Willy Van Damme's weblog

Britse schipbreuk

Het nieuws dat er een ‘akkoord’ is over fase 1 van de onderhandelingen over de Brexit komt natuurlijk als geen verrassing. Het enige wat een beetje verrast is dat de eurohaters genre Boris Johnson voor zover geweten niets meer van zich laten horen. Zoals Philippe Stephens van Britse krant The Financial Times deze ochtend in een opiniestuk schreef is het voor hen de dag van de realiteit.

De Britse armada anno 2017. Met hangende pootjes richting Juncker en Tusk. De visie van The Financial Times deze ochtend 8 december 2017.

Natuurlijk is dit nog maar het begin van de gesprekken maar de contouren van het akkoord tussen beiden zijn duidelijk. De Britten zullen geen aparte handelsakkoorden met andere landen kunnen sluiten en blijven betalen voor de kosten van het onderhoud van de Europese bureaucratie. Het was de dag na het referendum over de Brexit toen al duidelijk dat dit ging gebeuren. Maar toen was Nigel Farage met zijn UKIP er de ster van de show.

In Londen droomde men nog wat verder en dacht men eerst nog aparte gesprekken over handelsakkoorden te sluiten met andere landen. En dus trokken May en haar regering op reis naar de VS, Saoedi-Arabië, China, de VS, Japan en Canada. Het werd overal een fors njet. En als er eventueel later een ja zou komen dan zou dat voor het Verenigd Koninkrijk zo negatief zijn dat men het best maar snel kon vergeten.

Neem China wiens elite een olifantengeheugen heeft en ongetwijfeld nog steeds denkt aan de opiumoorlogen uit de negentiende eeuw. Een periode toen de Britten om hun handelsbalans met China aan te zuiveren het land de invoer en consumptie van Brits-Indische opium met het kanon oplegden. Een ramp boven een ramp voor het toenmalige Chinese keizerrijk. Ongetwijfeld ging men de Britten dan de rekening voor die massamoord serveren.

De Britse conservatieven dachten o.m. gebruik te maken van wat zij noemen hun ‘speciale band’ met de VS. Dit was de visie hierop van The Financial Times zaterdag 2 december 2017. In 1945 opperde de toenmalige Britse premier Winston Churchill dat de Britten de oorlog hadden gewonnen. Privé dacht hij wel anders. Maar velen in het Verenigd Koninkrijk bleven decennia later nog steeds dromen dat zij immer ‘onoverwinnelijk’ zijn.

En dus zat er voor Theresa May niets anders op dan met hangende pootjes en het schaamrood op de wangen naar Brussel te trekken, de witte vlag hoog in het vaandel. Uiteraard moeten nu de details van het akkoord rond de Brexit nog verder worden ingevuld. Er is duidelijk in die Europese gifbeker nog wat drank over voor de Britse regering. Santé.

Niets toont beter de relatie tussen Londen en Washington als deze cartoon uit 2005 waarbij de toenmalige Britse premier Tony Blair stelde: “En dus nam ik de beslissing om (de Iraakse president) Saddam (Hoessein) af te zetten.”

Willy Van Damme


Een Britse grap

Op dit ogenblik is de regering in discussie voor de aanschaf van nieuwe gevechtsvliegtuigen in vervanging van onze F 16’s. Zelfs al is er feitelijk geen geld om die moordtuigen aan te schaffen. Dat zootje is ook ongewenst. Zie maar wat deze F16’s aanrichten in o.m. Joegoslavië en Libië.

Er zijn drie kandidaten, de F35 van de VS, de Brits-Duitse Eurofighter en de Franse Rafale. Wat dat lobbywerk dan echt betekent daar kunnen sommigen zich natuurlijk wel wat hij inbeelden. Het gaat immers over heel veel (geleend) geld.

De Tijd, en trouwens ook andere Belgische kranten, ontdekten de daders van die cyberaanvallen bij Belgacom in … China. Als men nu eens voorzichtig is met het gebruiken van bronnen. Regel 1: Geloof nooit zomaar veiligheidsdiensten. Liegen is hun beroep.

Best grappig is de Britse belofte om bij de aankoop van hun Eurofighter ook gratis een pakket cyberveiligheid te leveren voor onze ganse telecomsector. Was het niet de Britse spionagedienst GCHQ die in 2013 bij toen nog Belgacom (nu Proximus) was ingebroken om er alles in samenwerking met de Amerikaanse NSA af te luisteren? Waarna Lars Bové bij de krant De Tijd – getipt door onze veiligheidsdiensten? – het eerst stak op China.

Anthony Gregory, chef lobbyist voor de Eurofighter in België, rakelde in zijn gesprek met De Morgen trouwens dat voorval met de overzeese kabels van Proximus op. Geen zorg, onze persmuskieten lieten de man maar raaskallen.

En die Britten gaan ons dus gratis een pakket cyberveiligheid voor gans onze telecomsector bezorgen. Men is gewaarschuwd. Er schijnt in België een immer groeiend aantal arme kinderen te zijn. Als men dat geld van die moordwapens daar eens aan bestede. Maar vergeet het, zo asociaal zijn de meeste van onze toppolitici. Arme kinderen, bah.

Willy Van Damme


De farce genaamd Brexit

Het wordt stilaan meer en meer duidelijk dat de Brexit, het Verenigd Koninkrijk dat de EU verlaat, een grote farce geworden is. Allerlei Britse demagogen gesteund door een de EU hatende pers zoals The Daily Mail en The Telegraph, wilden los komen van de EU want het ‘trotse en grootse Albion’ ging het veel beter doen zonder die smeerlappen van Brussel.

Jeremy Corbyn als angstvisioen

Volgens meesterdemagoog Nigel Farage van de UK Independence Party (UKIP) ging men zo zelfs de al decennia in crisis verkerende Britse gezondheidszorg van de ondergang redden. Al die gelden die men afdroeg aan de ‘verspilzieke’ EU zou men dan aan die National Health Service besteden. Prietpraat die hij de dag na het referendum onmiddellijk introk. Het typeert dit klein mannetje.

Praatjesmaker Nigel Farage en zijn UKIP kreeg geld vanuit de VS om het Verenigd Koninkrijk uit de EU te halen. Hij beloofde dat men zo miljarden pond in de nationale gezondheidszorg ging kunnen stoppen. Het bleek een grove leugen.

Sindsdien is het land geheel op de sukkel. Premier David Cameron nam dan maar uit schaamte ontslag en werd na een intern gevecht bij de conservatieve partij opgevolgd door Theresa May. Het werd een nog grotere ramp toen ze verkiezingen organiseerde denkend zo een grote parlementaire meerderheid te bekomen.

Het werd een voor het land bijna ongeziene nederlaag. Het zorgde onder meer voor de heropstanding van Labour onder de nieuwe wind van voorzitter Jeremy Corbyn. Een haatfiguur voor het Britse establishment die nu op weg lijkt naar het premierschap. Het moet paniek zijn in de Britse salons.

Het niveau van de huidige conservatieve Britse regering wordt ook duidelijk door een gisteren ontstaan incident in het parlement. Al vele maanden beweerde David Davis, minister verantwoordelijk voor de Brexit, dat de regering over de economische gevolgen van de Brexit 58 heel gedetailleerde studies had laten maken.

Waarbij men na vragen naar die studies eerst stelde dat men die documenten wegens de gevoeligheid ervan niet kon vrijgeven. Nu gaf Davis gisteren in het parlementaire comité voor de Brexit toe dat die studies niet eens bestaan. Het was volgens hem wegens de instabiliteit ontstaan door de Brexit toch onmogelijk om die te maken. Maar geen probleem, de minister mag ondanks die grove leugen tegen het parlement toch blijven zitten.

Theresa May is politiek zowat de gevangene van iedereen. Zijnde de EU, de Ierse Republiek, de EU-haters in haar partij, de Noord-Ierse DUP, Labour en de voorstanders bij de conservatieven van zo nauw mogelijke relaties met Brussel. Die laatste lijken het te halen.

May haalde geen meerderheid en dient om verder te ‘regeren’ sindsdien gebruik te maken van steun van de Democratic Unionist Party, de groep van wijlen de Rome hatende dominee en donderpreker Ian Paisley. Die partij paaide men dan met een groot pak geld in ruil voor parlementaire steun. Hopend hen zo via platte omkoperij stil te houden. Dat leek deels te lukken.

Stilte bij Gove en Johnson

Maar dan kwam de realiteit van het dagelijks leven en de Brexit terug om de hoek loeren. Al het Europa hatende gebral van topconservatieven zoals de ministers Boris Johnson en Michael Gove ten spijt diende de Britse regering de kelk van Europa tot het bittere einde uit te drinken. Een voor figuren als Gove, Farage en Johnson erg pijnlijke zaak.

Neem het geld dat London aan Brussel moet. Zestig miljard euro stelden de Europese leiders die hier in deze kwestie een voorheen zelden geziene eenheid vertonen. Waarop minister van Buitenlandse Zaken Boris Johnson hautain verklaarde: ‘Dat ze er kunnen naar fluiten’. En vorige week kwam in Brussel dan May stellen dat men ongeveer dat bedrag ook ging betalen. Van Farage, Gove en Johnson hoorde men daarna opvallend genoeg niets.

En dan was er de kwestie van de grens tussen Ierland en Noord-Ierland. Sinds het einde van de Noord-Ierse burgeroorlog – eufemistisch in Londen ‘the troubles’, de ‘herrie’, genoemd – floreert de handel tussen beiden als nooit voorheen. Tot groot genoegen van de mensen aan beide zijden van die grens die de daardoor gestegen welvaart zeer goed konden gebruiken. Zeker in het arme Noord-Ierland.

David Davis, de Britse minister verantwoordelijk voor de onderhandelingen over de Brexit, beweerde 58 heel gedetailleerde studies over de Brexit en haar economische gevolgen voor het Verenigd Koninkrijk te hebben laten maken. Er is niets gemaakt. De man loog voor het Britse parlement, deed dus ook geen onderzoek naar de gevolgen van de Brexit en blijft gewoon minister. Het Verenigd Koninkrijk en de Britse conservatieve partij toont haar karakter.

Wat figuren als Johnson en Farage natuurlijk niet wilden beseffen was dat men door de Brexit die handel tussen Belfast en Dublin deels de nek zou omwringen en zo zorgen voor een verarming. Maar ja, zoiets vertel je niet als je de bevolking niets anders dan platte demagogie en leugens verkoopt. En dus zweeg de Britse regering erover in zowat alle talen mogelijk.

De DUP

Maar door de verkiezingsuitslag en de machtspositie van de DUP zat men in Downing Street 10 plots met een reuzengroot probleem. Er is immers ook het feit dat door onenigheid in het Noord-Ierse parlement in Stormont er al praktisch een jaar geen regering, een coalitie van de DUP en Sinn Féin/IRA, meer is. En dus is het voor Theresa May erg voorzichtig manoeuvreren want ook hier poogt ze te bemiddelen.

En de kelk van de Brexit helemaal verder tot het bittere einde leegdrinkend dacht May de oplossing gevonden te hebben door Noord-Ierland een wat leek apart statuut binnen het Verenigd Koninkrijk te bezorgen. Het werd een spel met woorden eigen aan de politiek en de diplomatie.

Een moeilijkheid voor Londen is ook dat Ierland van de EU in deze zaak carte blanche kreeg. De eisen van Dublin zijn die van Brussel. En na lang beraad dacht May een uitweg gevonden te hebben. Noord-Ierland ging met Europa een ‘regulatory alignment’  (gelijklopende regelgeving) hebben. Eerst vroeg Ierland om de woorden ‘no regulatory divergence’ (geen afwijkende regelgeving) met de EU te gebruiken. Wat de DUP weigerde.

Voor de Ierse premier Leo Varadkar betekenen beiden inhoudelijk echter hetzelfde. De DUP wil essentieel dat er geen verschil in behandeling van de EU met het Britse vasteland en Noord-Ierland zou zijn en dus ging die bewoording voor haar te ver. Alsof er voor Ulster in de Britse wetgeving geen uitzonderingen zijn gemaakt. Zie onder meer de abortuswetgeving waarbij abortus er verbonden is.

