als het opgaan van de zon morgenvroeg.

Syrië – Groen licht voor Idlib

Zoals te verwachten was is vandaag tijdens de gespreken tussen de Russische minister van Buitenlandse Zaken Sergeï Lavrov en zijn Turkse ambtsgenoot een akkoord bereikt over de toestand in de Syrische provincie Idlib. Dit is een zogenaamde de-escalatiezone die in gezamenlijk beheer is van Rusland en Turkije. Met Ankara die hier rondom het gebied twaalf observatieposten heeft.

Terroristen uitschakelen

Een deel van die jihadisten is op dit ogenblik trouw aan Turkije maar de toestand zelf is geheel onduidelijk. Zeker is dat de sterkste formatie daar al Qaeda is samen met haar bondgenoten van onder meer de Turkestan Islamic Party is.

Dat is een groep die vooral bestaat uit jihadisten uit de voormalige Sovjetstaten zoals Turkestan en Kazakstan, de Kaukasus en mensen afkomstig uit de Chinese provincie Xinjiang. Ooit gerekruteerd door Turkije.

Russisch minister van Buitenlandse Zaken Sergeï Lavrov (links) en zijn Turkse ambtsgenoot Mevlut Cavosuglu waren het geheel eens om het Syrisch leger Idlib te laten opkuisen. Wanneer die opkuis echt van start zal gaan is nog geheel onduidelijk. Eerst moet minstens alle legermateriaal ter plekke zijn. En wat met de door Turkije gecontroleerde terreurgroepen zoals Nour Din al Zinki en Ahrar al Sham? Daar zal men al veel minder lachen.

Na dat gesprek gaven beide minister een persconferentie waarbij Lavrov stelde dat er wat betreft Idlib geen respijt kan zijn voor terreurgroepen, doelend op al Qaeda & Company, en al wie zich van hen niet afzondert. Wat Mevlut Cavusoglu nadien herhaalde. Zo stelde hij: “Wij moeten deze terroristen in samenwerking met Rusland en onze inlichtingendiensten identificeren en hen met militaire kracht uitschakelen.”

Met andere woorden: Turkije geeft zijn akkoord aan Syrië om Idlib binnen te vallen en al wie niet wil luisteren, hun vorige vrienden incluis, uit te schakelen. De VS, Qatar, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk en Saoedi-Arabië werden voor zover geweten niet eens geraadpleegd.

Zeker het Huis van al Saoed lijkt geheel verdwenen uit het dossier Syrië. Daar loopt op dit ogenblik immers een bittere machtsstrijd en dan is er nog het drama Jemen. Kopzorgen genoeg.

Volgens de Syrische regering zouden de Arabische Golfstaten hier 137 miljard dollar hebben uitgegeven om het land kapot te laten slaan. Een cijfer dat echter moeilijk valt te bewijzen. Dat er heel veel geld vloeide naar het vernielen van dit mooi land is wel zeker. De westerse beschaving op zijn properst.

Willy Van Damme

Kenneth Roth en de toestand in de Syrische provincie Idlib

Merkwaardig toch hoe Kenneth Roth van Human Rights Watch ageert in de zaak van Syrië in de toestand in de provincie Idlib (Voorkom een bloedbad in Idlib, zet het Kremlin onder druk, De Morgen 14 augustus 2018). Nu wil hij dat Idlib niet wordt bevrijd van de bezetting door vooral al Qaeda.

Ook hij weet door zijn expertise ongetwijfeld dat die provincie grotendeels in handen is van al Qaeda, die door de VN en ook zijn VS als terreurgroep omschreven organisatie. Het wekt dan ook niet de minste verbazing dat hij in zijn pleidooi verzwijgt dat die provincie grotendeels kreunt onder de tirannie van die groep. Het toont zijn visie op de mensenrechten.

Willy Van Damme

Lezersbrief naar De Morgen betreffende het opiniestuk van Kenneth Roth, directeur van Human Rights Watch, over de toestand in Idlib. Deze provincie dreigt de komende weken door het Syrische leger aangevallen te worden. De laatste veldslag in deze al bijna 7,5 jaar aanslepende oorlog.

Op dit ogenblik zijn er tussen vooral Rusland en Turkije hierover zeer intense besprekingen aan de gang waarbij Turkije qua buit toch nog wat extra’s in de wacht hoopt te slepen. Voorheen plunderde het al de bedrijven in de provincie Aleppo. Nu de oorlog met de VS in alle openheid is losgebroken zit de Turkse president Recep Erdogan echter met de rug tegen de muur.

Turkse-Russische gesprekken

Begin volgende maand op 7 september zijn er in Istanbul op uitnodiging van Ankara gesprekken gepland tussen Rusland, Turkije, Frankrijk en Duitsland over de evolutie van het Syrische dossier. Iran en het Verenigd Koninkrijk zijn blijkbaar hierop niet uitgenodigd.

De Turkse president Erdogan (hier met zijn Russische ambtsgenoot Vladimir Poetin) poogt in Syrië zijn meubelen te redden en nodigde mede daarom Duitsland, Rusland en Frankrijk naar Istanbul uit voor officieel overleg. Hij zal zijn beleid van steun aan allerlei islamitische terreurgroepen in China, Rusland en elders wel moeten stoppen. En met de ‘oorlog’ tegen de VS gaande heeft hij geen enkele keus. Met de rug tegen de muur heet dat.

Vermoedelijk zal dan al de slag om Idlib in volle hevigheid gaande zijn. Behoudens enkele brigades en divisies die nu nog eventjes in het zuiden bezig zijn tegen ISIS in de rotswoestijn op de grens van de provincies Sweida en Damascus zijn zowat alle belangrijke Syrische legereenheden al samengetrokken rond de provincie Idlib. Met als test de dagelijkse bombardementen heen en weer.

Het eerste doelwit wordt daarbij zeker Jisr al Shughour in het zuidwesten van de provincie, de tweede stad van Idlib en een belangrijk wegenknooppunt. Bij de jihadisten heerst er op dit ogenblik onnoemelijk veel spanning. Met interne afrekeningen en de arrestaties van alle mogelijke mensen die verdacht worden toegevingen te willen doen aan de regering. En dan zijn er de lokale Turkse manipulaties.

Verder zijn er al maanden vele onverklaarde executies en bomaanslagen gaande tegen leiders van de vele jihadistische groepen die er actief zijn. Niemand vertrouwt niemand meer. En de daders van die aanslagen kunnen zowel komen van afrekeningen binnen die jihadisten zelf als afkomstig zijn van de veiligheidsdiensten van Turkije, Rusland, Syrië of zelfs het Westen.

Deze zouden dan als te gevaarlijk beschouwde jihadisten willen uitschakelen voor ze terug huiswaarts keren. Al Qaeda en haar bondgenoten zullen dus zeker en vast veel tegenstand pogen te bieden maar veel zal het niet uithalen. Ten laatste eind dit jaar is het gedaan met de opstand van al Qaeda en de Moslimbroeders.

Willy Van Damme 

Boeken over Syrië

Men zegt al eens dat de oorlog in Syrië het moorddadigste conflict is sinds de tweede wereldoorlog, maar dat klopt natuurlijk niet. Er was immers nog de feitelijk van 1941 tot 1989 durende oorlog in het vroegere Franse Indochina met Vietnam, Cambodja en Laos. Vele miljoenen mensenlevens raakten hier verwoest.

En dus mag Syrië deze eeuw dan wel het voorlopig bloedigste conflict zijn, het is echter peanuts in vergelijking met wat de mensen in dat Indochina meemaakten. En zie, twintig jaar nadat het westen er in Indochina haar nederlaag moest erkennen bloeien die landen als nooit voorheen. Nu de oorlog voor Syrië, en ook Irak, naar haar einde loopt is er dus ook daar volop licht aan het einde van deze Arabische tunnel. Laat ons hopen.

Over de Syrische oorlog zijn al massa’s analyses, opiniestukken, reportages en krantenverslagen geschreven. Soms de platst mogelijke propaganda, al eens complete onzin en ook veel boeiend materiaal wiens lectuur het een genot is om het te lezen. Zelfs al is men het er altijd niet geheel mee eens.

Ook qua boeken verscheen er al alles bij elkaar reeds een mooie bibliotheek met teksten o.m. van uitstekende Belgische analisten zoals Dirk Borgers en de politica Anne-Marie Lizin, beiden sindsdien spijtig genoeg overleden. Hun ‘La face cachée des révolutions arabes’ (1) (Het ware gezicht van de Arabische revoluties) is een meesterwerk.

In het Nederlands taalgebied verschenen er vorig jaar al deel 1 van ‘Poetin & Assad hebben ons leven gered’ van de Norbertijner pater Daniël Maes en ‘Het dagboek van granaten in Damascus’ van journalist Jens De Rycke, een man verbonden aan het ‘t Pallieterke, het Vlaams ultranationalistisch weekblad. Eerder al verscheen van Ludo De Brabander ‘Oorlog zonder grenzen’, een overzicht van de geschiedenis van de regio sinds 1914.

Daarbuiten publiceerde de vroegere Nederlandse diplomaat Nikolaos van Dam vorig jaar zijn ‘Destroying a nation – The civil war in Syria’. Wat wil doorgaan voor een meer wetenschappelijke geschiedkundige analyse van deze oorlog. De man was de voorbije jaren voor dit conflict speciaal Nederlands gezant voor Syrië en wordt in bepaalde westerse academische kringen gezien als een van de beste specialisten in dit vakgebied.

Daniël Maes – Een dagboek uit een land in oorlog

Uit elk groot conflict komen steevast een serie merkwaardige figuren te voorschijn. Misschien geen grote helden maar mensen die opvallen en met hun bescheiden middelen poogden recht te doen zegevieren. Desnoods en veelal ook tegen de stroom in.

Daniël Maes ten tijde van de oorlog met enkele vluchtelingen aan het werken in de grote tuin van het klooster.

Figuren ook die echt aandacht hadden voor de miljoenen kleine lieden die het slachtoffer werden van de westerse machinaties die nog maar eens een zoveelste regimewissel op het oog hadden en probleemloos een land lieten vernielen.

De titel van het boek ‘Poetin & Assad redde ons leven’ van Daniël Maes kan voor wie de leugens van De Standaard en de NRC gewoon is en gelooft zeer schokkend overkomen. Maar Daniël Maes is een man met een overtuiging die zoals blijkt uit het boek groeide door zijn contacten met het land en de evolutie van dit conflict.

Doodgezwegen

Zijn wedervaren is ook een der beste bewijzen voor de censuur die de Belgische en ook Nederlandse media uitoefenen met betrekking tot deze oorlog. De man maakte de volle 7,5 jaar van deze opstand mee en zat er middenin. Maar voor zijn verhaal was er bij de media amper interesse. Alleen occasioneel kwam hij eens aan het woord, meer niet.

Beeld U in een Belgische pater midden een uiterst brutale oorlog. Normaal zouden de media van de VRT tot Humo en het Laatste Nieuws zijn deur platlopen voor zijn exclusieve verhalen. Met de opbrengst in zijn geval bestemd voor het ledigen van het onmenselijke leed van de Syrische bevolking.