De DUP is echter voorstander van de Brexit. Ierland en de EU willen een wat men noemt zachte grens op het Ierse schiereiland en in feite de toestand als nu laten bestaan. De DUP is dan weer voorstander van een gelijklopend douaneregime zoals London dat zal hebben met de EU. En dus een zogenaamde harde grens met Ierland.

Arlene Foster, leidster van de Noord-Ierse DUP, kan als ze neen blijft zeggen tegen het voorstel van Theresa May de regering in Londen doen vallen. Die van haar regering viel al begin dit jaar. Mar als de regering in Westminster valt dan dreigt Jeremy Corbyn en Labour aan de macht te komen. Haar nachtmerrie.

Toen de nieuwe versie maandagmiddag vanuit Brussel uitlekte zorgde het onmiddellijk voor een enorme rel. Zo stelden de leiders van Wales, Londen en Schotland dat ook zij dit type van relaties met de EU willen en dus een Brexit feitelijk verwierpen. En in Belfast zegde de DUP plots fors neen.

Hoe dit gaat aflopen is natuurlijk moeilijk te zeggen. Het kan leiden tot de val van deze conservatieve regering. Maar dan komt heel waarschijnlijk Corbyn aan de macht. Voor het conservatieve Britse establishment en de DUP een idee om bij te gruwelen. Het kan ook betekenen dat May nog maar eens met een extra grote zak geld naar Belfast moet gaan om Arlene Foster, leidster van de DUP, van gedacht te doen veranderen.

Gelijklopende regelgeving

Maar de kwestie is dat men door dit systeem van ‘gelijklopende regelgeving’ voor Noord-Ierland in te voeren men niets anders zal kunnen dan dit systeem voor het ganse Verenigd Koninkrijk te gebruiken. Het ziet er onwerkbaar uit. Het zou immers betekenen dat Noord-Ierland twee regelgevingen gaat hebben. Wat een nieuwe vorm van Britse waanzin lijkt. 

De conclusie is dan ook dat Londen zonder dat te zeggen in feite aanvaard onder de Europese regelgeving te gaan vallen en dus ook onder de Europese rechtbanken die toezien dat die regels worden toegepast. Een soort toestand als die met Zwitserland en Noorwegen. Opvallend is ook dat er rond het duo Gove en Johnson alleen wat stil gemor te horen is maar niet meer. Het lijkt op de laatste stuiptrekkingen van de EU-haters

De Britse premier en David Davis, de minister verantwoordelijk voor de Brexit, bevestigden dit feitelijk woensdag. Zo stelden zij dat dit systeem van ‘gelijklopende regelgeving’ voor het ganse Verenigd Koninkrijk zal gelden.

De nieuwe Ierse premier Leo Varadkar, die met een minderheidskabinet regeert, heeft van Brussel het vetorecht gekregen over de onderhandelingen rond de grens van de Ierse Republiek met Noord-Ierland. Tot groot ongenoegen van zowel Londen als de Britse loyalistische partijen in Ulster zoals de DUP.

Het wordt dus zo te zien een nieuwe versie van het Europees Vrijhandelsakkoord zoals dat met Noorwegen en Zwitserland. Londen zal zich in de toekomst vermoedelijk dan ook moeten blijven richten op de Europese regelgeving waarover zij echter dan geen inspraak meer heeft.

Eindelijk lijken de Brexit aanhangers zo te zien tot het besef gekomen dat hun woordenkramerij over de EU een hoop demagogische praatjes waren die hun land alleen maar veel schade berokkenden. In Brussel heerst er binnenskamers dan ook bijna zeker grote vreugde. Weg de woede van in het begin.

Intern was men al heel lang de Britten beu. Die waren langs de ene kant de ogen en oren van Washington en waren door hun EU-haat pure saboteurs van de werking van de EU. Die zijn nu weg van de onderhandelingstafels en dus kan men in Brussel zonder hen voort besturen. Zo komt er nu de Britten bijna de deur uit zijn eindelijk een nauwe militaire samenwerking los van de NAVO. En dat is helemaal geen toeval.

Wel zal Londen zo te zien in de toekomst moeten gehoorzamen telkenmale men in de EU nieuwe regels invoert. Of hoe de leiders van het het Verenigd Koninkrijk met een groot kanon een gat in beide voeten schoten. De weerwraak van Brussel is dan ook zoet. Misschien krijgt David Cameron in Brussel wegens bewezen diensten ooit zelfs nog een standbeeld.

Willy Van Damme

1) The Irish Times, 6 december 2017, Denis Staunton, Pat Leahy, ‘Brexit: Foster and May speak by phone amid efforts to resolve impasse’. https://www.irishtimes.com/news/world/europe/brexit-foster-and-may-speak-by-phone-amid-efforts-to-resolve-impasse-1.3317545?utm_source=lunchtime_digest&utm_medium=email&utm_campaign=news_digest


Britse regering financiert Syrische terroristen

Deze avond brengt de Britse staatsomroep BBC in haar actualiteitsprogramma Panorama een reportage over hoe de Britse regering in de Syrische provincie Idlib een lokale politiedienst financiert en zo terroristen steunt. (1) Een vele miljoenen kostende operatie. Het gevolg van de uitzending is dat de Britse regering nu al dat project dat via het privébedrijf Adam Smith International liep heeft stopgezet.

Geen verbazing

Blijkt volgens de reportage dat men op die wijze samenwerkt met terreurgroepen als Hayat Tahrir al Sham, de lokale tak van al Qaeda, en Noer al Din al Zinki. Die laatste is de groep waarvan enkele topfiguren zich in juli 2016 lieten filmen toen ze een feestje bouwden rond het onthoofden van een 12-jarig Palestijns jongetje. Een kind dat nog een infuus in zijn arm had en dus ontvoerd was uit een hospitaal.

Verbazing wekt dat verhaal van Panorama natuurlijk niet. De enige verbazing is dat de BBC deze reportage brengt. Sinds de start van de Syrische oorlog produceerde de BBC massa’s juist tegenovergestelde verhalen zoals dat van midden 2013 over een vermeend napalmbombardement door het leger op een Syrische school. Zelfs een kind kon toen zien dat dit filmpje nep was.

Leiders van Noer al Din al Zinki hier bij dat feestje dat men maakte bij het onthoofden van het ontvoerde en gehospitaliseerde Palestijnse kind. De groep werd omschreven als gematigd en kreeg dus veel Westerse steun, incluis wapens. In de krant Het Laatste Nieuws schreef hun ‘specialist’ Guy Van Vlierden ooit dat men het land in handen van die (sic) gematigde jihadisten moest geven. De foto komt uit het filmpje van de groep.

Al zeven jaar kon men nochtans met wat zoeken honderden gelijkaardige gegevens vinden over hoe de Britse overheid die terroristen, in feite een nest rovers en moordende psychopaten, niet alleen financierde maar zelfs hielp oprichten. Kijk maar naar de Witte Helmen.

The Financial Times schreef enkele maanden geleden zelfs hoe MI5, de binnenlandse spionagedienst, op grote schaal in Manchester verblijvende ooit naar het Verenigd Koninkrijk gevluchte salafisten terug naar Libië stuurde om Kadhaffi te vermoorden.

Terroristen die deels nadien terugkeerden om dan op 22 mei dit jaar tijdens een concert van tieneridool Ariana Grande in de Manchester Arena een aanslag te plegen, gebruik makend van o.m. een splinterbom. Met 23 doden en 512 gewonden tot gevolg, vooral dan kinderen en jongeren. (2)

Zo schreef Sam Jones, de specialist voor de veiligheidsdiensten van deze krant:

UK’s domestic intelligence agency facilitated the travel of many islamist Mancunians back to Libya.’ (De binnenlandse veiligheidsdienst (MI5, nvdr.) regelde de terugkeer naar Libië – om de regering van president Moammar Kadhaffi ten val te brengen, nvdr – van veel islamisten uit Manchester)

Recent bracht de BBC nog het verhaal over hoe de VS een vierduizend leden van ISIS, waaronder heel veel buitenlanders, uit de door de Koerdische PKK omsingelde stad Rakka hielp ontsnappen. (3)

Waarbij deze zelfs hun zware wapens mochten meenemen naar een onbekende bestemming. Volgens die reportage via smokkelroutes deels richting Turkije en zo Europa. Waarbij men ook een Franse terrorist citeerde die stelde men de opdracht had gekregen om in Europa aanslagen te plegen.

Controleposten

Volgens Adam Smith International zijn de beweringen van Panorama allemaal gelogen en was er voldoende toezicht op de bestede gelden. Men controleerde dat volgens het bedrijf ter plekke. Hoe leden van dat Britse bedrijf zomaar in die provincie konden rondreizen zonder gedood of ontvoerd te worden is dan een goede vraag.

Boris Johnson, de huidige conservatieve Britse minister van Buitenlandse Zaken. Toen hij nog burgemeester van Londen was riep hij op om de Syrische regering te steunen. Nu is hij als minister de financier in Syrië van al Qaeda en andere bendes psychopaten. De man hoopt zelfs premier te worden. Het levend bewijs van de waardeloosheid van het conservatieve establishment.

Ook beweerde het bedrijf dat er geen gelden naar al Qaeda gingen. Merkwaardig. Iedereen die de toestand in die provincie wat kent weet dat bij het overschrijden van de Turkse grens iedereen een ganse serie controleposten van al Qaeda moet passeren en dan moet afdokken. In natura want Visa kent men daar niet. Volgens een serie verhalen kan dit oplopen tot zelfs 50% van de waarde die men Idlib binnenbrengt.

De oorlog van het Westen tegen Syrië is nog meer dan die tegen Libië en voorheen Afghanistan en Irak de grootste stommigheid en grootste smeerlapperij die men in het Westen ooit bedacht heeft.

Het is duizendmaal erger dan wat men in 1991 deed met Joegoslavië. Een land dat nog steeds niet bekomen is van de door de EU en de VS georkestreerde burgeroorlog. En dan heeft men in de EU de lef te spreken over de nood voor meer mensenrechten.

Willy Van Damme

1) Vanavond maandag BBC1 om 20u30. In wezen is dit een simpel excuus voor de regering van Theresa May om de steun aan het Syrische terrorisme geleidelijk stop te zetten. Men brengt een schandaal uit en de Britse regering neemt in de goede richting actie. Mooi toch!

The Guardian, 4 december 2017, ‘British aid scheme suspended amid allegations of payments to Syrian jihadis’, https://www.theguardian.com/uk-news/2017/dec/04/british-aid-scheme-suspended-amid-allegations-of-payments-to-syrian-jihadis?utm_source=esp&utm_medium=Email&utm_campaign=GU+Today+main+NEW+H+categories&utm_term=255090&subid=13761869&CMP=EMCNEWEML6619I2

2) Financial Times, 27 mei 2017, ‘Big Read, Terror Attack – A forgotten civil war comes home to Manchester’. Sam Jones.

MI5 beloofde na de onthullingen een intern onderzoek te doen. Het is nog wachten op het resultaat. Tot met Sint-Juttemis? Veel salafistische Libische ballingen hokten samen in die stad.

3) BBC, 13 november 2017, ‘Raqqa’s Dirty secret’, Quentin Sommerville en Riam Dalati, http://www.bbc.co.uk/news/resources/idt-sh/raqqas_dirty_secret.

Dit zeer gedetailleerd en voor Europese politiediensten erg verontrustend verhaal kwam er bijna zeker met medewerking van de Britse veiligheidsdiensten. Geweten is dat er bij de strijd om Rakka Britse troepen, alsmede Franse, aanwezig waren. De Britse staatsomroep kon zonder steun van insiders immers bijna onmogelijk aan al die gegevens geraken. En de BBC is en blijft een door de overheid gesubsidieerde omroep.

Nadien liet Frankrijk officieel weten dat dit geen daad was van de tegen ISIS strijdende coalitie waarvan de VS de leiding heeft en waaraan ook Nederland en België deelnemen. Met dan als vraag of de VS hier soms alleen handelde.

Ook de nieuwe Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken Halbe Zijlstra (VVD) stelde hierover publiek een vraag. Een brave diplomatieke sneer richting de VS. In België is het voor zover geweten in de regering stil hierover.


Stationsparking–Storm in een glas water

Het was vorige week donderdag tijdens de zitting van de raadscommissie voor Mobiliteit en speciaal gewijd aan het circulatieplan voor Sint-Gillis-Dendermonde – die trouwens goed verliep en vooral informatief boeiend was – dat in het punt varia Open VLD raadslid Gino Van Der Vreken een korte vraag had voor Niels Tas (SPA), schepen voor Mobiliteit en Ruimtelijke Ordening. Het betrof een verhaal in Het Laatste Nieuws van dinsdag 28 november betreffende de toekomst van de buurt van het spoorwegstation.

Het Dendermondse spoorwegstation heeft een nieuw masterplan. En dat zorgde voor verhitte discussies.

Klanten wegjagen

Volgens dat bericht gingen er daar in de toekomst 300 tot 500 van de huidige ongeveer 1000 parkeerplaatsen verdwijnen. Wat via de sociale media onmiddellijk voor een pak reacties zorgde van ongeruste treinreizigers en stadsbewoners. Nu al zijn die parkings zeker tegen 9 uur immers praktisch al volzet en is het er nadien wildparkeren à volonté. En de vraag naar autoparkeerplaatsen is de voorbije jaren er maar blijven groeien.

Voor Niels Tas was er geen probleem. “Hoeveel parkeerplaatsen er daar in de toekomst gaan zijn is nu onmogelijk in te schatten. Dat hangt af van de behoefte en bovendien zal het mogelijks in de toekomst van de NMBS betalend parkeren moeten worden. En dan zien we wel. Maar het zijn zij die finaal het aantal parkeerplaatsen gaan bepalen”, stelde hij in zijn antwoord.

Voor Gino Van Der Vreken en de andere aanwezige raadsleden meer dan voldoende. Volgens Tomas Roggeman van de oppositionele N-VA hoefde men ook geen vrees te hebben dat de NMBS zoiets zou doen. “De NMBS gaat haar klanten nooit wegjagen”, was zijn reactie achteraf.

Inderdaad, minder parkeerruimte zou de treinreizigers terug naar de auto duwen met nog meer onoverzichtelijke files tot gevolg want de aanleg van nieuwe autostrades is in de huidige maatschappelijke toestand geheel uitgesloten. Beide parkings vooraan zijn immers eigendom van de NMBS en het zal uiteindelijk de NMBS zijn die zal bepalen hoeveel ruimte er voor auto’s en fietsers zal zijn, niet de burger of een lokaal politicus.

Met dien verstande dat gans die discussie loopt binnen een werkgroep waaraan onder meer de NMBS, Infrabel, de stad, De Lijn, de provincie, buurtbewoners en treingebruikers deelnemen. Maar hoe dan ook heeft de NMBS het laatste woord.

Burgemeester Piet Buyse vreest als gevolg van het nieuwe masterplan voor de stationsbuurt voor dreigende overlast daar en wil dit voorkomen.

Burgemeester Piet Buyse (CD&V): “Die terreinen zijn inderdaad wel eigendom van de NMBS maar alles gebeurt in overleg. Wij willen immers die buurt  via een stijgende parkeerdruk en wildparkeren niet meer problemen bezorgen. Wel is het zo dat wij het betalend parkeren zoals de NMBS wil, niet eeuwig kunnen blijven tegenhouden. Wij zijn nog het enige grote station in de provincie met gratis parkeren. Maar als dit gebeurt, zullen wij in de buurt maatregelen nemen om een groeiende overlast te verhinderen.”

Groen en fietsers

Na een week overleg tussen al die partners en de twee studiebureaus, het Gentse Maat Ontwerpers en Delva uit Amsterdam, kwam men dan uiteindelijk bij een nieuw masterplan voor de buurt en het station. Het vorige met daarbij een grote ondergrondse parking werd na een klacht van een buurtbewoner door de Raad van State vernietigd. En dus diende men een nieuw masterplan te maken.

Daarover werd dagenlang door die werkgroep in workshops besproken. Een voorlopige consensus werd bereikt waarbij men overeenkwam om twee van de drie parkings te supprimeren en alles op die ene grote samen te brengen waar nu ongeveer theoretisch 800 auto’s kunnen parkeren.

In ruil zou er ook meer groenvoorziening komen en meer plaats voor fietsers wier aantal de voorbije jaren nog sterker groeide dan dat van de autobestuurders. Ook zouden de geplande fietssnelwegen tot aan de perrons komen. Een nieuwigheid.

In het spoorwegstation worden de perrons dan verhoogd, komt er een voetgangerspasserelle met liften en ook eventueel roltrappen. De realisatie hiervan zou ten hoogste tegen 2025 gebeuren.

De fietsparking aan het spoorwegstation is veel te klein en zal een pak groter worden volgens de nieuwe voorstellen. De fiets wordt immers steeds populairder.

Tijdens de gesprekken in die werkgroep werd ook geopperd om het verlies aan parkeerplaatsen te compenseren door een parkeertoren met desnoods twee verdiepingen. Wat daar makkelijk en relatief goedkoop te realiseren is. En via een modulair systeem kan men indien nodig op termijn nog veel hoger gaan dan die twee verdiepingen.

Ook zou de toegang tot de stationsparking voor auto’s alleen nog gebeuren via de Geldroplaan om zo een (hopelijk) vlottere verkeersafwikkeling te verkrijgen. De Stationsstraat zou dan bestemd zijn voor de bussen van De Lijn en plaatselijk verkeer.

Natuurlijk allemaal in de voorwaardelijke wijze want dit is maar een voorontwerp van de plannen. Dit moet dus nog een gans administratief proces doorlopen en dat vergt veel tijd. Het plan kan dan ook nog sterk veranderen of zelfs afgevoerd worden zoals met het eerste masterplan.

Parkeertoren

Aan het stationsgebouw zelf zou niets essentieel veranderen. Mogelijks komt er ernaast wel een beperkte plaats voor woningen en kleine bedrijven. Het probleem is hier dat in het stadscentrum in het komende decennium enkele grote terreinen een herbestemming gaan krijgen.

Zo is er het KTA aan de Leopold II laan, nu Talent, en de gewezen Abdijschool die op dit ogenblik eigendom is van de provincie en te koop komt. De werkhuizen van Talent verhuizen rond 2019 naar de nieuwe campus aan de Begijnhoflaan. Ook hier komt er plek voor winkels, wonen en bedrijfjes. En daar nog een heel groot terrein aan het station bijvoegen wordt gezien als teveel voor een kleine stad als Dendermonde.

De parkeerplaats aan het station is nu veel te klein maar wordt mogelijks op termijn betalend. De stad heeft tot nu steeds kunnen tegenhouden maar dit verzet wordt blijkbaar steeds moeilijker. Eventueel komt hier een parkeertoren. 

In de eerste plannen ging er onder het rond punt aan de spoorwegviaduct een grote ondergrondse parking voor 800 wagens komen en dat zou heel veel geld kosten. Geld dat men dan dacht te halen door de verkoop van die stationsparking aan vastgoedontwikkelaars.

Maar het verhaal in de pers over die te verdwijnen parkeerplaatsen veroorzaakte natuurlijk veel heibel, zowel op de sociale media als in de politiek. Eventjes dacht men een groot onheil op zich af te zien komen. Want 500 van de 1000 parkeerplaatsen die plots leken te verdwijnen zou een enorme ramp zijn. Bovendien kwam dit er nog samen met de herrie die ontstaan was door het circulatieplan in Sint-Gillis. Reden voor verhitte discussies.

Hilde Hofman: “Ik heb als buurtbewoonster aan die werkgroepen deelgenomen en was stomverbaasd toen ik dat verhaal las over die parkeerplaatsen die gingen verdwijnen. Dit staat haaks op wat wij in die werkgroepen bespraken. Nooit is dit al die dagen ter sprake gekomen. Integendeel, wij hebben gepraat over de nood voor een eventueel twee verdiepingen tellende parkeertoren daar. Dit zaait in de stad onnodig paniek.” Een versie welke deels bevestigd werd door een andere deelneemster aan die gesprekken.

Waar kwam dat getal van die te verdwijnen parkeerplaatsen vandaan? Niels Tas: ‘Wij hebben aan de pers een document met een maquette gegeven met daarbij kort wat uitleg. Over die parkeerplaatsen hadden wij het niet. Wat ik en niemand anders had opgemerkt is dat een van die studiebureaus in een der voetnoten die getallen had vermeld. Zij baseerden zich daarbij op een vergelijking met de stationsparkings in Aalst en Sint-Niklaas, twee grotere steden. Maar dat is nooit ter sprake gekomen en bovendien is dit een plan dat voor realisatie veel jaren zal vergen, en nu al voorspellen hoeveel plaatsen wij dan nodig hebben is onbegonnen werk. Wel weten we uit ervaring dat eens die parking dan betalend zou worden er minder auto’s zullen zijn. Maar hoeveel is nu nog onmogelijk in te schatten.”

Niels Tas, schepen voor Mobiliteit, moest het op sociale media verduren. Het verhaal over verdwijnende parkeerplaatsen bleek echter minstens heel voorbarig.

Het is woensdag gemeenteraad en men kan er dan ook op rekenen dat de oppositie rond het circulatieplan en de stationsparking al haar duivels op de meerderheid zal loslaten. Demagogie troef dus. Was de raadscommissie van vorige donderdag van een stevig niveau dan zal men woensdag diezelfde politici bezig zijn op een veel lager niveau. Maar dat zal dan wel politiek zijn. Niet hoogstaand, dat zeker.

Willy Van Damme


Christenen, salafisten en Pax Christi

Veel wordt geschreven over het lot van de Syrische christenen in de door ISIS ooit gecontroleerde gebieden. Over hun lot in de door de andere salafistische groepen bezette gebieden hoort men zelden of nooit iets. Een in Syrië nochtans gespecialiseerde christelijke organisatie als het Nederlands-Vlaamse Pax Christi heeft er voor zover geweten nooit aandacht voor gehad.

Geen christenen meer

En nochtans hebben christenen en hun gebedsplaatsen het daar al hard te verduren gehad. Zelfs de media van die salafisten geven dat soms toe. Een verhaal dat een klein tipje van de sluiter opheft is dit welke de website Syrian Observer recent publiceerde en afkomstig was van All4Syria, een van de vele websites van die groepen. (1)

De jezuïet Frans van der Lugt werd in april 2014 door een salafist neergeschoten. In welke omstandigheden is nog steeds onduidelijk. Hij was ondanks het gevaar in zijn klooster in dat door die terreurgroepen bezet stadsdeel gebleven. Enkele dagen voor de bevrijding van dit deel van de stad Homs door het leger werd hij neergeschoten.

Het betreft een beslissing van de sharia rechtbank in de stad Houran, gelegen in het zuiden van Syrië en ten oosten van de provinciehoofdstad Daraa. Hier besloot rechter Sjeik Asmat al Abasi om de kerken terug te geven aan hun gelovigen. Die christenen waren echter allemaal uit de stad en de regio gevlucht richting de nabijgelegen provincie Sweida, een vooral door druzen bevolkt gebied dat in handen is van de regering.

Die gebedsplaats van de Christelijke Evangelische Uniekerk is al sinds 2013 verlaten omwille van de salafistische terreur. Sindsdien is er volgens All4Syria geen enkele christen meer in de stad. En vermoedelijk ook bijna niemand meer van andere niet-salafistische geloofsgemeenschappen.

De salafistische groepen in de provincie Daraa worden bij de gespecialiseerde media steeds omschreven als zijnde meer gematigd waarbij de invloed van al Qaeda er vrij beperkt is. Dit in tegenstelling tot de provincie Idlib waar haar controle bijna algemeen is.

Verhalen over het vernielen van gebedsplaatsen in door de regering bezet gebied zijn er in tegenstelling tot de toestand in de provincies Daraa en Idlib dan wel niet. Integendeel, het leger zal hen zelfs beschermen tegen de terreur van die salafistische groepen.

Het verklaart waarom slecht betaalde soldaten toch voor hun land en samenleving blijven vechten en continu hun leven riskeren. Het is een verhaal wat je bij Pax Christi en andere ngo’s van dat genre echter nooit zult horen.