Maar neen. Een interview in Terzake, een gesprek in het AD, twee korte stukken op de regionale pagina’s van de Gazet Van Antwerpen, een verhaal in Het Belang van Limburg, twee verhalen in Knack en De Zondag. Dat was het in essentie

De VRT-radio had naar aanleiding van de actiedag rond Syrië in 2012 een interview met hem dat echter niet werd uitgezonden. ‘De kwaliteit was onvoldoende’, klonk het. Juist het tegenovergestelde wat men voordien tegen de man zelf zei.

En televisievedette Rudi Vranckx was in zijn thuisbasis in de abdij van Postel uren bij hem en maakte opnames. Het werd nooit uitgezonden. Zijn visie past nu eenmaal niet in de propagandaoorlog waar onze media mee bezig zijn. En dus werd hij zo goed als kan verbannen uit de media.

De katholieke kerk

Zelfs het officiële Kerk en Leven, het Parochieblad voor de vele gelovigen, zweeg hem jarenlang dood. Pas vorig jaar bestede het blad aandacht aan deze held en bijna martelaar. Hij die zo opkwam voor de christenen, en die niet alleen, in het Midden-Oosten. Wie er wel in het blad kwam met zijn van de pot gerukte beweringen was de warrige Italiaanse jezuïet Paolo Dall’Oglio.

Het klooster van Mar Yakub, een meer dan merkwaardig verhaal. Met op de achtergrond de besneeuwde Qalamoenbergen. Het lijkt wel idyllisch.

De man liep als een blinde achter die salafistische opstandelingen en kwam om het leven in de provinciehoofdstad Rakka toen daar een strijd woedde tussen al Qaeda & Co en ISIS – zijn vrienden – voor de controle over de regio met zijn rijke landbouw en vooral zijn oliebronnen. De behandeling door de kerk van Daniël Maes en zijn verhaal is een niet te wissen schandvlak voor zowel de Belgische bisschoppen als het Vaticaan.

Het doet denken aan de Nederlandse jezuïet Frans van der Lugt die op 7 april 2014 vlak voor de bevrijding van de stad Homs door een van die salafisten werd vermoord. Behouden Arnold Karskens had voordien geen enkele Nederlandse journalist aandacht voor de man die ondanks het levensgevaar in het jihadistengebied bleef wonen.

Pas na zijn dood verschenen er stukken over hem, met het ‘christelijke’ dagblad Trouw (onderdeel van de stal van Christian Van Thillo) daarbij bewust verzwijgend dat hij achter de Syrische regering stond. Kranten kunnen qua moraal dus erg diep zakken.

Het is een van de opvallende zaken in het boek dat hij het wel heeft over Paolo Dall’Oglio maar zijn naam niet noemt. Hetzelfde voor Brigitte Herremans die bij Pax Christi en Broederlijk Delen verantwoordelijk was voor het dossier Syrië. Ook kritiek op de houding van de Belgische bisschoppen en het Vaticaan is feitelijk onbestaande.

En nochtans hielpen zij door hun optreden of weigering om op te treden mee aan de moord op de christenen in de regio, de bakermat van deze godsdienst. Om de westerse machthebbers niet voor het hoofd te stoten deden zij op die wijze feitelijk mee aan die slachtpartij. Buiten wat vage woorden en het sturen van een gezant deed ook deze paus niets en bleven onze bisschoppen doofstom voor dit lijden.

En dus kon Brigitte Herremans ongehinderd door haar kerkelijke hiërarchie – Pax Christi en Broederlijk Delen werken onder toezicht van de bisschoppen – jarenlang woordvoerster spelen voor groepen voor wie vrouwen of te verkrachten objecten en seksspelletjes zijn of anders kweekdieren voor nieuwe jihadisten.

Mar Yakub

Zijn werk is een dagboek en vertelt het leven van dag tot dag in het klooster van Mar Yakub (2) vlakbij het stadje Qara liggend aan de voet van het machtige Qalamoengebergte met zijn toppen van 3000 en meer meters. Het is een gewezen Romeins fort dat in de zesde eeuw toen het Oost-Romeinse rijk al erg verzwakt was omgevormd werd tot een klooster. Het raakte echter grotendeels in verval. De restauratie begon rond 1993.

Dat het nu terug een mooi majestueus klooster is is het werk geweest van de op vele vlakken imposante kloosterzuster Agnes-Mariam de la Croix. Een van origine Palestijnse die na enkele mislukte avonturen als hippie het christendom ontdekte en zorgde dat dit klooster terug in al zijn glorie kon herrijzen. Het is genoemd naar de in 421 vermoorde Perzische martelaar Jacob de Verminkte, alias Jacobus Intercisus of Mar Yakub.

Agnes-Mariam de la Croix en Daniel Maes in de tuin van het Norbertijnerklooster in Postel. Een merkwaardig duo.

Het klooster behoort tot de Grieks-Melchitische katholieke kerk, een van de talrijke christelijke groepen in het land. Het is een groot mankement van het boek dat de auteur niet wat meer uitleg geeft over die wirwar van christelijke geloofsgemeenschappen in de regio. Ook over de andere tientallen religieuze groepen vernemen wij amper iets. Spijtig want zonder een degelijke kennis van deze culturele puzzel is Syrië moeilijk te begrijpen.

Daniel Maes kwam toe in oktober 2010 om er in het klooster een opleiding voor priesters te organiseren want die was er wel in Libanon maar niet in Syrië. Zijn visie over het land was er een in de toon van wat onze massamedia er over brachten en dat was van negatief tot zelfs vijandig. Al snel had hij echter door dat dit een karikatuur was van de realiteit. Het land bleek erg divers en was behoorlijk goed georganiseerd.

Wat hij noch de mensen rondom het klooster echter konden vermoeden was dat amper 6 maanden later de hel over Syrië zou losbreken. Met snel toegesnelde buitenlandse jihadisten die via Libanon en vanuit bepaalde moskeeën onrust begonnen te zaaien.

Nadien bleek dat er onder Bashar al Assad veel moskeeën waren gebouwd veelal met geld vanuit Koeweit, Saoedi-Arabië en Qatar. En dit achteraf gezien niet zonder bijbedoelingen.

Syriërs zijn solidair

De moeilijkste en erg gevaarlijke periode voor hem was die van november 2012 tot eind 2013 toen allerlei extremisten ook Qara en de naburige dorpen in handen kregen en hun lusten botvierden op al wie niet plooide voor hun salafisme, uiteraard ook christenen. Uit zijn relaas blijkt dat de dorpelingen hen beschermden tegen mogelijke aanvallen. Ook nam het klooster vluchtelingen, en niet alleen christenen, in bescherming in hun kloosterfort.

Uiteindelijk werden zij en de dorpelingen eind 2013 door het leger gered uit hun hachelijke situatie. Pas in 2017 zouden de laatste resten van al Qaeda en ISIS die zich in de barre bergen in het grensgebied tussen Libanon en Syrië schuil hielden verdreven worden. De titel van zijn boek ‘Poetin & Assad hebben ons leven gered’ moet je dan ook letterlijk nemen. Zonder hen hadden Daniel Maes en de anderen het daar normaal niet overleeft.

Opmerkelijk is ook dat blijkens zijn dagboek er tussen de vele Syrische minderheden geen haat is ontstaan als gevolg van deze op sektarisme gebaseerde oorlog. De westerse poging om het land op die wijze voor heel lang of altijd onbestuurbaar te maken faalde zo te zien.

Daniël Maes en het dagelijkse leven in het klooster Mar Yakub. Hier frietjes bakken.

Het is een verhaal dat ook elders te merken is. Met dorpen die steeds onder regeringscontrole stonden en buurgemeenten die in handen waren van terreurgroepen die, eens de oorlog voorbij, elkaar ter hulp komen om de grote noden te helpen delgen. Zo te zien heeft het westen hier totaal gefaald. Wat mooi zou zijn.

Propagandisten vermomd als journalisten

Spijtig is wel dat er geen relaas instaat van het begin 2012 door Agnes-Mariam de la Croix mee georganiseerde bezoek van een stel Europese journalisten aan Syrië. Bij een aanval door jihadisten op een betoging van regeringsaanhangers in de stad Homs stierf hierbij een Franse reporter. Voor die journalisten, incluis Jens Franssen en Rudi Vranckx van de VRT en de Nederlandse fotograaf Steven Wassenaar, het werk van de regering die zo hen als lastige getuigen wilde uitschakelen.

Waarbij zij zelfs de kloosterzuster viseerden als zat ze mee in dat moordcomplot. Een totaal van de pot gerukt verhaal dat toont dat men hier niet met journalisten te maken had maar met propagandisten die alleen maar leugens wilden verspreiden.

Waarom zou Syrië journalisten officieel uitnodigen om hen dan twee dagen later te vermoorden? Hoe gek kun je het maken? Voor Agnes-Mariam de la Croix waren het gewoon kinderen die niet wisten hoe zich te gedragen en onverantwoord werkten. Maar dit verhaal zit niet in het dagboek daar hij blijkbaar toen in Postel zat.

Niet aflatend

Daniël Maes heeft door zijn niet aflatend werk met o.m. zijn wekelijkse brieven een niet onbelangrijke rol gespeeld in het mee geleidelijk veranderen van de publieke opinie in België en ook Nederland ten opzichte van dit Syrisch drama.

Onversaagd blijft hij al die jaren vrank en vrij zijn mening geven, tegen de heilige huisjes van de media; ngo’s en regeringen schoppend. De stad Ieper gaf vorig jaar een vredesprijs aan de Witte Helmen, onderdeel van die salafistische terreur en de westerse agressie. Men had die prijs veel beter aan Daniël Maes gegeven.

Recent verscheen dan deel 2 van zijn  dagboek dat de periode van 2013 tot nu beschrijft. De tijd van de nakende overwinning en het begin van het herstel van de Syrische maatschappij en de heropbouw van het land. Het verscheen eveneens bij de Nederlandse uitgeverij De Blauwe Tijger. Een pluim voor deze uitgeverij die deze Belgische pater eindelijk het forum geeft dat hem toebehoort.

Jens De Rycke – Reisverslag

Het boek van Jens De Rycke is eveneens een verslag van een verblijf in Syrië maar is qua karakter totaal anders dan dat van Daniël Maes. Door een wat hij beschrijft als een toevallig contact met een priester van een der christene kerken in het Midden-Oosten raakt hij betrokken bij deze oorlog en bezoekt tweemaal het land. Het boek is grotendeels het verslag hiervan.

Het is uitgegeven bij Polemos, de met het Vlaams Belang verbonden uitgeverij. Hij schrijft ook voor ‘t Pallieterke, de legendarische spreekbuis voor de radicale vleugel van het Vlaams nationalisme.

De interesse in Vlaams nationalistische kringen voor Syrië en de steun voor de strijd van de Syrische regering tegen het jihadisme is opvallend. Daniël Maes is er een graag geziene gast en het Vlaams Belang heeft de weg naar Damascus wel gevonden. In die zin komt het boekje van Jens De Rycke dus niet als een verrassing. Het bleef spijtig genoeg bij het grote publiek tot heden grotendeels onder de radar.

Voor die interesse in deze kringen zijn er zo te zien meerdere reden. Zo is er de islam die in dat milieu door velen als een gevaar wordt gezien waarbij de Syrische regering vecht tegen de uitwas ervan, het salafisme. En dus zijn de Syrische regering vrienden.