Een filmpje uit 2013 waarbij de salafistische predikant Omar Gharba, toen een commandant van het Vrij Syrisch Leger, je weet wel de vrienden van Verhofstadt en Debeuf, in het stadje Yakubiyah in de provincie Idlib een Mariabeeld op de grond gooit en zo vernield. Dit is een van de filmpjes die de Amerikaanse president Donald Trump deze week naar Theresa May stuurde. Niet de Britse premier maar per vergissing naar een naamgenoot.

Wat Trump mogelijks niet wist is dat die man toen genoot van Westerse steun. Geld uit Brussel, Amsterdam en Washington om Mariabeelden te vernielen. Voor onze leiders blijkbaar een goede besteding van ons belastinggeld.

Hypocrisie rond Frans van der Lught

Pax Christi, dat nog het eerste woord van kritiek moet geven op die salafistische opstandelingen, hield eerder dit jaar wel een mars om de in de stad Homs op 7 april 2014 doodgeschoten Nederlandse jezuïet Frans van der Lugt te herdenken. De dader is nog steeds niet gekend maar moet iemand van die salafistische terreurgroepen geweest zijn. Hij zat daar immers in zijn klooster in geheel door die groepen bezet gebied.

Over de oorzaak van zijn dood en de vermoedelijke dader(s) echter voor zover geweten geen woord bij Pax Christi (2). Deze mars was dan ook gewoon een schijnheilig misbruik van het leed van deze pater, een van de duizenden christelijke slachtoffers van die terreurbewegingen.

Omar Gharba in een legeruniform van het Vrij Syrisch Leger voor hij overstapte naar ISIS. Zie de insignes op zijn borst. De vraag is wie dit zo te zien gloednieuw en piekfijn uniform betaalde. De Belgische of de Nederlandse belastingbetaler?

Deze mars van Pax Christi veroorzaakte dan ook groot ongenoegen bij de christelijke gemeenschappen in Syrië. Deze organisatie kiest al sinds 2011 de kant van die terreurgroepen. De enige slechten voor Pax Christi zijn de Syrische regering en voor hen de vertegenwoordigers van al het kwaad dat het land overkwam.

Voor groepen als deze en andere ngo’s is het juist de Syrische regering die schuldig is aan dit sektarisme dat tijdens deze oorlog enorm is toegenomen. Pax Christi werkt onder controle van de Nederlandse en Belgische bisschoppenconferentie. Zijn onze bisschoppen dan akkoord met het steunen van groepen die christenen desnoods omwille van hun geloof vermoorden?

Willy Van Damme

1) Syrian Observer, 10 oktober 2017, All4Syria, ‘Daraa’s Churches to be Returned to Christians: Dar al-Adel Court’. http://syrianobserver.com/EN/News/33369/Daraa_Churches_be_Returned_Christians_Dar_Adel_Court/

De website Syrian Observer is een vrij interessante bron van informatie. Het brengt teksten van zowel de gewapende oppositie, de regering als van derden. Teksten die ze zoals deze vanuit het Arabisch vertaald naar het Engels.

De website is door de Deense ngo International Media Support opgezet met de bedoeling een zogenaamd onafhankelijke Syrische pers te steunen. Hoe onafhankelijk blijkt wel als 51%, 35% en 6% van de fondsen van deze ngo afkomstig zijn van respectievelijk het Zweedse, Deense en Noorse ministerie van Buitenlandse Zaken. De hoofdlijn van deze website is dan ook die van steun aan die salafistische opstandelingen.

2) Pax, Zomer 2017.


De Bende van Nijvel–Tweede keer beetgenomen

Deze week verscheen bij uitgeverij Horizon een volledig herziene uitgave van het in 2013 uitgegeven boek van Hilde Geens ‘Beetgenomen – zestien manieren om de Bende van Nijvel nooit te vinden’. De eerste versie verscheen bij Manteau. In deze nieuwe versie werden de nieuwe elementen uit dit dossier verwerkt. 

Hilde Geens is een van de weinige journalisten die zich op een professionele wijze op het dossier van de bende gooide. En met veel overgave en toch een zekere afstandelijkheid. Ter gelegenheid hiervan verscheen er deze week in Knack een interview van haar met journalist Jan Lippens.

Het is een boeiend gesprek geworden met als titel ‘ik vraag me af of dé Bende wel bestaat’. Hierin stelt de auteur zowat alles in vraag, incluis zichzelf. Zo oppert zij:

“Ik heb belangrijke delen van het dossier tot en met 1997 grondig kunnen bekijken en ben het altijd blijven volgen, maar ik durf niet zomaar te beweren dat ik het dossier ken.”

Het getuigt van een nederigheid die je bij de collega’s zelden zult aantreffen. Daar zal men dat normaal nooit vinden. Het woord twijfel komt in het gesprek dan ook regelmatig terug. En zoals de Griekse wijsgeer Socrates heeft zij in wezen alleen maar vragen.

Voor haar is het ook duidelijk dat er in deze zaak nooit een proces zal komen. Daarvoor zijn er naar haar vermoeden veel te veel procedurefouten gemaakt om met hoop op enig succes een veroordeling te krijgen. Als er ooit een rechtszaak van komt. Want het is duidelijk dat buiten de vele doden en gewonden ook het gerechtelijk apparaat hier een slachtoffer is. Slachtoffer van haar eigen onbekwaamheid.

Willy Van Damme

Hilde Geens: ‘Beetgenomen – zestien manieren om de Bende van Nijvel nooit te vinden’, Horizon, 2017, 425 pagina’s, 22,5 euro.


Europese liberalen de vrienden van al Qaeda

Het is soms leuk en vooral boeiend om eens wat oudere teksten over een nog bestaand conflict te lezen. Zeker over Syrië waar er sinds de start van die oorlog in maart 2011 door de kranten de zowat grofste leugens mogelijk werden geschreven. Wie die oudere teksten vergelijkt met wat onze klassieke media nu zelfs al toegeven dan vallen bij sommigen de maskers zo af.

Koert Debeuf versus Aron Lund

Een van die figuren die de voorbije jaren grossierde in de meest onwaarschijnlijke fantasieën over deze oorlog is zeker Koert Debeuf, ooit woordvoerder van gewezen liberaal premier Guy Verhofstadt, de man die nu voorzitter is van ALDE, de vereniging van liberale partijen in het Europees Parlement.

Recent haalde de Amerikaanse professor Joshua Landis via Twitter en via zijn blog een verhaal van 19 maart 2013 van Koert Debeuf over Syrië terug boven water (1). Het was een antwoord op een er eerder geplaatst stuk over die oorlog van Aron Lund.

Lund en Landis zijn twee onderzoekers die zich sinds jaren bezig houden met Syrië en tot de hierover beter ingelichte waarnemers dienen gerekend te worden. Lund schreef ook nadien nog een repliek op dit stuk van Debeuf. Beiden zijn samen te lezen, met daarbij nog tientallen soms bijtende reacties richting Debeuf. Leuke literatuur.

In zijn tekst van maart 2013 haalt Debeuf scherp uit naar Lund stellende dat het Vrij Syrisch Leger (VSL) geen chaotische boel is zoals Lund opperde maar een goed georganiseerd en gestructureerd bevrijdingsleger is.

Hij baseerde zich daarbij op een serie gesprekken gevoerd tijdens drie korte voordien georganiseerde bezoeken aan het ‘bevrijd’ gebied waar zijn helden toen de baas waren. Zijn gesprekspartners waren een aantal leidende figuren van dat Vrij Syrisch Leger daar, waaronder enkele ‘generaals’.

Hij beschuldigde Aron Lund er in feite van toe te geven aan de door hem als propaganda bestempelde verhalen van de regering in Damascus. En daar hoorde volgens hem ook de bewering bij dat al Qaeda er actief is.

Generaal Salim Idriss, van 14 december 2012 tot 16 februari 2014 officieel chef van de generale staf van het Vrij Syrisch leger, hier op 6 maart 2013 met Guy Verhofstadt in het Europees Parlement in Brussel. Wie betaalde Idriss om van het leger over te lopen naar dat salafistisch gespuis? En hoeveel kreeg hij? Een vaste kamer in het hotel Four Seasons in Istanbul met wat miljoentjes erbij?

Al Qaeda en ISIS

Zo stelt hij dat de propaganda van Assad erg effectief is en dat de regering daar over dat Vrij Syrisch Leger beweert:

      1. The FSA is chaos. So it’s Assad or chaos in Syria and the region;
      2. The FSA is a danger to minorities. Assad is the only guarantee for the security of minorities in Syria;
      3. The FSA is extremist. Assad is the only one who can keep out Al Qaeda.

Hij geeft wel in zijn kritiek op Aron Lund toe dat er een ‘extremistisch’ probleem is en schrijft

‘The growing importance of extremist battalions like Jabhat Al Nusra is a problem for the image and the organization of the FSA.’ (Het groeiend belang van extremistische bataljons zoals Jabhat al Nusra is een probleem voor het imago en de organisatie van het VSL)

Alsof hij toen al niet wist dat Jabhat al Nusra – nadien omgedoopt tot Hayat Tahrir al Sham – gewoon de naam was van de Syrische tak van al Qaeda. Maar hij wil die link voor de lezers zo te zien verzwijgen. Bovendien is dit geschreven na drie bezoeken aan die salafistische groepen in het begin van 2013 toen al Qaeda in Syrië nog één structuur was en het latere ISIS er deel van uitmaakte.

Kolonel Abdoel Jabbar al Okaidi (midden), rechterhand van Salim Idriss en in die periode de militair verantwoordelijke voor de provincie Aleppo, in het gezelschap van (rechts) Aboe Jandal al Kuwaiti, emir van ISIS, bij de verovering van de militaire basis van Menagh in augustus 2013. Jandal werd gezien als een zeer nauwe medewerker van al Baghdadi, de baas van ISIS, en is vermoedelijk eind december 2016 omgekomen bij een Amerikaans bombardement in de buurt van het stadje Tabqa vlakbij Rakka. De man was een ware psychopaat die genoot van het moorden en folteren.

De interne oorlog bij al Qaeda zou kort na augustus 2013 uitbarsten toen men de Syrische oliebronnen had veroverd en er ruzie ontstond over deze toch wel aanzienlijke buit. Ook is het geweten dat al Qaeda al vanaf de eerste dag bij deze Syrische oorlog betrokken was. Wat hij als kenner van het dossier toen al had moeten weten.

Koert Debeuf vergelijkt het Vrij Syrisch Leger in zijn stuk qua organisatiestructuur zelfs met dat van het Franse verzetsleger op haar hoogtepunt in 1943. Overal zijn er zoals toen in Frankrijk in Syrië eengemaakte militaire structuren beweerde de man. En in Idriss zag hij zelfs een nieuwe Bernard Montgomery, de Britse veldmaarschalk uit WO II, oprijzen!

Aron Lund, toen ook nog een verdediger van die opstand, heeft het dan ook gemakkelijk om Debeuf van antwoord te dienen en beschrijft o.m. de toestand van die opstandelingen in de provincie Homs. Hij telt er minstens 33 verschillende groepen.

Liwa Talbisa, Liwa Rijal Allah, Liwa Fajr al-Islam, Kataeb Ahl al-Athar (part of the Jabhat al-Asala wal-Tanmiya, a salafi alliance), Katibat Shuhada Tal-Kalakh, Katibat Mouawiya lil-Maham al-Khassa, Liwa al-Quseir, several subunits of Kataeb al-Farouq, several other small Syria Liberation Front factions which are allied to Kataeb al-Farouq, al-Murabitoun (the armed wing of the Homs Revolutionaries’ Union), Firqat al-Farouq al-Mustaqilla, Liwa al-Nasr, Katibat Thuwwar Baba Amr, Harakat al-Tahrir al-Wataniya, Jund al-Sham (Lebanese jihadis), armed groups affiliated to the Muslim Brotherhood (like Liwa Dar’ Ahrar Homs, Liwa Dar’ al-Haqq, and Liwa Dar’ al-Hudoud), Jabhat al-Nosra, the Syrian Islamic Front (including the five Ahrar al-Sham factions Katibat Junoud al-Rahman, Katibat al-Hamra, Katibat Ansar al-Sunna wal-Sharia, Katibat Adnan Oqla, and Katibat Ibad Allah; and Liwa al-Haqq and its subfactions, such as Katibat al-Ansar, Katibat al-Furati, etc) … and many others.

Ook blijkt uit het antwoord van Aron Lund dat Koert Debeuf die bezoeken deed in opdracht van ALDE, de liberale fractie in het Europees Parlement geleid door Guy Verhofstadt. En in die zin was deze repliek van Debeuf dan ook een neerslag van het rapport dat hij voor de liberale Europarlementsleden had gemaakt.

Verenigde Arabische Emiraten

Guy Verhofstadt zal later zelfs Salim Idriss, toen nominaal hoofd van dat Vrij Syrisch Leger naar het Europees Parlement halen. Voor hem natuurlijk een gepast ogenblik om met een ‘goed doel’ nog eens de kranten te halen. Kort nadien zal men echter topmensen van dat Vrij Syrisch leger op foto’s zien verbroederen met leiders van ISIS. Maar dat haalde onze pers natuurlijk niet.

Koert Debeuf, nu gewezen adviseur voor de liberale fractie ALDE in het Europees parlement, een jarenlange verdediger van de Syrische salafistische terreurgroepen waarbij ook zelfs ISIS en al Qaeda zaten. In een vorig leven was hij de woordvoerder voor premier Guy Verhofstadt.

Koert Debeuf werkt nu als Europees directeur voor het Amerikaanse in Washington gevestigde Tahrir Institute for Middle East Policy (TIMEP) dat zich vooral op Egypte lijkt te concentreren. Het land waar hij vanaf 2011 enkele jaren woonde.

Hier steunde hij o.m. de Moslimbroederschap en wist hij ooit fier in De Morgen te melden dat hij een afspraak had met een veteraan van die salafistische groepen uit Afghanistan. Een goede kerel stelde hij want ze gingen een biertje drinken! Ook Europarlementslid Marietje Schaake van de Nederlandse liberale regeringspartij D66, een onderdeel van ALDE, is verbonden aan TIMEP.

Vraag is wie de financiers zijn van deze nieuwe Amerikaanse studiedienst. Want dat soort organisaties opzetten kost geld, heel veel geld. De senior fellow van TIMEP is een zekere Hassan Hassan, een man verbonden aan het Delma Institute en als adjunct werkend voor de opiniepagina’s van het dagblad The National, beiden uit Abu Dhabi in de Verenigde Arabische Emiraten (VAE). Ook hij steunt al jaren die Syrische salafisten.

Geweten is dat al die Amerikaanse en Britse studiediensten door regeringen, vooral uit het Arabisch schiereiland, of door in politiek geïnteresseerde multimiljonairs worden gefinancierd. In die zin is een opiniestuk van Koert Debeuf van dit jaar 7 juni in De Morgen interessant. Hier bespreekt hij het conflict tussen Qatar en Saoedi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten. Met onder meer een blokkade door Saoedi-Arabië en de VAE van Qatar.

Daarin neemt hij het op voor Saoedi-Arabië en de VAE. Zo schrijft hij:

“Het gaat hier niet zomaar om wat onenigheid. Voor Saudi-Arabië staat momenteel niets minder dan het eigen overleven op het spel.” 

Een schreeuw om hulp dus. Dit volgens hem wegens de steun van Qatar voor de Moslimbroeders die Saoedi-Arabië willen ondermijnen, en wegens de vermeende te nauwe relatie van Qatar met Iran, een dodelijk gevaar naar hij stelt, voor de familie al Saoed.

Een wel heel rare bewering. Alsof Qatar of de Moslimbroeders de dictatuur van de immens rijke en wereldwijd over zeer veel invloed beschikkende clan al Saoed in gevaar zouden kunnen brengen. Dit terwijl het toch duidelijk is dat het Saoedi-Arabië en de VAE zijn die brutaal hun wil willen opleggen aan Qatar.

De Zweedse in de VS werkende onderzoeker Aron Lund stak de draak met de beweringen van Koert Debeuf over het Vrij Syrische leger. Over de juiste relatie van de VS en Israël met al Qaeda en ISIS zwijgt hij echter.

Wie is hier de financier?

Het conflict tussen Qatar met Saoedi-Arabië en de VAE heeft een onverwacht voordeel in die zin dat het soms duidelijk maakt waar de loyaliteit van bepaalde opiniemakers over het Midden-Oosten ligt. Voor Chams Eddine Zaougui (zie de eerdere boekbespreking hier) is dat Qatar, voor Koert Debeuf ligt die zo te zien in Abu Dhabi en Riyad.

Voor de salafistische heersers op het Arabisch schiereiland is het belangrijk om via allerlei opiniemakers in de VS en Europa het debat in hun richting te beïnvloeden. Vandaar het vele Arabische geld voor bijvoorbeeld het Britse Chatham House. En zoals The Financial Times onlangs onthulde is men daar bij die studiediensten niet bepaald transparant wanneer het op de financiën aankomt. Ook op de website van TIMEP zwijgt men hierover trouwens.

De reden voor die belangstelling voor deze ’specialisten’ vanwege bijvoorbeeld de familie al Saoed is begrijpelijk. Journalisten willen als ze teksten publiceren als kenner overkomen en om die indruk te versterken voegt men er dan wat citaten van vermeende ‘experts’ aan toe genre Chams Eddine Zaougui, Koert Debeuf en Montasser Alde’emeh.

Het maakt het verhaal geloofwaardiger zelfs al bevat het de grootst mogelijke onzin en staat het vol leugens. De indruk, het imago is belangrijk. De rest is onbelangrijk. Voor kranten tellen immers op de eerste plaats de verkoopcijfers, niet het gelijk of ongelijk.

Het is dus begrijpelijk dat men zwijgt over de financiering van die instellingen. Moesten de namen van de financiers achter de schermen van sommige van deze studiediensten bekend raken dan zou amper iemand hen nog geloven.

En dan hebben ze voor die salafistische Arabische dictators geen nut meer en komt het voortbestaan van bijvoorbeeld Chatham House in gevaar en zo de broodwinning van al die ‘specialisten’. En wiens brood men eet…

Schaamteloos

Op het opiniestuk van Debeuf zijn pakken reacties gekomen. Een van een zekere Revenire geeft de sfeer van de meeste reacties goed weer. Deze schrijft:

Debuef is covering for terrorism and a comparison to Charles DeGaulle and the Free French is absurd and insulting. Debuef is a man that European police agencies should be investigating for links to Al-Qaeda and the Muslim Brotherhood.

Debeuf neemt het terrorisme in bescherming en een vergelijking met Charles de Gaulle en het Vrij Frans Leger is absurd. Debeuf is een man die de Europese politiediensten zouden moeten onderzoeken wegens zijn contacten met al Qaeda en de Moslimbroeders.

Deze week barstte de etterbuil rond Libië eindelijk open. Het land van wijlen Kadhaffi is nu een markt geworden waar men Afrikaanse zwarten koopt en verkoopt, vrouwen à volonté verkracht, foltert, mensen levend vilt en waar er op grote schaal een handel in menselijke organen floreert. Een zelden geziene hel.

Allemaal mede omdat figuren als Koert Debeuf, Jorn De Cock en Chams Eddine Zaougui stelden dat Kadhaffi een dictator was die men maar best kon uitschakelen, lees vermoorden. In ruil ging men dan een beter, nieuw Libië krijgen. We weten nu wat ‘beter’ hier betekent. Maar geen probleem hoor.

Met de doodsangst in hun ogen wachten deze Afrikaanse vluchtelingen bang hun lot af. Wat wordt het? Verkocht worden als slaven? Het in stukken snijden voor de organen? Hen levend villen, folteren, verkrachten of gewoon vermoorden? Maar de Franse president Emmanuel Macron beweerde gisteren al een oplossing te hebben. Zich met zijn twee voorgangers als boetedoening terugtrekken in een klooster?

Deze ochtend vrijdag 1 december citeerde De Standaard Koert Debeuf als ‘Libiëkenner’ over wat men dan met dat land moet aanvangen (2). Een normaal mens zou na wat men hier mee hielp aanrichten zwijgen en zich in schaamte uit de publieke arena terugtrekken.

Maar voor de media is het gewoon een nieuw verhaal, lekker sappig dat extra papier doet verkopen. Juist zoals de moord op Kadhaffi en de ‘bevrijding’ van het land in 2011 eveneens extra papier over de toonbank deed gaan. Iemand Mea culpa? Vergeet het! Het is gewoon big business.

Voor arrogante typetjes gelden nu eenmaal andere normen. Zij blijven beweren het best te weten wat men in het Midden-Oosten moet doen. Zwijgen misschien? En inderdaad, Revenire zou het wel eens bij het rechte eind kunnen hebben.

Willy Van Damme

1) http://www.joshualandis.com/blog/the-free-syrian-army-is-growing-stronger-every-day-by-koert-debeuf-response-by-lund/#comment-1017194

Aron Lund is van origine een Zweed die er werkte voor o.m. het Swedish Institute for Interrnational Affairs en SIPRI, het Swedish International Peace Research Institute. In de periode van deze tekst werkte hij voor de Amerikaanse Carnegie Endowment for International Peace, een studiedienst die wereldwijd actief is om er de Amerikaanse belangen te verdedigen.

Tegenwoordig zit hij bij The Century Foundation, een andere Amerikaanse studiedienst die zich als ‘progressief’ voorstelt. Ten tijde van de publicatie van die tekst steunde hij nog mits wel wat voorbehoud de oorlog tegen Syrië. Nu neemt hij een meer neutrale positie in.

Zij het dat hij, zoals trouwens ook Joshua Landis, de ware relatie van de VS met al Qaeda en ISIS verzwijgt. Gezien hun grote kennis van het dossier duidelijk bewust. Wat natuurlijk dodelijk is voor hun geloofwaardigheid.

2) ‘Noodplan voor slaven in Libië’, De Standaard, Gissele Nath en Matthias Verbergt, 1 december 2017. Pagina’s 2 & 3.


De Morgen spreekbuis van het salafisme

Dat De Morgen al bijna zeven jaar wat betreft de oorlog in Syrië de spreekbuis is van al Qaeda en haar bondgenoten en dus het salafisme bewijst nogmaals het artikel “Dit is een nieuw Aleppo” van Bruno Struys in De Morgen van 28 november.

Sarin

Daar heeft hij het ook over de aanval met sarin van augustus 2013. Waarbij hij schrijft over een: ‘aanval met saringas op burgers in Oost- en West-Ghouta … maar VN-onderzoek wijst in hun (zijnde het Syrische leger en Rusland, nvdr.) richting.’

Het onderzoek van de VN-missie in 2013 stond toen onder leiding van de Zweed Ake Sellström en had betrekking op Oost-Ghouta. Over West-Ghouta, een gebied tegen de Libanese grens, zijn er nooit beschuldigingen in die zin geweest.

Die VN-commissie maakte in september een voorlopig rapport en nadien in december 2013 een tweede definitief rapport. Nergens in de verslaggeving, de beschuldigingen van toen en het rapport is er sprake van Rusland. Maar over Rusland mag men duidelijk liegen en bedriegen dat het niet mooi meer is.

Verder stelde Ake Sellström tijdens zijn persconferentie toen in december 2013 bij de VN in New York dat de bewuste met sarin gevulde raket slechts maximum 200 meter had gevlogen. Voorheen beweerden The New York Times en Human Rights Watch dat dit 9 km was.

Wat betekent dat niet het Syrische leger, laat staan Rusland, de daders waren maar praktisch zeker die door het Westen, o.a. dus België, gesteunde salafistische bendes waren die de raket hadden afgevuurd. Dit met als duidelijke bedoeling het Amerikaanse leger direct te laten ingrijpen zodat zij op die wijze Damascus toch nog konden veroveren. Duidelijk de natte droom ook van Uw redactie.

Ake Sellström geeft zijn rapport over de gifgasaanvallen van 2013 af aan Ban Ki-moon, de toenmalige Secretaris-Generaal van de VN. Tijdens zijn persconferentie nadien onthulde hij dat die bewuste met sarin geladen raket hoogstens 200 meter ver had kunnen vliegen. Waarmee hij die jihadisten als de feitelijke daders aanwees en eerder wetenschappelijk onderzoek bewees. Dat verhaal haalde echter nooit de massamedia, zeker De Morgen niet. De Morgen de krant die durft liegen.