En dan is er het Vlaams Belang dat alleen in de marge van de Belgische politiek kan opereren en politiek dus veel vrijer kan ageren. Neen zeggen tegen het buitenlands beleid van de VS en de EU hier is voor wie de macht wil grijpen, of wat daar voor moet doorgaan, niet zonder gevaren. Je riskeert een dodelijke perscampagne en het verdampen van de hoop op ministerpostjes. Het Vlaams Belang heeft dat probleem niet.

Geen probleem dan ook voor Filip Dewinter om bij Assad koffie te gaan drinken. En dus kon een man als Daniël Maes, een Vlaamse pater, hier wel een luisterend oor vinden. Wat elders niet lukte. Bovendien zat het zogenaamde linkse publiek gevangen in het web van de door het Westen gespannen propaganda rond de mensenrechten. Leugens natuurlijk maar diegenen die beter wisten zwegen bewust.

Ma’loula

Het boekje is wel zeker wat de foto’s betreft slecht uitgegeven. Wat natuurlijk spijtig is. Zijn verhaal is daarvoor te belangrijk. Mooi is ook dat hij voor zijn boek een voorwoord wist te versieren van Elijah J. Magnier, een der beste analisten van het ogenblik over de zaak. Het bevat ook een verslag van zijn bezoek aan het stadje Ma’loula met zijn serie kloosters en kerken dat kort ooit in handen van die salafistische terreurgroepen was gevallen.

Verder is er een bijdrage over de de Syrische Sociaal Nationalistische Partij die een groot Syrië voorstaat, radicaal Arabisch is en erg seculier. Ook bevat het boek verder een verhelderend gesprek met Marwa Osman, een politicologe en lid van Hezbollah. Interessant materiaal. De bijdrage over de alawieten is daarentegen te beknopt en mist diepgang. Het mysterie rond die religieuze groepering blijft bestaan.

Wel enkele opmerkingen. Het is uiteraard juist dat het Syrische leger en haar bondgenoten, vooral dan de lokale groepen, in bepaalde gevallen uiterst brutaal optraden en men soms ter plaatse mensen executeerde – recent nog tegen ISIS in de stad Sweida – maar men moet dan wel beseffen dat die oorlog door het Westen aan Syrië werd opgedrongen. (p 13).

Marwa Osman, een politicologe verbonden aan Hezbollah komt in het boek aan het woord.

Verder heeft hij het op pagina 41 over de geopolitiek en de oorlog maar heeft het niet over de drijvende kracht achter deze oorlog: Israël. Een land dat via verdeel en heers en met steun van de NAVO de regio in vuur en vlam wou zien ten onder gaan.

Het plan van de Israëlische geostrateeg en diplomaat Odet Yinon. En inderdaad speelden gas en olie een grote rol bij het ontstaan van deze oorlog maar de echte oorzaak is Israël die het erg klassieke principe van verdeel en heers wou toepassen. Tevergeefs blijkt nu.

Verder heeft hij het op pagina 42 over de ‘nucleaire ambities’ van Iran. Dat klopt echter niet want er is niet het minste bewijs dat Iran ooit een kernmacht wou worden. De beweringen van de VS en de NAVO hierover zijn alleen gebaseerd op verdraaiingen van de feiten en leugens.

En dat er in deze oorlog geen winnaars zijn (pagina 120) klopt ook niet. Integendeel, dit is een enorme nederlaag voor Israël en haar bondgenoten en een grote overwinning voor de as Moskou-Teheran-Beiroet-Bagdad-Damascus.

Het idee om die landen totaal te vernielen raakte nergens. Natuurlijk is de schade in landen als Irak, Syrië en eerder Libanon enorm maar ze overleefden en toonden zich sterk. Als dat geen overwinning is!

Tienduizenden jihadistische huurlingen stuurde men op Syrië af met daarboven nog een economische wurggreep om U tegen te zeggen. Tientallen miljarden gaf men uit en tevergeefs. De wederopbouw zal jaren vergen maar zal gebeuren. Desnoods zonder het Westen. Men hoeft zich in Washington en Brussel daarover geen illusies te maken.

Ludo De Brabander – Een teleurstellend boek

Een van de weinige critici van de NAVO die in de klassieke media nog eens aan het woord komt – al zij het heel zelden – is Ludo De Brabander van de vzw Vrede, een groep van mensen die werkt rond de buitenlandse politiek en het (ontbreken van een) vredesbeleid. Het boek is teleurstellend en toont een gebrek aan kritisch doorzicht in wat er op dit ogenblik in het Midden-Oosten gebeurt.

Zolang hij de oudere gebeurtenissen vanaf 1914 tot 1979 bespreekt getuigt het van een goed inzicht en een kritische doorlichting. Het is dan ook vernietigend voor de politiek van het Westen daar. Zo komen er de Britse machinaties rond het Arabisch schiereiland en de Levant, de regio met Libanon, Palestina, Jordanië en Syrië, aan bod. Of hoe Londen koos voor het salafisme van de familie al Saoed.

Met Winston Churchill die zelfs opteerde voor het gebruik van chemische wapens. Waarbij de Britten als tegengewicht voor het Arabisch nationalisme de kant kozen van de Moslimbroeders en andere islamistische groepen. Nog steeds steunt de Britse regering die reactionaire visie van de islam en die keuzes van toen liggen ook aan de basis van veel van de huidige problemen in de regio.

Wat hij onvoldoende of zelfs niet ziet is dat achter de publieke beweringen van westerse regeringen en hun lof voor mensenrechten, vrede en democratie in de regio echter een hondsbrutale politiek schuilt. Een gericht tegen de regio met als voornaamste bedoeling die zo machteloos mogelijk te maken.

Al Qaeda in Jemen 

Neem de aanslag op Charlie Hebdo (pagina’s 45 en 194) die niet zoals hij schrijft het werk was van ISIS maar werd opgeëist door Al Qaeda van het Arabisch Schiereiland, de Jemenitische tak van de groep. En zij waren voor zover geweten de enigen.

En dat is een organisatie die in een bepaalde periode minstens mede onder controle stond van westerse veiligheidsdiensten. Zo mislukten al hun buitenlandse acties doordat de daders voor ze konden toeslaan steevast opgepakt werden. Wat een ver doorgedreven infiltratie van deze organisatie door de veiligheidsdiensten bewijst.

Verder vecht al Qaeda in Jemen samen met Saoedi-Arabië en gans de westerse alliantie, incluis dus ook België, tegen de regering van de Houthi’s die op dit ogenblik grotendeels het nuttige Jemen controleren. Met andere woorden: al Qaeda en het Westen zijn militair geallieerden in deze kwestie. Dat is de realiteit, niet die van de vele holle beweringen van een Jens Stoltenberg, Mike Pompeo of Didier Reynders.

Dat de strijd tegen dit extremisme tot nu faalde heeft dan ook niets te maken met sociale of politieke problemen binnen de Arabische wereld of bij de groep van immigranten in Europa maar met de uitgebreide militaire, economische en politieke steun die deze groepen krijgen vanuit Washington en de EU. De onvrede is wel een der voedingsbodems die westerse geheime diensten gebruiken om via infiltranten in dit milieu te rekruteren.

Het rapport van de Amerikaanse Militaire Veiligheidsdienst DIA van augustus 2012 over de oorlog in Syrië laat hierover niets aan twijfel over. De VS controleerden deze groepen waaronder ISIS en wilden Syrië vernielen en daarnaast via ISIS ook Irak verder aan diggelen slaan. Mogelijks kende hij bij de publicatie van zijn boek dit rapport nog niet.  

Het rapport van de Conflict Armament Research (3) over de wapens van ISIS was bij de publicatie van zijn boek zeker nog niet openbaar. Dit door de EU en Duitsland gefinancierde rapport toonde dat een groot deel van de wapens van ISIS kwamen uit Bulgarije, een lidstaat van de Europese Unie, dat door o.m. de VS en Saoedi-Arabië was aangekocht. Duidelijker kan toch niet.

Op pagina 161 heeft hij het over de wil van die salafisten voor een zogenaamde ‘authentieke islam’. Een bewering die getuigt van een gebrek aan kennis. Reeds van in het prille begin van de islam waren er grote theologische en financiële geschillen en groepen die elkaar soms met de wapens bevochten.

Leden van Ansar al Sharia, een schuilnaam voor de lokale afdeling van al Qaeda in Jemen, hier aan het front bij de stad Taiz samen met troepen van de westerse alliantie.

Het salafisme is in wezen zelfs van heel recente datum en vloeit voort uit het gedachtengoed van enkele toen verketterde islamtheologen. Waarvan de bekendste al Mohammad ibn Wahhab (1703-1792) is die dan weer de mosterd was gaan halen bij Taqi ad-Din Ahmad ibn Tamiyyah (1263-1328). Zeggen dat het salafisme authentieke islam is als zeggen dat Iggy Pop of Fleet Foxes authentieke rock & roll brengen.

Ruslands bedoelingen

Ook schrijft hij dat Rusland zijn interventie in Syrië steunde op de wens om ISIS aan te pakken (p188). Dat is het verhaal dat bladen als The New York Times en De Standaard ervan maakten en een leugen. Moskou heeft steeds gesteld dat men ginds het terrorisme wou uitroeien en noemde daarbij expliciet zowel al Qaeda als ISIS. Wat zin heeft het trouwens om ISIS uit te schakelen en al Qaeda in leven te laten? Geen natuurlijk.

Het is dit uitroeien dat het eerste en voornaamste doel van Rusland is om in Syrië op te treden. Haar bondgenoot ter hulp snellen en zo haar machtpositie in de regio versterken kwam tweedes. Zoals ook de wens om haar nieuw wapentuig te testen en beter te kunnen commercialiseren van secundair belang was. Rusland had al drie oorlogen met die salafisten achter de rug en wou hen in Syrië de genadeslag toebrengen. Wat lijkt te lukken.

Essentieel is dat hij fout zit door te stellen dat militair optreden tegen dit extremisme niet helpt en daarbij verwijst naar het niet slagen van die oorlog tegen de terreur. De reden is dat het Westen niet vecht tegen maar mee met die salafistische terreurgroepen.

Er zijn voldoende bewijzen die aantonen dat bepaalde veiligheidsdiensten zoals MI6, CIA en de Mossad die groepen via infiltranten manipuleren. Ooit al geweten van een aanslag van die geroepen in Israël? Natuurlijk niet.

De enige manier om hen te verslaan is door het gebruiken van geweld tegen hen zoals Irak, Rusland, Iran, Hezbollah en het Syrisch leger nu doen. Maar zolang het Westen hen blijft steunen zal het probleem mogelijks wel blijven bestaan. Wel is de mokerslag die deze groepen nu in Syrië te verduren krijgen erg pijnlijk en zien wij mogelijks hier het Waterloo van al Qaeda & Company.

Nikolaos van Dam – Een expert in bedriegen

Een totaal ander boek over Syrië is dat van de gewezen Nederlandse diplomaat Nikolaos van Dam. De man wordt in de gespecialiseerde westerse media gezien als DE expert over Syrië die op een objectieve wetenschappelijke wijze de toestand in het land en de oorlog beschrijft. Niets is echter minder waar. Dit boek toont dat hij wel een kenner is maar mede daarom ook dat hij bewust een bedrieger en leugenaar is, een verkoper van halve en hele onwaarheden.

Vooreerst maakt hij in zijn boek ‘Destroying a nation – The civil war in Syria’ twee essentiële fouten die een analist en diplomaat als hij niet mag maken. En dat is een totaal gebrek aan bronnenkritiek en het geheel negeren van iets cruciaal als het internationaal recht met o.m. de niet-inmenging en de onschendbaarheid van landgrenzen. Het laatste  is blijkbaar voor hem niet eens het bespreken waard. Gebuisd dus.