Al Qaeda

Verder zou Uw redacteur dienen te weten dat het gebied in wezen in twee delen is opgesplitst. Met het westelijke deel van Oost-Ghouta met o.m. de steden Jobar, Erbeen en Harasta dat in handen is van de coalitie Faylaq al Rahman en Hayat Tahrir al Sham, de Syrische tak van al Qaeda, en het oostelijke deel met de stad Doema dat onder controle staat van Jaysh al Islam (het Leger van Islam). Met het oostelijk deel is er een akkoord voor de-escalatie en sinds gisteren zelfs een staakt-het-vuren. Jullie redacteur gooit gans dat gebied op een hoopje en zwijgt zoveel mogelijk over al Qaeda.

De gevechten met het Syrische leger spelen zich af rond Jobar, Erbeen, Harasta en Ayn Tarma. Met al Qaeda dus. En met al Qaeda kunnen geen verdragen worden gesloten. Verder valt het op dat men er beweert geen voldoende voedsel te hebben maar geen enkel gebrek aan wapens. Maar blijkbaar mag al Qaeda daar voor De Morgen niet aangevallen worden maar in bescherming worden genomen. Zodat ze later naar België kunnen komen om hier de boel te (sic) bevrijden?

Een zicht op de stad Harasta van eind augustus 2015 en genomen vanuit het Tishreen militair hospitaal. Het Syrische leger maakte hier de voorbije maanden wel vooruitgang maar ondanks de vele bombardementen bitter weinig. Je ziet dan ook geen mensen op de foto. Vlakbij loopt een autostrade die van Damascus naar het noorden met de steden Homs en Aleppo loopt. Niet ver af is ook de internationale luchthaven. Vanuit dit gebied wordt ook Damascus beschoten. Vermoedelijk via smokkel slagen de salafisten er toch in om zich te bewapenen.

Als jullie de moeite zouden doen om iets degelijk op te zoeken voor men wat neerschrijft, publiceert en wilde beschuldigingen uit zou het al beter gesteld zijn met de krant. Zoals bijna een jaar geleden met de bevrijding van de stad Aleppo van terreurgroep al Qaeda & Co tonen jullie nogmaals gewoon de spreekbuis te zijn van het gespuis dat in Zaventem en Maalbeek hier zijn gelaat kwam tonen.

Proficiat voor de krant die meent anderen de les te moeten geven over moraliteit, mensenrechten en ‘fake news’. Veeg eens voor de eigen deur.

Willy Van Damme


Boek over Dendermondse mijnwerkers

De uit Dendermonde afkomstige amateurgeschiedkundige Jean-Pierre De Donder publiceerde recent een boek over ‘t Vestje, de oude nu feitelijk verdwenen wijk aan de vroegere binnenhaven van de stad, nu Oude Vest. Waar water was ligt nu asfalt. Of de schandvlak.

Het Dendermondse sociale leven

Ooit een vestigingsgracht groeide het later uit tot de binnenhaven van de stad en wat men dan noemde ‘t Vestje, de volkswijk met bij de plaatselijke burgerij een beruchte reputatie. Armoede was er volop troef en alles wat daarmee samenging. Vele Dendermondenaars kijken nu met een soort van heimwee naar die buurt. Ook omdat veel afstammelingen van die bewoners op de sociale ladder omhoog konden klimmen en nu soms zelfs schepen zijn.

Het recent verschenen boek van Jean-Pierre De Donder over de Dendermondse wijk ‘t Vestje kreeg, zeker bij de vroegere bewoners van de wijk en hun nazaten, een heel positief onthaal.

Het 310 pagina’s op A4 formaat gedrukte en ingebonden boek is dan ook niet alleen in omvang een stevige klepper maar ook inhoudelijk toont dit werk een hoog niveau. Met naast de vele foto’s echter ook een groot pak informatie met daarbij de afdruk van allerlei documenten. Lokale geschiedschrijving op zijn best.

Het is het eerste tot heden gepubliceerde boek over het sociale en economische leven van de stad en toont dat ook ‘amateurs’ prachtige geschiedenisboeken kunnen schrijven. Het is in wezen dan ook een standaardwerk over dit aspect dat, niet echt verbazend voor zo’n type boek, goed verkocht. Zo gingen er al meer dan 500 exemplaren over de toonbank.

Dit boek ‘Van ‘t Vestje naar de Oude Vest of de teleurgang van het sociale leven in Dendermonde’ (1) verscheen na zijn werk over de historiek van de Dendermondse sportclub KAV Dendermonde, de Koninklijke Atletische Vereniging Dendermonde.

Jean-Pierre De Donder fier met zijn kanjer over ‘t Vestje. Een aanrader voor wie meer wil weten over de stad.

Deze is tegenwoordig een sukkelende lokaal spelende voetbalclub die ooit op weg leek naar de top. De Oude Vest is nu een heel brede winkelstraat met handelszaken als C&A. Goed voor te winkelen maar als stadszicht een monster, toch in vergelijking met vroeger.

Boek over lokale mijnwerkers

Maar Jean-Pierre De Donder is geen man om op zijn lauweren te gaan rusten en werkt al volop aan een nieuw project, dit over de geschiedenis van de Dendermondse mijnwerkers. En die waren er blijkbaar meer dan men denkt. Daarvoor is hij op zoek naar getuigenissen en allerlei documenten hierover. Wie denkt hem te kunnen helpen kan een mail sturen naar dendermijnwerker@outlook.be

Een zo’n verhaal is dat van de vorig jaar overleden in Lebbeke geboren en in Buggenhout gestorven kunstschilder Tuur De Rijbel. “Toen mijn vader vroegtijdig stierf werd ik als oudste zoon de kostwinnaar en moest naar de mijnen in Charleroi gaan werken. Ik ging dan elke dag per trein naar ginds en passeerde er de stripuitgeverij Dupuis. Ik trok mijn stoute schoenen aan en vroeg hen of ze geen tekenaar konden gebruiken. Met succes want ik mocht direct bij hun Antwerpse vestiging beginnen”, aldus Tuur De Rijbel enkele jaren terug in een gesprek met mij.

Tuur De Rijbel, van Lebbeekse mijnwerker via Dupuis in Charleroi tot een gewaardeerde tekenaar en kunstschilder. Een van de vele amper of niet gekende verhalen over armoede en mijnwerkers uit het Dendermondse.

Tuur De Rijbel ontpopte zich nadien tot een volgeling van de Dendermondse school van impressionisten met onder meer Franz Courtens (2). Een stijl die het de voorbije decennia moest afleggen tegen de in de mode zijnde modernisten van tegenwoordig. Zelfs al was zijn werk kwaliteitsvol. Het landschap uit de regio Dendermonde is dan ook tientallen malen door hem op het doek vereeuwigd. Tuur De Rijbel was een uitermate vriendelijke en ook schuchtere man.

Willy Van Damme

1) ‘Van ‘t Vestje naar de Oude Vest of de teleurgang van het sociale leven in Dendermonde’, 2017, Jean-Pierre De Donder, in eigen beheer uitgegeven, kostprijs 20 euro. Te betalen via rekeningnummer BE54363526007697 op naam van Jean-Pierre De Donder. Het boek over de KAV Dendermonde is bij hem ook nog te bestellen en kost 60 euro. Zijn mailadres is: : fa510717@skynet.be.

2) De Dendermondse kunstschilder Franz baron Courtens is overleden in Brussel in 1943. In 2018 viert men in de stad met allerlei activiteiten, waaronder een tentoonstelling, het feit dat hij 75 jaar terug gestorven is.

Eerder liep rond dit evenement al een expositie met een 120 werken van hem in het cultureel centrum van Moeskroen, het Centre Marius Staquet. Deze is al wel voorbij. Een aantal van zijn werken zijn te bezichtigen in het overdag steeds te bezoeken Dendermondse stadhuis.


Eigen schuld dikke bult

Antwerps burgemeester Bart De Wever was bijna aan het schreien deze namiddag omwille van de associatie die de oppositie in zijn stad maakte rond zijn stil gehouden ontmoeting met een vastgoedman met een slechte reputatie als Erik Van der Paal.

Koen Blijweert

Nu samen een drankje nuttigen met zelfs een gangster en moordenaar maakt je nog niet tot een misdadiger. Laat dat duidelijk zijn. Maar een politicus moet wel voorzichtig zijn. In het verleden ging hij regelmatig op vakantie in het buitenverblijf van Koen Blijweert, een man met een wel heel dubieuze reputatie waartegen die van Van der Paal trouwens bij verbleekt.

En toen bij de moeilijke vorming van de regering Elio Di Rupo Bart De Wever in een duur restaurant een ultrageheime vergadering had met de MR van nu premier Charles Michel dan was diezelfde Koen Blijweert een van de vier mensen die daar namens de N-VA aan tafel mocht zitten.

De Wever voelt zich gepakt en werd zelfs emotioneel. Dat komt ervan als je teveel met slechte vrienden wordt gezien.

De Wever maakt zichzelf daardoor minstens verdacht want iedere politicus weet dat je best een blok omgaat als die man daar in de buurt is. Maar geen probleem voor De Wever. Trouwens ook Erik Van der Paal, toch iemand met wie ik ook niet zomaar een glas ga drinken, blijkt Blijweert tot zijn vriendenkring te rekenen.

Een politicus die dan nog een ambt heeft als voorzitter van de grootste Vlaamse stad en de grootste Belgische partij moet er op letten niet teveel gezien te worden met figuren waaraan een verdacht geurtje hangt. Wat een grootschalige herrie maakte een blad als De Morgen niet over de paar ontmoetingen van Gents burgemeester Daniel Termont met de toen nog onbesproken Jeroen Piqueur. Het werd een heksenjacht.

Dat men dan bij de oppositie uiteindelijk vragen begint te stellen en dat de pers dit oppikt is logisch. En dat er gezien de vele vragen rond Antwerpse bouwprojecten discussies ontstaan is eveneens begrijpelijk. We komen ook al in de mede door hem te vroeg ontketende kiescampagne. Hij moet doodgewoon meer goede vrienden opzoeken, geen dubieuze figuren. De problemen die hij nu heeft zijn gewoon zijn eigen dikke schuld.

Willy Van Damme


Chams Eddine Zaougui–Een karikaturale Arabische geschiedenis

Het schrijven van boeken over geschiedenis is zoals elke serieuze historicus goed weet geen gemakkelijke zaak. Het is vooreerst een kwestie van zich zo volledig mogelijk te documenteren en die stukken grondig te onderzoeken via wat men noemt bronnenkritiek. Waren de auteurs van die documenten betrokken in de zaak en zo ja, wat was hun positie? Ook moet men nakijken of men wel alle belangrijke bronnen bestudeerde. Met als dan logische vraag: Wat is hier dan wel belangrijk en niet belangrijk? Niet simpel.

Maar voor de auteur al even moeilijk is de zelfkritiek. Is men wel zonder vooroordelen aan het werk begonnen? Heeft men voldoende en continue controle over zichzelf? Onderzoekers en schrijvers hebben nu eenmaal onvermijdelijk een eigen culturele en maatschappelijke achtergrond en neigen soms automatisch en onbewust om dit te laten doorwegen bij het schrijven.

Qatar het voorbeeld

En zeker wanneer men geschiedenisboeken over de actualiteit schrijft is het gevaar dubbel. Niet zelden betreft het conflicten en zelfs oorlogen en dan is het bij het doorzoeken van het beschikbare bronnenmateriaal nog lastiger. De waarheid is dan zeldzamer als de spreekwoordelijke witte raaf.

Chams Eddine Zaougui toont in het boek zijn voorkeur voor Qatar en de Syrische terreurgroepen. Het is een mooi staaltje van het vervalsen van de geschiedenis.

Nepverhalen en het vervalsen van documenten zijn in zo’n gevallen schering en inslag. Veel onderzoekers, zeker journalisten, zijn bovendien partijdig en werken niet zelden in opdracht van of in samenwerking met hun regering of een andere mogendheid. .