De cover van het boek is dan ook een gestileerde reproductie van een van de fameuze propagandafoto’s van de door zijn Nederland mee gefinancierde Witte Helmen die tussen de ruïnes van een stad een baby in zijn armen heeft. En in plaats van het te hebben over de Syrische regering heeft hij het continu over het ‘Syrisch regime’.

Wiens brood….

Het toont de teneur van dit pseudogeschiedkundig werk. Een regime, dat is een stel erg foute ministers, een regering dat zijn dan de goeden. Lees: Wie aan de goede kant van de VS staat is een regering en wie aan de foute kant van Washington staat is een regime. Maar dat is sfeerschepping en in wezen platte propaganda. Een geschiedkundige de naam waardig past voor dat soort praktijken.

De man behoort tot de selecte vriendenkring rond de Zweed Aaron Lund en de Amerikaanse professor Joshua Landis die met de blog Syrian Comment poogt de richting aan te wijzen waar het Westen met Syrië volgens hen heen moet. Deze blog produceert zeker interessant materiaal maar over de Amerikaanse steun voor al Qaeda en ISIS zoals blijkt uit massa’s documenten zal je hier nooit iets lezen. Ook hier bedrog en censuur dus.

Maar dat is zeker wat Nikolaos van Dam betreft zeker begrijpelijk. De man was een Nederlandse diplomaat en o.m. ambassadeur in Irak en door zijn regering tijdens deze oorlog aangesteld als speciaal gezant voor de kwestie Syrië.

Met andere woorden: Hij zat op de eerste rij wat betreft de westerse strategie en Syrië. En ook, zeer belangrijk, de Nederlandse regering betaalde hem hiervoor en dan is er het gezegde ‘wiens brood men eet diens woord men spreekt’. En dat blijkt dus. Het betekent echter ook dat hij intern goed op de hoogte moet geweest zijn van de westerse strategie in deze kwestie.

Zo vertelt hij over de serie staatsgrepen in Syrië na de onafhankelijkheid in 1946 maar vergeet er bij te zeggen dat de CIA hier soms erg actief was en al eens aan het stuur zat. Maar over de fouten van de Baath partij en de familie Assad – en die zijn er zeker –  schrijft hij uitvoerig. Het is alsof je de geschiedenis van Japan zou beschrijven zonder de zaak Mantsjoerije en Pearl Harbour te vermelden. Feitelijk is zijn boek dus een intellectuele krachttoer.

Voor hem is de revolte van Maart 2011 dus spontaan ontstaan en groeide het puur uit het ongenoegen over de politieke, sociale en economische beleid van de regering. Dat was er zeker zoals er overal in alle landen wel ongenoegen is over het regeringsbeleid. Maar zijn bewering is onzin.

De strategie van de VS voor een machtsovername/staatsgreep is steeds dezelfde. Men infiltreert de maatschappij via allerlei verenigingen en helpt dat ongenoegen groeien met veel geld. De VS heeft hiervoor zelfs opleidingscentra en organisaties als de National Endowment for Democracy. Hij moet dat toch weten. Zie maar wat er bijvoorbeeld in Egypte of Joegoslavië gebeurde.

De in Nederland wonende Iba Abdo wist al op 26 februari 2011 op haar blog te vertellen dat de ‘revolutie’ zoals ze dat noemde in Syrië was uitgesteld en pas op 15 maart ging losbarsten. Een helderziende. Ze reageerde niet op een verzoek voor een gesprek.

Ook in Syrië was dat zo en gebruikte de VS de Moslimbroeders en al Qaeda. Zo verscheen in zijn eigen Nederland op 26 februari 2011 op de blog van de Nederlands-Syrische Iba Abdo dat men de ‘revolutie’ om organisatorische reden uitstelt tot 15 maart. Spontaan? Het is om te lachen. Waren de sluipschutters misschien nog niet klaar en diende men daarom die ‘revolutie’ uit te stellen?

De dame werkte nadien eventjes bij Clingendael, het bekende Nederlandse regeringsinstituut voor buitenlandse politiek. Ze moeten elkaar dus normaal kennen en gezien zijn grote diepgaande kennis moet hij praktisch zeker weten van het bestaan van dit nadien afgevoerde blogbericht.

Al Qaeda

Ook heeft hij het steeds over de vreedzaam begonnen betogingen die door brutaal politie- en legergeweld wel moesten ontaarden in een oorlog. Alsof hij niet weet dat bij de eerste betoging in de stad Daraa tot 8 politiemensen het leven lieten, er sprake was van sluipschutters – een klassiek ook in o.m. Sarajevo, Tunesië en Kiev gebruikte methode om de spanning op te drijven – en dat het gerechtsgebouw en de lokalen van de Baath die dag waren platgebrand.

En uiteraard zwijgt hij over de aanwezigheid al vanaf de eerste dag van mensen van al Qaeda die betrokken waren bij de opstand. Zijn landgenoot en oorlogscorrespondent Arnold Karskens maakte van hun aanwezigheid en de wapensmokkel vanuit Irak al begin 2011 gewag. Zoals trouwens ook de Syrische pers dat schreef. Maar dat is voor de man dus niet interessant en niet eens vermeldenswaardig.

En dat de opstand al vanaf het prille begin ging ontaarden was zeker met de kennis die we nu hebben onvermijdelijk. Hij heeft het als enige reden hiervoor over het brutale legergeweld. Dat was er zeker en vast. Maar wat doet een regering als haar gebouwen bij betogingen in brand worden gestoken en politielui vanuit de betoging en door sluipschutters in serie worden afgemaakt?

Wat zou het ‘regime van Mark Rutte’ doen als de mensen in Groningen, de zaak met de aardgaswinning en het regeringsbeleid hierover kotsbeu, grijpen naar gewapend verzet zoals die eerste dag in Daraa? Men zou het leger inzetten natuurlijk.

Dat die door al Qaeda en de Moslimbroeders – toch een geheim genootschap dat een kalifaat met de koran en de sharia is leidraad nastreeft – in afspraak met de VS en haar bondgenoten georganiseerde opstand al vanaf de eerste dag onmogelijke eisen stelde zoals de val van de regering Assad dan is dat geen probleem.

Als de regering politieke hervormingen wil doorvoeren en zoals geëist politieke gevangen – waaronder een notoir terrorist als Zahran Alloesh nadien de leider van het Leger van de Islam – vrijlaat dan is dat onvoldoende voor de opstandelingen.

Het gerechtsgebouw in Daraa na de zogenaamd vreedzame betoging in de stad die dag 15 maart 2011.

De Moslimbroeders en al Qaeda blijven bij hun maximalistische eisen waarvan hij later in het boek zelf stelt dat ze onmogelijk in te willigen waren. En als het leger zich op vraag van de Arabische Liga en het Westen uit de steden terugtrekt dan wordt die ruimte onmiddellijk gevuld door die terroristische groepen. Met de gekende gevolgen. Maar ook dit is voor de auteur niet vermeldenswaardig. De fout ligt voor hem bij Assad en bij niemand anders.

Basiskennis voor een diplomaat is het internationaal recht waarbij de niet-inmenging in de interne zaken van andere landen verboden is. Met als essentie ook de onschendbaarheid van de grenzen van andere landen.

Wat men in de kwestie van Syrië soms met al te doorzichtige excuses en veelal zelfs zonder uitvluchten aan de westerse laars lapt. Zijn Nederland gooit bommen op Syrië en moet volgens de betreffende VN-resolutie de Syrische regering darvoor om toelating vragen. Den Haag, zijn werkgever, vertikt het. Hetzelfde voor de Belgische overheid.

The Day After Association

Maar dit zijn daden van oorlog en daarom ook oorlogsmisdaden. Het zal hem zo te zien worst wezen. Hetzelfde met zijn bronnenkritiek die gewoon onbestaande is. Wat hem uitkomt neemt hij voor waar aan, wat niet past in het plaatje zal je in zijn boek niet lezen.

Zo citeert hij regelmatig de Amerikaan specialist Charles Lister en neemt veel van zijn soms straffe beweringen zomaar voor waar aan. Hij vergeet er echter bij te zeggen dat Lister de voorbije jaren werkte voor het Brookings Doha Center in Qatar, een studiedienst die werkt met geld van Qatar, een financier van o.m. al Qaeda in Syrië. Erg intelligent moet men niet zijn om te beseffen dat die bron totaal onbetrouwbaar is. Ook dat is bij hem geen zorg.

Bronnenkritiek en respect voor het internationaal recht lijken Nikolaos van Dam totaal vreemd. Zoals bij Jens De Rycke slaagt hij er ook niet in meer duidelijkheid te verschaffen over de alawieten.

En dan is er de zogenaamde Caesar met zijn tienduizenden martelfoto’s van gevangenen van de Syrische regering. Gruwelijk materiaal. Volgens het verhaal van Caesar, een alias, moest hij in opdracht van de Syrische overheid die foto’s nemen om ze dan aan de familie te overhandigen. Hij was met zijn foto’s gevlucht maar wou anoniem blijven om zijn in Damascus achterblijvende familie te beschermen. Zo beweerden de auteurs van dit rapport.

Een dossier gemaakt door een groot Brits advocatenkantoor in opdracht van Qatar en juist klaar voor Genève 2, de tweede vredesconferentie rond Syrië. Het moest tijdens de onderhandelingen extra druk zetten op Syrië en hen verder in de beschuldigingsbank duwen.

Maar wie zo’n toch wel bizarre opdracht krijgt is zonder twijfel zo gekend bij de Syrische overheid want hij is vermoedelijk de enige die zo’n taak kreeg. De door dat advocatenkantoor gegeven reden voor zijn anonimiteit is dan ook pure onzin.

Het is in wezen zelfs het bewijs dat dit dossier nep is. Human Rights Watch, nochtans niet vies van vervalst bewijsmateriaal in deze oorlog, uitte dan ook nogal wat bezwaren over die beweringen van dat Brits advocatenkantoor. Onze diplomaat niet.

Het ergst qua een gebrek aan bronnenkritiek is echter als hij op pagina 72 een rapport uit 2016 van The Day After Association beschrijft. Volgens dat rapport had een opinieonderzoek van die vereniging aangetoond dat meer dan helft van de Syrische christenen die op hun zogenaamde peiling hadden geantwoord positief stonden tegenover die opstand.

Simpel onderzoek leert dat die vereniging een van de vele tientallen vanuit het buitenland opererende oppositiegroepjes is die werken met gelden van de VS, de Arabische Golfstaten of Europese landen als Frankrijk. Maar hoe in ‘s hemelsnaam kon men in 2016 in een toestand van algehele oorlog vanuit het buitenland in Syrië zelf een opiniepeiling houden, laat staan een die wetenschappelijk betrouwbaar is?

Geen probleem voor Nikolaos van Dam. Hij stelt zelfs dat aangezien de opstand anno 2016 meer jihadistisch dan bij de start de christenen in 2011 nog met een veel groter percentage achter die opstand moeten gestaan hebben. Is dat om te lachen?