Landen als Qatar, Saoedi Arabië, Koeweit, Bahrein en de Verenigde Arabische Emiraten zijn ook erg gul met als gevolg dat menig ‘expert’ in het Midden-Oosten bij nader toezicht gelieerd blijkt aan een van die regeringen. Vermeende specialisten als een Charles Lister en Hassan Hassan kan men mits wat zoekwerk zo plaatsen.

Typerend is ook het geval van Jorn De Cock, correspondent van De Standaard voor het Midden-Oosten, wiens vrouw ten tijde van de oorlog van Qatar en het Westen tegen Libië vanuit Qatar als hoofdredactrice van een propagandawebsite die opstand steunde. Hij schreef dan voor zijn krant over diezelfde opstand/oorlog. De inhoud van zijn stukken kon men dan ook al vooraf raden.

Weinig nieuws

Een door onze media veel gebruikte expert is Chams Eddine Zaougui, een Belg met Tunesische wortels. Vorig jaar publiceerde die ‘Dictators, een Arabische geschiedenis’. (1) Het boek bespreekt de geschiedenis van de Arabische wereld na 1945 toen de huidige staten hun vorm kregen.

Voor wie de historiek van die regio kent bevat het geen nieuws. Het beschrijft de periode toen de Egyptische president Gamal Abdel Nasser aan het bewind kwam, de crisis rond het Suezkanaal, zijn neergang en de opkomst van andere Arabische leiders zoals de Iraakse president Saddam Hoessein, Hafez al Assad in Syrië, Ben Ali in Tunesië en Moammar Kadhaffi in Libië.

Daarbij bespreekt hij de wijdverspreide corruptie en de brutaliteiten van leger en politie in die staten. Niets nieuws want hierover zijn al ganse bibliotheken volgeschreven, zelfs in het Nederlands. Wel is het door hem geschetste beeld erg negatief en vergeet hij gemakshalve zaken die een positiever beeld geven zoals in Tunesië, Libië en Syrië. Die landen waren helemaal geen hel zoals hij hier schetst. Ook Egypte niet. 

Dat hij bij die historiek ook al eens een vrij serieuze fout maakt is wel opmerkelijk. Zo schrijft hij over Jemen: “Zodra de Britten het land verlieten, viel het uiteen in twee onafhankelijke republieken.” (p116)

Chams Eddine Zaougui roept het ene ogenblik op tot het invoeren van een Europese bestuursvorm voor landen als Egypte maar schrijft wat later in zijn boek dat dit misschien toch niet mogelijk is. Maar hij heeft wel geen problemen met allerlei Syrische terreurgroepen die er niet voor terugschrikken om zichzelf te filmen als ze al feestend een zwaar ziek kind kelen. Ieder zijn fanclub natuurlijk.

Een merkwaardige historiek over het land. Jemen is in wezen in zijn geschiedenis nooit echt bezet geweest. De Romeinen, de Saoedi’s, Britten, Egyptenaren en Ottomanen poogden maar faalden allen. Alleen de Ottomanen kwamen er het dichtst bij maar ook hun macht was heel beperkt.

En wat de Britten betreft. Nou, in 1839 veroverde de Britse Oost-Indische Compagnie de havenstad Aden, toen het bezit van een lokale heerser, en een klein gebied errond. Als haven op weg naar hun Indië, het Brits kroonjuweel, was het veroveren van Aden voor hen essentieel. De Britse controle werd verder wat vergroot door vage akkoorden met lokale stammen maar verder ging dit nooit. In wezen bezat Londen Aden en niet meer.

In 1967 vertrokken de Britten en ontstond hier een eigen staat, het zogenaamde Zuid-Jemen, een republiek waar radicale Arabische nationalisten baas waren. Sanaa en de andere belangrijke Jemenitische steden als Mocha en Taiz en behoorden bij wat men dan Noord-Jemen noemde, tot 1968 een koninkrijk met een meer dan 1100 jaar oude dynastieke traditie. Het is basiskennis voor wie de regio wil bestuderen. Het ontging hem blijkbaar.

Ergerlijk is dat hij qua religies alles weet te herleiden tot soennieten en sjiieten. Goed voor simpele geesten natuurlijk die alles wit/zwart willen schilderen. Voor hem zijn de zaidieten, een groep binnen de islam die vooral leven in Jemen en het zuidwesten van Saoedi-Arabië, dan sjiieten, evenals de alewieten in o.m. Syrië. En dus wordt de Syrische president Hafez al Assad, vader van Bashar, bij hem plots een sjiiet. (p245)

Het is alsof iemand alle niet-katholieke en niet-orthodoxe christelijke kerken onder een noemer zou stoppen, namelijk die van het protestantisme. En dus de anglicanen, presbyterianen, baptisten, de Nederlandse Hervormde Kerk, amish, enzovoort als een geheel zou omschrijven. Waanzin.

Mijn geliefde Qatar

Opvallend is echter vooral de lovende wijze waarop hij de Qatarese televisiezender al Jazeera en de rol van dat land en de regerende familie al Thani beschrijft. Gaat hij in detail in op de corruptie onder een Kadhaffi of een Moebarak en de folteringen in hun gevangenissen dan is het hierover muisstil wanneer Qatar ter sprake komt. Opmerkelijk.

Zo stelt hij over Qatar:’”Voor de rest was Qatar een onopvallend, provinciaal, conservatief landje….Het moest zich ontpoppen tot een vooruitstrevend en invloedrijk land (p185)… Qatar en Saoedi-Arabië waren elkaars tegenpolen op het vlak van het buitenlands beleid…. Probeerde Thani aan de juiste kant van de geschiedenis te staan en zo internationale lof te oogsten als promotor van de Arabische Lente.”  (p252)

Het is dan ook duidelijk welke kant Chams Eddine Zaougui kiest in het conflict tussen de clan al Thani en de al Saoedi’s. Namelijk die van de al Thani en Qatar. En dus kan je in zijn boek geen kwaad woord vinden over de Qatarese televisiezender al Jazeera of over die nochtans erg dictatoriaal heersende familie.

Dat volgens door Wikileaks gepubliceerde Amerikaanse diplomatieke berichten al Jazeera was opgericht in samenwerking met de Amerikaanse regering leest men hier dan ook niet. Met als bedoeling de Arabische opinie in een bepaalde richting te beïnvloeden. Al Jazeera was de spits die een Arabische Lente mee moest mogelijk maken.

Evenmin schrijft hij over het feit dat uit die diplomatieke berichten bleek dat men alles wat die zender bracht onder strikte controle stond van de clan al Thani, de Amerikaanse ambassade in de hoofdstad Doha en de Amerikaanse Militaire Veiligheidsdienst DIA. Dit tot zelfs in de kleinste details zoals de woordkeuze en de keuze van de studiogasten.

Geen probleem voor hem is zo te zien dat via de Arabische versie van al Jazeera de Egyptenaar Yusuf Qaradawi, de hoofdideoloog van de Moslimbroeders, elke week de meest gore racistische praat kon verkopen, zoals de noodzaak om alle niet-salafisten uit te roeien. Ook dat heeft de man blijkbaar niet gehoord, gezien of gelezen. Voor hem is de zender een voorbeeld voor al andere media. Goed om weten!

Het document van de DIA, hier pagina 5, dat aantoont dat de VS al in 2013 rondliepen met het idee voor het oprichten door ISIS van een kalifaat in Syrië en Irak om zo naast Syrië ook Irak als staat te vernielen. Lees vooral paragraaf C en D. De toenmalige baas van de DIA en de huidige woordvoerder bevestigden de echtheid van dit document. Chams Eddine Zaougui negeert het echter. Zoals bijna de ganse klassieke media en de er veelvuldig geciteerde experts. Het past niet in het door hen geschetst beeld van die oorlog.

Evenmin leest men hier over Tayssir Alouni, hun Spaanse correspondent en specialist van Afghanistan en Bin Laden. Deze veroordeelde men op 26 september 2005 in Spanje tot zeven jaar cel omdat hij een geldkoerier bleek te zijn van al Qaeda.

Hier in dit boek dus ook geen verhalen over de in Qatar als slaven behandelde gastarbeiders die bij honderden al verongelukten bij de bouw van de voetbalstadia voor de wereldbeker voetbal van 2022 in Qatar.

De rol van de VS

Geen verrassing dus dat hij wat betreft de opstand in Egypte tegen Moebarak eveneens erg selectief is. Over de aanwezigheid van de Amerikaanse National Endowment for Democracy of de speculant en politiek intrigant George Soros geen woord. Wel leest men op zeker ogenblik de wel heel erg vage omschrijving: “Verschillende leden van de 6 aprilbeweging (jonge Egyptische opposanten, nvdr.) schreven zich in voor workshops geweldloos protesteren in Boston en Servië”. (p 252)

Elke goede kenner van de moderne geschiedenis weet wat dit betekent. Het is het voorbereiden van een nieuwe door de VS georkestreerde opstand, de zogenaamde kleurenrevoluties zoals die in Georgië, Oekraïne en Servië. De door onze media als Jasmijnrevolutie omschreven opstand in Tunesië en de Arabische Lente pasten dan ook perfect in dit scenario. Niet voor Chams Eddine Zaougui. 

Het verklaart waarom Amerikaanse instellingen als The Republican Institute, The National Endowment for Democracy , Al Jazeera en anderen na het afzetten van president Mohamed Morsi van de Moslimbroeders het land werden uitgezet.

Het maakt de slechte relatie tussen Hosni Moebarak en Barack Obama begrijpelijk. Alsook die met de huidige president Abdoel Fatah al Sisi. Moebarak was gewoon de zoveelste Amerikaanse pion die vanuit Washington een dolk in de rug kreeg. Erg klassiek. En al Sisi is logischerwijze daarom erg op zijn hoede voor Washington. Begrijpelijk toch.

Leugenaar

Dat Chams Eddine Zaougui duidelijk te kwader trouw is en bewust leugens verkoopt blijkt overduidelijk uit het hoofdstuk over Syrië. Uiteraard neemt hij alle geheel onbewezen beweringen van die jihadisten klakkeloos over zoals die over de vatenbommen, de chemische aanvallen, de 53.275 gruwelfoto’s van een onbekende met als schuilnaam Caesar, (Een dossier komende van Qatar!) enzovoort. Van enige controle is bij hem geen enkele sprake.

Chams Eddine Zaougui stelt dat het gebruik van vatenbommen door het Syrische leger “goed gedocumenteerd is” (p 265). Na straks zeven jaar is er echter nog steeds geen enkele foto van zo’n bom beschikbaar. Wat men wel krijgt is hier zoals het Britse dagblad The Guardian in oktober 2015 publiceerde, en men later bij Knack herhaalde, zijn foto’s van wat men stelt een vatenbom te zijn. Het is echter een door de jihadisten tot bom omgevormde gasfles gevuld met allerlei vuiligheid en dynamiet. Een veel gebruikt wapen. Deze wordt dan afgeschoten met wat men noemt een helkanon. De versie van een dagblad als The Guardian is dus gewoon een zoveelste voorbeeld van oorlogspropaganda.

Zo schrijft hij over Bashar al Assad: “Sterker nog: Hij gaf ze (de door hem als extremisten omschreven figuren, nvdr.) een duwtje in de rug. De president liet duizenden geharde jihadisten vrij uit de gevangenissen en gaf het leger het bevel om geen door geharde extremisten geannexeerde gebieden te bombarderen.” (p291)

Een wel heel merkwaardige bewering. Toen de opstand in maart 2011 uitbrak was het vrijlaten van alle zogenaamd politieke gevangen – In essentie leden van de Moslimbroeders en dergelijke – bij de serie betogingen de veruit voornaamste eis van die opstandelingen, de VS en de EU. En dat zal hij als kenner van het dossier zeker weten. Een eis waaraan de Syrische regering dan toegaf in de hoop om zo de gemoederen te bedaren. Zoals kon verwacht worden tevergeefs.

En dat Syrië die gebieden van ‘extremisten’ niet bombardeerde is evenzeer een leugen. Neem bijvoorbeeld Oost-Ghouta, de landbouwstreek ten oosten van Damascus waar terrorist Zahran Alloesh (2), zoon van een naar Saoedi-Arabië gevluchte salafistische predikant, de plak zwaaide.