Religies klitten aan elkaar

Wie al Qaeda en ISIS financiert of financierde laat hij dan ook gemakshalve in het ongewisse. Ook over de centrale rol van Israël in de kwestie zwijgt hij zedig. En veelal heeft hij het over buitenlandse mogendheden die in Libië intervenieerden zonder veel te specifiëren. Men zou eens kunnen gaan beseffen dat het regime van Mark Rutten mee hielp aan de vernieling van Libië en Syrië.

De rol van Nederland in deze massaslachtpartij lijkt als we zijn boek moeten geloven nihil te zijn. Wiens brood….  Je hebt er bij van Dam dan ook het raden naar waarom ISIS en al Qaeda de hoogste lonen konden betalen aan hun huurlingen, een pak meer dan wat soldaten van het Syrische leger kregen.

Volgens Dr. Nabil Toumeh faalden de Westerse poging tot vernieling van zijn land als gevolg van de sterke cohesie onder de Syrische bevolking. Syrië was naar hij stelde voor het Westen met daarbij Israël te rijk geworden en moest het daarom kapot.

En ja, het Syrische leger en haar hulptroepen hebben zware misdaden begaan. Niemand kan dit betwijfelen. Zie maar naar het verhaal van de Woestijnvalken (Desert Hawks) van generaal Mohammad Jaber die zeer succesvol was maar plots op 2 augustus 2017 ontbonden werd en waarbij Jaber om onverklaarde reden officieel naar Oekraïne vertrok. (4)

Over het fameuze rapport van de DIA over Syrië lees je hier dan ook niets. Te sterk bewijsmateriaal over de misdaden van landen als Nederland, zijn broodheer? Hetzelfde met dat door de EU en Duitsland gefinancierde rapport van het Britse Conflict Armament Research (3) over Amerikaanse wapens van ISIS of over de verhalen uit de Israëlische pers over de steun aan o.m. al Qaeda. Hij verzwijgt het.

Dat de opstand ondanks de massale geldstromen en de tienduizenden vanuit het buitenland aangeleverde salafisten mislukte is het beste bewijs voor de cohesie van de Syrische maatschappij. De pogingen om het sektarisme te doen zegevieren faalden.

Het is zoals de Syrische soefist, parlementslid, filmmaker en zakenman dr. Nabil Toumeh het in een gesprek in Damascus uitdrukte: “Syrië, dat is 30 religies en 60 sekten en dat klit sterk aan elkaar en daarom mislukte het Westen hier, in tegenstelling tot in Libië, om dit land te verslaan.” Maar voor Nikolaos van Dam is Syrië gewoon een alawietische dictatuur.

Tegenstander

Wel toont hij zich in zijn boek toch een tegenstander te zijn van het beleid van het Westen hier. Al zegt hij dat erg omfloerst. Zijn stelling is dat men die jihadisten aanmoedigde bij hun opstand, hun onrealistische eisen steunde en onvoldoende militaire hulp gaf om te slagen in hun opzet. De oorlog had zonder die steun minder mensenlevens gekost is zijn visie.

Hij vergelijkt het met de Amerikaanse oproep aan de Iraakse sjiieten om na de Iraakse nederlaag in februari 1991 in opstand te komen. Waarna de VS van enkele kilometers ver zat toe te kijken hoe die naïeve opstandelingen door het Iraakse leger afgeslacht werden.

De realiteit is echter dat dit ook het plan was. Het land vernielen en via de introductie van het sektarisme het voor decennia onbestuurbaar te maken. En het Westen is hier zeker niet aan haar proefstuk. Zie naar Bosnië, Kosovo, Afghanistan, Libië en ook Irak. En voor deze halsmisdaad tegen Syrië is de hoofdverantwoordelijke de gewezen Amerikaanse president Barack Obama.

De man die bij het begin van zijn ambtsperiode van de Noorse premier Jens Stoltenberg de Nobelprijs voor de Vrede kreeg. Stoltenberg kreeg dan nadien van Obama de post van secretaris-generaal van de NAVO. De westerse waarden. Nikolaos van Dam betreurt de vernieling van Syrië maar is mee via zijn werk een onderdeel van die strategie. Zelfs al maakt hij er bezwaar tegen.

Willy Van Damme

1) La face cachée des révolutions arabes, Ellips, redactie: Eric Denécé, 528 pagina’s, 2012.

2) https://www.maryakub.net/

3) Conflict Armament Research: De VS wou niet antwoorden op de vraag van de groep hoe na juni 2014 In Bulgarije geproduceerde en aan de VS geleverde wapens bij ISIS werden gevonden. Wapens van een sovjet-type waar men in de VS niets mee kan aanvangen. In juni 2014 viel de stad Mosoel na de massale desertie van het Iraakse leger in handen van ISIS. Zie o.m. pagina 39 van het rapport. http://www.conflictarm.com/publications/.

4) Zie: https://www.almasdarnews.com/article/syrian-desert-hawks/. Al Masdar is een informatieve website die de Syrische regering steunt in haar oorlog. Het is dus geen geheim in Syrië. Integendeel.

Daniël Maes, Poetin & Assad hebben ons leven gered – Syrisch dagboek deel 1, De Blauwe Tijger, 2017, 264 pagina’s, 21,5 euro.

Jens De Rycke, Het dagboek van granaten in Damascus, Polemos, 2017, 160 pagina’s, 15 euro.

Ludo De Brabander, Oorlog zonder grenzen, Epo, 2016, 271 pagina’s, 22,5 euro.

Nikolaos van Dam, Destroying a nation – The civil war in Syria, I.B. Taurus, 2017, 242 pagina’s, 8,99 Britse pond.

Saoedi Arabië bedreigt Canada

Dat er qua politieke zeden in Saudi-Arabië een rare mentaliteit heerst bleek nog dit jaar toen men zonder enige plichtplegingen de Libanese premier Saad Hariri ontvoerde. Nu is er een rel uitgebroken tussen Canada en het land van de familie al Saoed.

Reden is de klacht van de Canadese regering over de arrestaties van een serie vooral dames die zich uitspraken voor meer vrouwenrechten en mensenrechten in het algemeen. Waartegen de Canadese regering van premier Justin Trudeau protesteerde.

Waarop de al Saoedi’s dan gisteren de vluchten hun luchtvaartmaatschappij naar Toronto stopten, de Canadese ambassadeur het land uitzetten en zij hun ambassadeur uit het land terugriepen zeggende dat andere landen de neus niet moeten steken in hun zaken. Zij doen dat immers ook niet, beweren zij.

Canada heeft politiek asiel gegeven aan Ensaf Haid en haar drie kinderen. Zij is de echtgenote van de Saoedische dissident Raif Badawi. En recent arresteerde men in Saoedi Arabië nu ook Samar Badawi, de zus van Raif. Waarop de Canadese minister voor Buitenlandse Zaken Chrystia Freeland via Twitter protesteerde en stelde te blijven ijveren voor beider vrijlating.

Officiële bedreigingen aan het adres van Canada. Benieuwd wat de andere landen van de NAVO hierover publiek gaan zeggen. Artikel 5 over de wederzijdse bijstand nietwaar. Wedden dat men van Brussel tot Washington zal zwijgen.

Raif Badawi protesteerde tegen de islamitische terreur in het land en kreeg hiervoor in beroep 10 jaar cel, een boete van 260.000 euro en 1.000 zweepslagen. Wat natuurlijk neerkomt op de doodstraf. Deze zweepslagen werden na zware buitenlandse protesten wel grotendeels uitgesteld.

Vandaag plaatsten de heersers van het land op Twitter een nieuwe post die moeilijk anders als een wel heel unieke maar zware bedreiging kan gezien worden aan het adres van de regering in Ottawa. Eentje typisch voor het land zou je kunnen zeggen.

Wel verwijderde men de tweet nadien heel snel. Te gênant natuurlijk maar wel heel typerend voor de heersende mentaliteit van dit stel corrupte extremisten die denken zich alles te mogen permitteren. Gelukkig waren er anderen die zorgden voor het bewaren van deze tweet.

En wat betreft de niet-inmenging in de zaken van andere landen: Vandaag kwam er het bericht dat de Libanese ontslagnemende premier Saad Hariri, officieus het mannetje van de heersers in Riyad, naar de Franse president trok om te bemiddelen bij de vorming van een nieuwe door hem te vormen Libanese regering.

Want, volgens de verklaringen in Libanon, ligt Saoedi-Arabië nog maar eens dwars bij de samenstelling van die regering. Zij willen immers bepalen wie namens de christenen welke postjes in deze regering krijgt. En dan is er natuurlijk Syrië, Jemen en zoveel andere verhalen over door de al Saoedi’s mee georkestreerde salafistische terreur.

Willy Van Damme

China en de obsessie van Jonathan Holslag

De column ‘Zwichten voor China’ (Knack 11 juli 2018) is een klassiek werk van Jonathan Holslag voor wie China een obsessie is, een synoniem voor al het kwaad dat er op deze aarde te beleven is. Ik vermoed dat de man er nachtmerries over heeft met de Chinese president Xi Jinping in een hoofdrol.

Het resultaat is natuurlijk een enorm pak onzin en kant noch wal rakende prietpraat. Zo stelt hij: ‘Die (Chinese nvdr.) banken, overigens, weigeren ook maar enigszins om met Europa in gesprek te gaan over de manier waarop ze in het buitenland hun krediet verstrekken. De OESO probeert reeds tien jaar om ze een aantal spelregels te laten aanvaarden, maar tevergeefs’.

Te zot voor woorden. Alsof een bepaalde natie aan een ander land dient te zeggen hoe die haar banken moeten werken. Moet de Europese Investeringsbank (EIB) eerst in Beijing gaan praten hoe ze kredieten aan andere landen moet geven? Compleet krankzinnig. Hetzelfde voor de OESO (OECD) waar China geen lid van is.

AIIB

Zijn artikel ging in de eerste plaats over het Belgisch lidmaatschap van de Aziatische Infrastructuur en Investeringsbank (AIIB). Hij ontdekte dit nu terwijl die beslissing tot lidmaatschap door de federale minister van Financiën en de regering Charles Michel al zeker twee jaar geleden werd genomen.

Hij schrijft daarbij dat dit onder ‘Chinese druk’ gebeurde. België werd lid nadat praktisch alle landen van EU, groot en klein, er al lid van waren. Het eerste land in de EU om lid te worden was trouwens het Verenigd Koninkrijk. Wij waren de voorlaatste.

Voor VUB-professor Jonathan Holslag is China een obsessie, het grote gevaar en de verpersoonlijking van al het kwaad op aarde.

Zoals The Financial Times over de AIIB toen regelmatig schreef was er grote Amerikaanse druk op landen om GEEN lid van die AIIB te worden. Uiteindelijk was Japan het enige land in Azië om geen lid te worden. Als er in dit verhaal dus druk was dan gebeurde dit volgens The Financial Times niet door China maar door de VS.

De reden voor de oprichting van deze AIIB heeft vooral te maken met de veranderde economische verhoudingen in Azië. China is nu de grootste economie ter wereld met Indië op de derde plaats. De Aziatische Ontwikkelingsbank die normaal instaat voor het financieren en regelen van grote investeringsprojecten in die regio is hieraan niet aangepast.

Zo heeft de VS er de facto een veto en mag Japan er tweede viool spelen. Voor de anderen zijn er kruimels. Pogingen om dit te wijzigen botsten steeds op het veto van die twee.

Vandaar dat alle landen in Azië ondanks de blijkbare Amerikaanse banbliksems lid werden. En wie lid is kan zijn bedrijven zo mee laten genieten van de grote investeringsprojecten die via de AIIB gaan lopen. Dat is de heel simpele erg mercantiele reden waarom ons land lid is: Ons bedrijfsleven steunen.

Maar ja, wat kan men verwachten van een man die ooit in 2015 toen koning Philip naar ginds trok schreef dat het zinloos is om een handelsmissie naar China te sturen want de Chinezen kopen hier toch nooit iets. Een historisch te noemen bewering. Van zo iemand kun je toch geen serieuze analyses verwachten.

Spionnen aan de VUB

Het wekt dan ook geen verbazing dat hij zo te zien via Uw medewerker Jan Lippens ((Hoe groot is het gele gevaar binnen de VUB, Knack 11 juli ) laat insinueren dat zijn collega emeritus professor Jan Cornelis wel eens een Chinees spion zou kunnen zijn. Mooie reclame voor de VUB.

En waarom men bezwaren zou moeten maken tegen de aanwezigheid hier van het Chinese Confuciusinstituut terwijl o.m. Spanje, Duitsland, de VS en het Verenigd Koninkrijk hier gelijkaardige instellingen hebben is mij een raadsel. In tegenstelling tot de VS voert China trouwens ook geen oorlog tegen de EU en luistert het niet op massale schaal samen met de Britten alle telecommunicatie in ons land af.

China is volgens het IMF ’s werelds grootste economische mogendheid en het is dan ook in ‘s lands belang er goede relaties mee te onderhouden zoals met trouwens andere belangrijke economieën als bijvoorbeeld Brazilië, Canada en India.

Tussen haakjes er zijn in België ongetwijfeld meerdere Chinese spionnen actief zoals er ook Amerikaanse, Britse, Turkse en Russische spionnen zijn. Niets bijzonders dus. Duik in jullie archief en je zult mijn wedervaren hierover kunnen lezen. Die stelling van Knack over spionnen is dan ook een wel heel nieuwe en erg ‘schokkende’ onthulling. Om ‘bang’ van te worden. Op de tientallen buitenlandse ambassades in Brussel krioelt het ervan.

Willy Van Damme

Lezersbrief aan Knack over het werk van Jonathan Holslag en het ‘Gele gevaar’. Men heeft het daarbij ook over de moeilijke toestand in de Chinese provincie Xinjiang waar veel Oeigoeren wonen die ook in veel gevallen moslims zijn.

Wat de auteur in zijn verhaal vergeet te vertellen is het zeer grote probleem daar met door buitenlandse mogendheden (Turkije, Saoedi Arabië, de EU en de VS) gesteunde salafistische terreurgroepen die er tot zelfs in Beijing aanslagen plegen en ook massaal in Syrië aanwezig zijn. Of journalist Jan Lippens kent het probleem niet of, erger, hij verzwijgt het.

België het aards paradijs

Sommigen moeten Staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken (N-VA) en Freddy Roosemont, hoofd van de Dienst Vreemdelingenzaken (DVZ) wel heel dankbaar zijn. Juist op het ogenblik dat politie en nadien gerecht hen hun straf voor de begane misdaden gaan geven komt daar Roosemont en Francken als een reddende engel tussenbeide en zorgt dat deze criminelen hun straf ontlopen.

Nog straffer, de DVZ geeft hen zelfs een vliegtuigticket naar huis, op kosten van de belastingbetaler. Toch mooi. Wat kan een crimineel nog meer wensen? Je moord, pikt er op los, zet een drugshandel op en slaat wat mensen het hospitaal in. En je straf? Een gratis ticket naar huis om er daar dan te genieten van je crimineel geld.

Belgenmop

En ondertussen doet onze politie arrestaties en zet het justitieel apparaat zich in om die heren, en dames, in een cel te krijgen en hen serieuze boetes aan te smeren. Allemaal vergeefse moeite want Francken, en zijn medewerker Roosemont, willen zoveel mogelijk mensen terugsturen en kijken niet nauw. Een kwestie van de statistieken nietwaar.

Staatssecretaris Theo Francken, beschermengel van criminelen. Alle Belgische criminele illegalen moeten zijn fans zijn.

En uiteraard horen illegale criminelen hier niet thuis en inderdaad kan het gebeuren dat die misdadigers in afwachting van hun definitieve veroordeling nog misdaden plegen. Maar dat kan moeilijk een reden zijn om hen hun gerechtigde straf te laten ontlopen.

Bovendien moet dit verhaal in Albanië en elders zeker de ronde doen. Je wil het criminele pad bewandelen, moorden, plunderen, een drugshandel opstarten en oefenen met de vuisten of de boksbeugels waarna men je na verloop van tijd dan arresteert.

Maar geen probleem want er is het fameuze duo Francken en Roosemont als een soort superman om je uit de nood te helpen. En eens terug thuis is het een koud kunstje om na een jaartje genieten terug te keren om je Belgische activiteiten terug op te starten. Want je bent safe dankzij Francken en Roosemont die je wel opnieuw een vliegtuigticket zullen bezorgen. Misdadigers wereldwijd zijn gewaarschuwd: België is hun paradijs.

En dat dit duo Francken en Roosemont dan alle mogelijke domme excuses trachten te vinden om hun misplaatste Belgenmop goed te praten en te liegen is natuurlijk schokkend maar wekt hen kennende geen verbazing. En beiden blijven gewoon op hun post bezig om de werking van het gerecht te saboteren en zo de misdaad te steunen. Inderdaad, de kracht van de verandering.

Willy Van Damme

Het duopolie van de Belgische mediamagnaten

Voor wie interesse heeft werd er vorige week in Amsterdam voor de internettelevisie van Café Weltschmerz een interview opgenomen met als interviewer Stan Houcke, een vroegere medewerker van VPRO radio toen de VPRO nog de VPRO was.

 

Het onderwerp betreft het duopolie met Mediahuis en de Persgroep die na de praktisch gehele Vlaamse en deels ook Franstalige kranten in bezit te hebben gekregen dit, zeker na de overname van het dagblad De Telegraaf (TMG), ook in Nederland met succes herhaalden. Zonder trouwens merkwaardig veel discussie zowel in de media als in de politiek. Aan bod komt o.m. de gevolgen die dit heeft voor de berichtgeving op politiek en ook sociaal-economisch vlak.

Willy Van Damme

Syrië–Als een mes door zachte boter

Nog deze week publiceerde de Franse krant Le Monde een artikel waarbij deze het Syrische leger ridiculiseerde en het omschreef als een soort alawitisch – een der tientallen religieuze minderheden in het land –  huurlingenleger dat militair amper iets voorstelt. Maar Le Monde is wat betreft de buitenlandse berichtgeving, en zeker Syrië niet veel meer dan de spreekbuis van de Franse regering, of dat nu Nicolas Sarkozy, François Hollande of Emmanuel Macron is.

Onderhandelen

Ondertussen staat dit leger op het punt het land geheel te zuiveren van die dikwijls uit het buitenland afkomstige salafistische terreurgroepen. Zonder hulp van Hezbollah of de buitenlandse door Iran aangebrachte vrijwilligers viel het op 20 juni de door die jihadisten bezette delen van de provincies Daraa, Quneitra en Sweida aan. Met daarbij het zuidelijk stuk van de provinciehoofdstad Daraa, goed voor ongeveer 50%. Een stad met normaal tot 150.000 inwoners, voorsteden incluis.

De militaire toestand in het gebied voor het Syrische leger op 20 juni met zijn aanval begon. De stad Daraa ligt in het zuiden van de rode uitstulping vlakbij Jordanië.

Een goede twee weken later was het oostelijk deel van dit gebied praktisch geheel veroverd op die jihadisten. En daarbij dient men dan nog rekening te houden met het feit dat het grootste deel van de tijd verloren werd met onderhandelingen met die groepen in de hoop zoveel mogelijk bloedvergieten en vernielingen te vermijden.

Niet simpel want alhoewel al Qaeda hier minder sterk staat dan in de noordelijke provincie Idlib, zorgde die ook hier voor veel problemen. Desondanks ging het Syrische leger als een mes door zachte boter door de verdedigingslinies van die terreurgroepen. Wat nog maar eens toont welke fantasierijke verhalen kranten als Le Monde publiceren.

Dorpsnotabelen die een overeenkomst met de regering wilden tekenen bekochten dat zeker in het begin van dit offensief en ervoor niet zelden met hun leven. Wat op dit ogenblik nog te veroveren is zijn twee gebieden pal aan de door Israël bezette Golan hoogvlakte. Een stuk ervan bezet door al Qaeda en haar bondgenoten en een in handen van de groep Khalid ibn al Walid, een filiaal van ISIS.

Bij deze militaire operatie werden door het regeringsleger o.m. ook voorraden Franse telegeleide antitankraketten ontdekt alsmede Britse pantservoertuigen. Geen toeval want in 2003 gaf de EU de toelating aan haar lidstaten om officieel wapens te leveren aan wat men dan de (sic) gematigde rebellen noemde. Gematigde rebellen die nu deels zijn overgelopen naar Klalid ibn al Walid, de mannen van ISIS. Met hun Franse en Britse wapens.

Eigen boontjes doppen

Voor de Syrische en ook Jordaanse regering is dit een goede en vooral zeer belangrijke zaak. Vanaf nu immers kan de handel tussen Jordanië en Syrië terug op gang komen. De autostrade tussen de Jordaanse Hoofdstad en de Syrische steden Damascus, Homs en Hama kan aldus terug geopend worden. Een economisch zeer positieve ontwikkeling.

De militaire situatie op 6 juli toen men de grensovergang bij het stadje Nasib had veroverd. Groen is al Qaeda en haar bondgenoten. Zwart is ISIS en rood het Syrische leger.

Vermoedelijk zal eind deze maand het ganse gebied aan de Jordaanse en Israëlische grens terug geheel in handen van de Syrische regering komen. Waarna deze troepenmacht zich noordwaarts zal verplaatsen naar de provincie Idlib. De eerste berichten uit de Russische media en het Syrische leger wijzen in die richting. Maar dan is het vermoedelijk al september.

Noch de VS noch Israël lijken tegenwoordig enig bezwaar te maken tegen deze evolutie in het zuiden van Syrië. Eerst klonk het in Washington dat er ernstige gevolgen voor Syrië zouden zijn moest men dit gebied aanvallen.

De week nadien liet men echter al verstaan dat wat Washington betreft die jihadisten hun eigen boontjes moeten doppen. “Ze staan er alleen voor”, klonk het daar. De wispelturigheid van de VS bewijzend. Wat al jaren hier het geval is.

Het was het signaal voor Damascus om met de aanval te starten. En voor Israël zoals men officieel verklaarde is er geen enkel probleem dat het Syrische leger als enige de grens met de zionistische staat bewaakt.

Plots kan premier Benjamin Netanyahu er mee leven. Het was ooit anders. Zijn vermeende basiseis is dat er daar geen troepen van Hezbollah en Iran gestationeerd worden. Wat voor beiden geen probleem lijkt. Syrië heeft hen militair ook niet meer nodig.

Wat ook opviel en zorgde voor moeilijke onderhandelingen was dat men die jihadisten in ruil voor een overgave zoals elders geen busticket richting Idlib meer beloofde. “Men gaat dit gebied toch weldra aanvallen’’, klonk het hier en daar in Syrische regeringskringen.

De militaire situatie op 13 juli toen het grensgebied met Jordanië terug in Syrische handen was. Alleen het door ISIS gecontroleerde gebied blijft nog te bevrijden. Deze nacht 14 juli werd ook het stadje al Harrah veroverd. Een zeer belangrijke zet daar hier de belangrijkste afluisterbasis van Syrië en ook Rusland was waarmee men Israël in de gaten hield. Deze zat op een heuvel en werd voorheen met Israëlische steun door die jihadisten veroverd. Deze basis kijkt ook neer op de rest van dit gebied. Al Harra situeert zich in het noorden van de door de jihadisten bezette zone.

Beslan

En dat men Idlib gaat aanvallen is logisch. Vooreerst is al Qaeda daar de veruit sterkste partij, zijn er cellen van ISIS actief en, belangrijk, bevinden er zich grote aantallen vrijwilligers uit de vroegere Sovjetunie die onder de vlag van de Turkestan Islamic Party (TIP) in een vaste alliantie met al Qaeda zitten. Waarbij die TIP recentelijk nog met enkele tientallen drones een serie mislukte aanvallen op de Russische luchtmachtbasis van Khmeimim uitvoerde.

En tussen de Russen en die TIP zijn er, waaronder voor de twee oorlogen voor de controle over Tsjetsjenië, nog een serie rekeningen die openstaan. Moskou is bijvoorbeeld zeker niet de gijzeling op 3 september 2004 van die lagere school in Beslan vergeten. Hierbij vielen er eventjes 783 gewonden en 334 doden waaronder 186 kinderen.

En het vernielen van die jihadisten is de voornaamste reden waarom Rusland in Syrië aan de kant van de Syrische regering staat. Verwacht dus een erg bloedig gevecht. Een symbolische mogelijks laatste veldslag van het Russische leger tegen die salafistische terreurgroepen. Hier zal veel bloed vloeien.

Koerden

Ook in de relatie van de Syrische regering met de Koerdische nationalisten van de YPG zijn er positieve ontwikkelingen. Zo voeren beiden nu onderhandelingen en volgens Syrische bronnen zou de YPG twee voorname eisen hebben, zijnde onderwijs in de eigen taal en een vertegenwoordiger op het ministerie van Olie. Een centenkwestie.

Gisteren lekte bij de YPG ook uit dat er met de regering een akkoord is om gezamenlijk de Tabqa dam op de Eufraat te beheren. Die dam regelt het peil van de Eufraat, zorgt voor de irrigatie van die vallei en de energievoorziening van een groot deel van het land. Het is op dit vlak de belangrijkste installatie van het land.

Na de bevrijding van de provincie Daraa ontdekte het Syrische leger onder meer grote hoeveelheden Franse en Britse wapens waaronder deze Apilas, telegeleide raketsysteem. Geleverd zonder toestemming van het Franse parlement aan salafistische terreurgroepen actief in een ander land. Zonder discussie een oorlogsmisdaad. Over die vondst niets in Le Monde. Wat dacht je.

Probleem is hier welke Koerdische taal men zou moeten onderwijzen. Er zijn er immers vier. En de vraag is of Damascus hiertoe wel bereid zal zijn. Die nationalistische groepen krijgen immers steun van Israël en de VS en zowel in Iran, Irak, Syrië als Turkije is men radicaal tegen elke mogelijke stap richting een eigen staat gecontroleerd door die nationalisten.

Maar de YPG beseft nu ook wel dat de VS een totaal onbetrouwbare partner is en men nu eenmaal moet leven met de Syrische regering, een veel sterkere partij dan zij. Typerend is dat zij recent een district van de provinciehoofdplaats Hassaka overdroegen aan het Syrische leger die er al een deel van die stad met de centrale administratie nog steeds bezet.

Ook is men in het kader van wat de YPG het opkuisen van die zone noemt bezig met het verwijderen van de beeltenissen van Abdullah Ocalan, de leider van de Turkse PKK. Het was een basiseis van Damascus. Ook is er terug handel mogelijk over de Eufraat tussen het gebied van de Syrische regering en dat waar de VS met de YPG de baas is.

Donald Trump

Volgens berichten in de Russische media zou de kwestie Syrië trouwens centraal staan bij het gesprek van Vladimir Poetin en Donald Trump nog deze week. Het lijkt er dan ook op dat de VS zich vrij snel uit Syrië gaat terugtrekken.

Toen de YPG met steun van de VS de stad Rakka op ISIS veroverden plaatste men een enorme spandoek met daarop de Turkse PKK leider Abdullah Ocalan op het centrale plein van Rakka. Zowel in Ankara als in Damascus was men woest. Diens beeltenis verdwijnt nu overal. Officieel een opfrissingsactie genoemd om het netjes te houden. Netjes inderdaad.

Trump stelde in het recente verleden trouwens herhaalde malen dat hij weg wil uit Syrië. Het is dan ook geen toeval dat Netanyahu recent nog maar eens voor een zoveelste maal bij Poetin op bezoek was. Of hij veel bekomen heeft is echter zeer twijfelachtig.

Voor Syrië is de oorlog alleszins een aflopende zaak. Van de beweringen van de door de staten van het Arabisch schiereiland, de VS of het Verenigd Koninkrijk betaalde ‘experten’ over de snel te verwachten val van de Syrische regering blijft niets meer over.

Hetzelfde toen diezelfde ‘specialisten’ de bewering in 2016 van president Bashar al Assad over het geheel heroveren van zijn land weglachten. Als figuren als Jorn De Cock, Charles Lister, Eliot Higgins (Bellingcat), Hassan Hassan, Montasser Alde‘emeh of Koert Debeuf nu nog lachen dan is dat eerder groen. Maar ze zullen er zich wel uitpraten. Het zijn intellectuelen en die hun bochtenwerk is beter dan dat van welke paling ook.

Willy Van Damme

De moord op de Wereldhandelsorganisatie

Het zijn op dit ogenblik zowel voor diplomaten, regeringen als de bedrijfswereld ongetwijfeld zeer hectische dagen. Trad de Verenigde Staten voorheen al uiterst agressief op dan is het nu helemaal chaos en is het woord handelsoorlog alom. Typerend was dat velen in de media deze week in Brussel al dachten het officieel overlijden van de NAVO te kunnen meemaken. Alsof die niet al op sterven na dood is. Alleen men geeft het bij de lidstaten nog niet toe.

GATT

Ondertussen regent het vanuit de VS strafmaatregelen met ofwel meer sancties of extra invoerrechten tegen zowat alle vermeende bondgenoten – lees vazallen – en handelspartners van de VS. En we zijn nog maar aan het begin. Het gevolg is dat die door extra invoerheffingen getroffen landen zeggen met hun klacht naar de Wereldhandelsorganisatie (WHO) te trekken om de VS te verplichten de regels te volgen. Er is hiermee echter een probleem: De WHO is dood, vermoord door de VS.

De algemene vergadering van de WHO. Officieel nog springlevend maar feitelijk dood. Iets wat mijn blijkbaar zo stil mogelijk wil houden. Je zult er in de gespecialiseerde media zoals The Financial Times dan ook amper iets over vinden.

De Wereldhandelsorganisatie (in het Engels afgekort als WTO) werd opgericht in 1995 toen er bij het GATT, het General Agreement on Tariffs and Trade, onoverkomelijke problemen ontstonden rond allerlei handelsgeschillen tussen de lidstaten. Vooral de houding van de VS zorgde voor veel herrie.

Dat was de reden waarom de WHO werd opgericht met als bedoeling een beter systeem te krijgen om die geschillen te beslechten. Zowat alle landen met ietwat naam zijn nu lid, ook bijvoorbeeld Jemen en de Seychellen. En in het begin leek dat ook goed te werken waarbij de grote machtige naties het soms moesten afleggen tegen kleinere staten. Typerend was de door Costa Rica gewonnen rechtszaak rond ondergoed tegen de VS.

Volgens de regels van de WHO stapt een land naar het Bureau voor Geschillenregeling (Dispute Settlements Body) van deze organisatie. Die werkt als een soort dienst voor eerste aanleg. Het is echter het Beroepshof (Appelate Body) dat zal beslissen wie gelijk heeft.

Bij consensus

Deze instelling bestaat normaal uit zeven rechters die voor twee jaar worden benoemd, wat dan eenmaal kan verlengd worden. De rechters hier zijn geen beroepsmagistraten maar specialisten in internationale handel. Zo is er de Belg professor Peter Van den Bossche die verbonden is aan een serie onderwijsinstellingen in Bern, Amsterdam, Maastricht; de ULB in Brussel en het Brugse Europacollege.

Deze rechters krijgen een geschil te behandelen dat ze dan moeten onderzoeken en op die hun beslissingen is voor zover geweten nooit veel kritiek geweest. Van de zeven rechters zijn er echter nu nog maar vier over en in september worden er dat praktisch zeker nog maar drie. Dan eindigt immers de termijn van Shree Baboo Chekitan Servansing uit Mauritius.

Zodat de Chinese Hong Zhao op 30 september 2020 achter haar als laatste er het licht kan uit doen. Want op 10 december 2019 eindigen de termijnen van de Amerikaan Thomas R. Graham en de Indische voorzitter Ujal Singh Bhatia en dus blijft die Chinese dame eenzaam en alleen over tot ook zij op 30 november 2020 moet vertrekken.

De insider: “Het probleem is dat men deze mensen bij consensus dient te benoemen en een land ligt al meer dan een jaar dwars. En dat is de VS. Wel mogen de rechters als ze vertrekken de dossiers die ze behandelen normaal verder afwerken. Maar in bepaalde gevallen poogt de VS zich ook hier tegen te verzetten. Het is bovendien onduidelijk waarom de VS neen zeggen tegen tegen de benoeming van nieuwe rechters. Soms krijg je een lijstje met klachten en hebben zij het onder meer over het activisme van de rechters. Namelijk dat zij in de plaats van regeringen beslissingen doorduwen.”

De rechters van het Beroepshof toen ze nog met zes waren. De zevende werd rechts op de fot handig weggesneden. Van links naar rechts Shree Baboo Chekitan Servansing (Mauritius), Hong Zhao (China), Peter Van den Bossche (België), Ukal Singh Bhattia (Indië), Thomas R. Graham (VS) en Ricardo Ramirez-Hernandez (Mexico).

Bovendien eisen de VS nu ook dat dit Beroepshof ten laatste binnen negentig dagen een beslissing neemt zo niet aanvaarden zij die niet meer en stellen zij hun veto. De insider: “Toen men dit reglement in 1995 om ten laatste binnen 90 dagen te vonnissen invoerde werkte dat zoals het hoort, maar sindsdien is het afhandelen van die geschillen veel complexer geworden en lukt dat niet meer. Zo is er natuurlijk een pak jurisprudentie bijgekomen waarmee die rechters rekening moeten houden en bovendien is de wereldhandel een stuk ingewikkelder geworden.”

Steroïden

Het gevolg is natuurlijk dat de WHO wel nog bij naam bestaat maar het niet meer in staat is geschillen op te lossen en we dus een totale chaos dreigen te krijgen, de macht van de sterksten. En dit is wat de VS lijkt te willen.

De insider: “Deze aanval op de wereldhandel is goed voorbereid en komt niet zomaar uit de lucht vallen. Eerst legt men de WHO lam en nadien begint men een handelsoorlog. We krijgen de indruk dat de VS terug wil naar het GATT, maar geen enkele andere lidstaat van de WHO gaat hiermee akkoord. Nu werkt men met een soort consensus waarbij een beslissing alleen wordt verworpen als iedereen neen zegt. En dat gebeurt namelijk niet want wie gewonnen heeft zal nooit neen zeggen. De VS wil het omgekeerde waarbij het vonnis pas aanvaard wordt als iedereen akkoord gaat en elke land zo zijn veto kan stellen, dus ook de VS. Dat kan niet werken. Men speelt hier met vuur.” Op een berg dynamiet.

Verassend is dit echter niet. De VS hebben zich altijd gezien als de leider van de wereld die als heer en meester zegt wat anderen moeten doen. De insider: “Natuurlijk is dit het verder zetten van het beleid van de vorige Amerikaanse presidenten maar onder Trump is dat wel een op steroïden. Zo ging er het verhaal rond dat de VS met Donald Trump de WHO ging verlaten. Maar dat ontkende men dan later.”

Of de VS hier hun slag gaan thuishalen is echter uiterst twijfelachtig. De insider: “De VS is goed voor een 15% van ‘s wereld bnp en 13% van de wereldhandel. Wat een totaal andere toestand is dan toen ze na de tweede wereldoorlog oppermachtig de wereldhandel domineerden. Maar met 15% van het BNP en 13% van de wereldhandel kun je de andere landen niet meer op de knieën dwingen. Dat is voorbij.”

De dollar

Voor de wereldeconomie en dus voor iedereen breken er onvoorspelbare tijden aan. De insider: “We gaan naar een periode met veel onzekerheid, en voor bedrijven is dat een ramp. Wat gaan bijvoorbeeld de regels worden om te exporteren? Verder zullen die in nogal wat gevallen niet meer worden toegepast. Ook de VS gaan hier trouwens een groot slachtoffer van worden. Zo voert de VS veel landbouwproducten zoals granen uit naar China maar die onderwerpt men in China nu aan extra invoerheffingen. Niemand gaat de VS nog als een betrouwbare handelspartner zien.”

Zo groot wil president Donald Trump de andere landen.

Alleen nog de positie van de dollar zorgt voor het overeind blijven van de VS als de wereldmacht. De insider: “Internationale handel is tegenwoordig er een die werkt volgens de regels van de bevoorradingsketen. Men koopt en verkoopt onderdelen die anderen dan op een bepaalde plaats tot een computer of een auto maken. Wat de VS hier doet is het ondergraven van haar eigen economie en machtspositie.”

Het is dan ook duidelijk dat de positie van de dollar als ‘s wereldhandels- en reservemunt bijgehouden door de zowat alle centrale banken, vooral dan de vazalstaten als Japan en het Verenigd Koninkrijk, ten dode is opgeschreven. Nu is al minder dan 60% van de wereldhandel in dollar en praktisch 20% in euro.

Mits maatregelen van de Chinese, Russische, Europese, Indische en Japanse centrale banken om het gebruik van hun munten in de internationale handel te vergemakkelijken zal het belang van de dollar afnemen. Wat onvermijdelijk lijkt.

Het is in wezen ook in het voordeel van de VS. Door het grote belang van de dollar in de handel is de vraag naar dollars groot en stijgt dus de prijs van die munt tegenover andere munten. Kwestie van vraag en aanbod.

Maar een dure dollar maakt de VS juist minder concurrentieel op de wereldmarkten. En zo knijpt men in de VS de industrie dood. De VS kan in wezen dus alleen maar in eigen vlees snijden, die van wereldmacht of die van de concurrentieel handel voerende natie.

De Britse premier Theresa May ontdekte met de herrie rond de brexit hoe complex de internationale handel is en ze haar land niet zomaar kon isoleren van de EU, haar handelspartner bij uitstek. De VS is nu een aanval begonnen tegen die internationale handel.

We gaan op internationaal vlak op termijn dus terug tot de periode van voor 1940 toen er vier munten in de internationale handel in gebruik waren, de Amerikaanse dollar, het Britse pond, de Franse frank en de Duitse mark.

Dat zal dit jaar niet gebeuren maar is iets voor het komende decennium wanneer men hiervoor, soms met veel tegengoesting, klaar denkt te zijn. De periode waarbij één munt de wereld overheersende is ook uniek in de geschiedenis en komt aan zijn einde. Wanneer is onduidelijk maar Donald Trump zal dit zeker doen versnellen.

Willy Van Damme

Jemen – Met steun van het Westen

Terwijl men in Thailand terecht kost nog moeite spaart om de 12 voetballertjes en hun coach uit de kilometerslange onderwater gelopen tunnel te halen is er gelijktijdig de onvoorstelbaar dramatische toestand van de kinderen in Jemen.

Al drie jaar voeren Saoedi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten daar een niets ontziende oorlog en organiseerden ze zelfs een cordon rondom het land veel te weinig voedsel en andere dagelijkse benodigdheden het land binnen raken.

Waardoor miljoenen mensen honger lijden, waarbij dan honderdduizenden kinderen, of sterven aan cholera. In wezen echter is dit een oorlog van de NAVO waarbij Westerse generaals, met Franse, Britse en Amerikaanse special forces en duizenden huurlingen en jihadisten van ISIS en al Qaeda, de leiding erover hebben en zorgen voor de moord op mogelijks honderdduizenden Jemenieten.

Dit terwijl datzelfde Westen het maar steeds blijft hebben over de Syrische president Bashar al Assad die volgens Parijs, Brussel, Londen en Washington, zijn eigen bevolking blijft uitmoorden. Met miljarden euro’s aan wapens die vanuit het Westen aan het Huis van Saoed worden geleverd om die slachtpartij toch maar te kunnen verder zetten.

Een stervend Jemenitisch kind. Dankzij de uitgebreide hulp van het Westen met onder meer België en zijn wapens uit Herstal. Dank U premier Charles Michel, Didier Reynders, minister van Buitenlandse Zaken, en Willy Borsu, Waals minister-president (allen MR). Dit kind en haar ouders zullen uw ‘generositeit’ levenslang blijven herinneren. Als ze het tenminste overleven.

Met ook België en de Waalse overheid die via het overheidsbedrijf en wapenproducent FN flink poen schept door de Saoedische salafisten wapens te verkopen. En onze vele parlementen en regeringen zwijgen en zijn dus medeplichtig.

Een zinloze oorlog want nooit is er iemand in geslaagd om het land te veroveren, noch de Abessiniërs, de Romeinen, de Turken, de Saoedi’s, de Egyptenaren of de Britten. Het land is taai, te taai voor imperialisten.

Maar ondertussen steunt men bloeddorstige monsters als prins Mohammed bin Salman al Saoed met zijn zinloze oorlog want de Saoedi’s hebben heel veel geld waar ze graag mee zwaaien. Walgelijk is een veel te braaf woord voor wat in Jemen al sinds 2015 gebeurt.

Willy Van Damme

Gifgas slaat toe bij De Morgen

Goed gelachen met de berichtgeving in De Morgen van vandaag van Jeroen Van Horenbeek over de nieuwe vergiftigingszaak in het Verenigd Koninkrijk met ‘Londen boos op Moskou over nieuwe vergiftigingen.’ Het toont nogmaals de totale onbekwaamheid aan van wat De Morgen als informatie presenteert aan de lezers. Het is immers prietpraat en desinformatie van topniveau.

Zo schrijft hij op zeker ogenblik: ‘De gebruikte novitsjok is volgens experts zo zuiver dat die na lange tijd nauwelijks afbreekt’ en dan wat verder waar hij professor Jan Tytgat citeert met: ‘De aanslag op de Skripals vond in maart plaats. Het is onwaarschijnlijk dat novitsjok zo lang aanwezig blijft, want de stof breekt af na verloop van tijd’.

Nu is wat men in het Verenigd Koninkrijk novichok noemt een serie van zenuwgassen die in de jaren ‘80 van de vorige eeuw (in de toenmalige Sovjetunie) op experimentele basis werden gemaakt. Wat men nadien stopte vermoedelijk omdat ze op militair vlak nutteloos waren want sarin en VX zijn al dodelijk genoeg.

Nu is een van de basiseigenschappen van die serie zenuwgassen, en ook andere zoals sarin, dat ze niet alleen ultrasnel werken en erg dodelijk zijn maar ook uiterst vluchtig. Dit gaat hem hier zoals het woord zegt over gassen en die verdampen met alle gevolgen voor hun chemische samenstelling. Het is essentiële kennis voor wie daarover wil schrijven zonder zich belachelijk te maken.

Vader Sergeï en dochter Julia Skripal genietend van een lekker drankje. Zij wil volgens haar enige zelf afgelegde verklaring terug naar Rusland keren maar blijft nog steeds vastzitten in het Verenigd Koninkrijk. Tegen haar wil? Het feit dat ze naar Rusland terug wil – volgens de Britse overheid wilde die regering haar vermoorden – toont trouwens aan dat dit Brits verhaal over novichok volgens haar leugens zijn.

Toen de VN in augustus 2013 op onderzoek trok in de Syrische regio van Oost-Ghouta trof die nergens nog sarin aan maar alleen haar afbraakproducten. Wat voldoende was om te bewijzen dat er sarin was gebruikt. En die missie was er enkele dagen na de aanval. Zijn bewering over ‘nauwelijks afbreekt’ is dan ook lachwekkend en te zot voor woorden.

Het is bovendien merkwaardig dat dit zogenaamd erg dodelijk gif novichok – volgens de Britse beweringen tot 10 maal sterker dan het al uiterst dodelijke sarin – hier gebruikt werd. Immers, Sergeï en Julia Skripal zouden volgens de officiële Britse versie met dit novichok in aanraking gekomen zijn toen ze hun huis verlieten en de deurklink aanraakten waar dat zenuwgas was aangebracht.

Daarna gaan ze nog eens leuk winkelen en op restaurant eten en drinken. Pas uren nadat ze hun huis verlieten vallen ze dan op een bank in de coma. En grotendeels hetzelfde verhaal nu met dit koppel. Kan iemand verklaren hoe een snelwerkend, uitermate dodelijk gif pas uren later gevolgen heeft voor die beide koppels en dat bovendien dan nog overleven? Ik wacht.

Vlakbij ligt Porton Down, het onderzoekscentrum van het Britse leger voor biologische en chemische wapens. Misschien kan men daar eens een kijkje gaan nemen. Maar dat doet men in het Verenigd Koninkrijk natuurlijk niet. Uw medewerker maakt van die nabijheid er zelfs geen melding van. Uiteraard. En misschien kan hij eens die ‘experts’ bij naam noemen die zijn eerste bewering zouden gedaan hebben.

Willy Van Damme

Lezersbrief naar De Morgen van 6 juli 2018.

PS: Wie het officiële verhaal over deze twee Britse affaires serieus neemt toont een groot gebrek aan kritische zin of liegt bewust. De Britse versie van de feiten is al even geloofwaardig als die met de Boeing 757 die op 11 september 2001 in het Pentagon zou gevlogen hebben waarna de motoren, vleugels en wielen van dit zeer grote vliegtuig als bij toverslag verdwenen.

Maar ook dit blijven kranten als De Morgen voor waar nemen. En is het een toeval dat die dag toen de Skripals aangevallen werden de beveiligingscamera’s in Salisbury niet functioneerden? Want als je een zenuwgas op een deurklink aanbrengt dan moet men een zwaar beschermend pak aantrekken en dat valt zo op.

Pagina's