Al jaren wordt er hier tussen het leger en het Leger van de Islam van Zahran Alloesh zwaar gevochten. En Zahran Alloesh was een van die in 2011 onder Amerikaanse druk vrijgelaten salafisten. Maar ongetwijfeld weet Chams Eddine Zaougui dit allemaal. Hij kent het dossier. Waarom zit hij hier dan te liegen? Een moeilijk te beantwoorden vraag.

De man is dan hoe ook een bedrieger. Het wekte daarom geen verbazing toen hij op 6 juni 2016 in De Standaard opriep om aan die Syrische jihadisten luchtafweergeschut te leveren. Misschien moeten onze politiediensten hem eens onder de loep nemen. Welk serieus mens immers vraagt dat men al Qaeda & Co luchtafweerraketten moet geven? Om ze dan in Zaventem te gebruiken?

De rol van Israël

Het wekt dan ook geen verbazing dat hij de verhalen over Israëlische betrokkenheid bij die Syrische opstand of de Amerikaanse steun voor ISIS en al Qaeda afdoet als ‘absurd’ (p255). Een gevolg volgens hem van een gebrek aan kritische zin in de Arabische wereld. Je moet maar durven.

De Israëlische premier Benjamin Netanyahu op een foto uit een Israëlische krant. Hij is hier op bezoek in een legerhospitaal aan de Syrische grens waar men al vele honderden jihadisten, van al Qaeda en ongetwijfeld ook ISIS, verzorgde en met hun wapens terugstuurde om Syrië verder te vernielen. Uit een verhaal in de Amerikaanse krant The Wall Street Journal en Israëlische media is gebleken dat Israël die salafistische terreurgroepen zowel financiert als bewapent. Niets daarover in dit boek. Misschien kan hij eens verklaren waarom tot heden al Qaeda of ISIS in al die jaren nog nooit een aanslag pleegden in Israël. Zelfs nog geen nepaanval.

Het zionistische plan van de Israëlische diplomaat Odet Yinon, het artikel van Seymour Hersh ‘The redirection’ uit maart 2007 van The New Yorker of de resem artikels en foto’s in de Israëlische en soms zelfs de Amerikaanse media over die steun, negeert hij zoals te verwachten valt dan ook straal. (3)

Evenals het cruciale document van de DIA, de Amerikaanse Militaire Veiligheidsdienst, over de toestand in Syrië dat hij dan ook maar buiten beschouwing laat. Waarom allemaal? Omdat het bewijst dat de strategie van ISIS om na Syrië ook delen van Irak te veroveren eveneens deze van Washington en Israël was? Het past niet in zijn plaatje en dus gooit hij het maar richting vuilbak. De man is daarom gewoon een zoveelste vervalser van de geschiedenis.

Opvallend is ook het warrige karakter van het boek. Continu breekt hij een lans om in Egypte, Libië, Tunesië en Syrië een Europese bestuursvorm in te voeren. Nochtans weigert hij in zijn boek enige kritiek te uiten op die jihadisten in Syrië. Hij steunt hen zelfs. En dat zijn toch geen democraten van het Europese type? Of toch?

Het zijn groepen die in hun brutaliteit in niets verschillen van wat ISIS doet. Hij kent ongetwijfeld de vele verhalen. Verhalen die ook voldoende bewezen zijn. In zijn epiloog schrijft hij dan weer dat een Europese bestuursstijl in het Midden-Oosten voorlopig toch niet kan lukken. Het is een simpele wijsheid die vele intellectuelen ook in het om hun arrogantie bekend staande Westen tegenwoordig al beseffen.

Het boek verscheen met financiële steun van het mede door speculant George Soros gefinancierde Fonds Pascal Decroos. Men zou dus kunnen stellen dat de cirkel rond is. Wedden dat Soros moest hij de inhoud kennen geen enkel probleem zou hebben met dit boek.

Willy Van Damme

1) Chams Eddine Zaougui, ‘Dictators, een Arabische geschiedenis’, uitgeverij Polis, 349 pagina’s, 2016, 19,95 euro.

2) Zahran Alloesh sneuvelde op 25 december 2015 tijdens een Russisch of Syrisch luchtbombardement op de streek van Oost-Ghouta. Wie schreef daar weeral dat men van Bashar al Assad de gebieden van die vrijgelaten ‘extremisten’ niet mocht bombarderen?

De financier van Het Leger van de Islam (Jaysh al Islam) is in essentie steeds Saoedi-Arabië geweest. Zijn Leger van de Islam is gekend voor haar vele brutaliteiten en wordt nu geleid door zijn neef Mohammed Alloesh. De familie is uit die streek afkomstig.

3) The Redirection, Seymour Hersh, The New Yorker, 5 maart 2007, https://www.newyorker.com/magazine/2007/03/05/the-redirection.

Wie dit artikel van Seymour Hersh en de tekst van het plan Odet Yinon leest alsmede de stukken in de Israëlische media over de rol van Israël in het Syrisch conflict begrijpt onmiddellijk wat er in de regio aan de hand is.

Alle stukken van de puzzel vallen dan in elkaar. En dan is de analyse van de DIA over Syrië en de Amerikaanse steun voor ISIS pure logica. Maar die verhalen zitten dan ook niet bij de door hem in zijn boek aangeraden literatuur. Dat zijn ‘verboden’ boeken. Ze passen niet in zijn theorietjes.


Dendermonds paringsdansen

Op 14 oktober 2018 zijn er in België terug lokale verkiezingen en dus begint de spanning binnen het politieke wereldje stilaan toe te nemen. Opvallend daarbij is ook nu weer dat politici waarvan je lokaal jarenlang niets hoort nu plots elke week meerdere persberichten rondsturen. Matthias Diependaele van de N-VA is er blijkbaar zo een. Ze hopen zich al te kunnen kronen tot minstens schepen en liefst zelfs burgemeester.

Katholiek bolwerk

Maar wie het Dendermondse reilen en zeilen wat volgt weet dat de volgende burgemeester de naam van de huidige draagt, namelijk Piet Buyse van CD&V. Behoudens dan een grote ramp. En, inderdaad, je weet natuurlijk maar nooit. Het vel van de beer nietwaar.

Al sinds het ontstaan van België is Dendermonde op een paar uitzonderingen na steeds door katholieke partijen als CD&V bestuurd. Dat zal nu in 2018 zo te zien niet veranderen.

Dendermonde is praktisch altijd een katholiek bolwerk geweest waar ondernemers, ambtenaren, paters en leraars de lakens uitdeelden en dat zal ook zo blijven. Zij het met een door de jaren sterker geworden vakbondsvleugel. De liberale periode van 1861 tot ongeveer 1880 en het succesrijke en zeer belangrijke burgemeesterschap van Norbert De Batselier (sp.a) waren een intermezzo, de uitzondering.

En dus houden de andere partijen daar rekening mee. De partij van Piet Buyse zal de vorming van een nieuw bestuur volgend jaar leiden. Weinigen die daar aan twijfelen. N-VA heeft wel een serieuze delegatie in de gemeenteraad maar is nationaal op haar retour. De top was bereikt en nu komt de afdaling. En dat zal zich ook lokaal wel laten voelen. Sommigen in de N-VA beseffen dat ook maar al te goed.

Voor Open VLD en sp.a lijkt er nationaal geen grote stijging te verwachten. Alleen lokaal zou het wat beter moeten gaan. Vorige legislatuur lagen beide partijen bijna KO tegen de grond met bij beiden interne ruzies tot zelfs in de gemeenteraad toe. Het was geen fraai zicht en toonde de politiek op zijn allersmalst.

Laurens Hofman lijsttrekker

En bij Open VLD zat men dan in de vorige legislatuur nog met een fractie die bij iedereen, ook intern, op hoongelacht werd onthaald. Het gevolg was na de verkiezingen van 2012 een erg afgeslankte fractie met nog drie leden. Maar wel allemaal nieuwe gezichten. De in wezen enigste valabele optie in die periode voor de partij.

En tot recent hielden deze zich ook erg kalm. Het was oppositie met de rem op. Men moest de stiel leren en dat ging feitelijk bijna vlekkeloos. Behoudens die ene zware fout toen ze op voorstel van de N-VA voor het ontslag van eerste schepen Leen Dierick (CD&V) stemden. Dit op basis van een door de N-VA gemaakt nepdossier. Een barslechte manier om aan de overkant vrienden te maken.

Dat veranderde echter nadat Laurens Hofman, zoon van ex-raadslid Hilde Dierickx, aangeduid werd als lijsttrekker voor de gemeenteraadsverkiezingen. En dan kwam er op 17 mei het nieuwe verkeerscirculatieplan in Sint-Gillis-Dendermonde, zijn thuisbasis, ter sprake. En dus borrelde de profileringsdrang bij de man plots op. Hij wou tonen een echte politicus te zijn. Iemand die de belangen van de burger serieus nam. Logisch. Maar….

Circulatieplan

De voorheen braaf en beleefd overkomende jonge liberaal haalde plots snoeihard uit naar de meerderheid. Niet vies van wat platte demagogie. Het was een nieuwe herboren man die alle klassieke trucs uit de politieke doos haalde. Hij wilde zich duidelijk naar de buitenwereld tonen en kiezers lokken. Ja, want de pers is op de gemeenteraad aanwezig en dus is er de kans van een foto in de krant.

De nog jonge Laurens Hofman is de lijsttrekker voor Open VLD bij de komende lokale verkiezingen van 14 oktober 2018. Hij ziet een kans om zich via het verkeerscirculatieplan te tonen.

Het was dan ook eigenaardig dat bij de volgende gemeenraadszitting het niet Hofman was maar fractieleider Stijn Pluym die tijdens deze extra gemeenteraad van 31 mei over de zaak het hoge woord voerde. Het leek alsof men wat schrik had gekregen van dat jonge ‘geweld’.

Met Laurens Hofman welke die avond dan als tweede viool naar de achtergrond verdween. En Stijn Pluym klonk zoals hij dat tijdens deze legislatuur al altijd deed, bedaard maar kritisch. Hij is nu eenmaal fractieleider van de oppositionele Open VLD. Hij toonde wel een groot verschil met de eerdere interventie van zijn partijgenoot.

Waarom die plotse verandering van toon? Besefte men dat men door een te agressief gedrag zich als partner onmogelijk maakte bij CD&V? En die kan hen in 2018 eventueel uitnodigen om mee te besturen. En dus is men tegen die partij best op dit ogenblik vriendelijk. Vragen om het ontslag van schepen Leen Dierick zal er niet meer bij zijn. Bij niemand.

Andere toon 

Ook bij de N-VA klinkt er plots een andere toon. Alhoewel Vlaams parlementslid Marius Meremans volgens insiders ook bij N-VA nog steeds hoopt en denkt na 2018 burgemeester te worden is er daar ook blijkbaar het besef ontstaan dat men om politiek strategische reden een minder hardere toon moet voeren tegen de CD&V.

Raadslid Tomas Roggeman, nationaal voorzitter van de jongerenafdeling van de N-VA en lieveling van de nationale partijleiding, is tegenwoordig dan ook een stuk minder scherp zoals onder meer het debat over het circulatieplan in Sint-Gillis bewees. Een getemde Roggeman? Een man die in de partij een rivaal is van Meremans. En die laatste heeft in de partij niet alleen vrienden.

Tomas Roggeman is met vlag en wimpel de hardste van toon in de raad. Tot voor kort. Zo eiste het ontslag als schepen van Leen Dierick. Het kaderde in een scherpe aanval op het beleid van de meerderheid. De laatste maanden is hij veel kalmer. Bij de N-VA beseft men dat men te ver is gegaan.

En kijk plots ging Marius Meremans bij zijn minister-president en partijgenoot Geert Bourgeois smeken om toch maar geld vrij te maken voor het herstellen van het wegdek van het Dendermondse begijnhof.

Voor de Unesco werelderfgoed dat er echter door geldgebrek erbarmelijk bijligt. De Dendermondse schande. Het is een dossier dat in Brussel al jaren stof zit te vergaren en nu bleek Bourgeois ineens toch bereid geld vrij te maken. Tegen de administratie in. Het werd een prioriteit voor Bourgeois. Een zaak waarmee burgemeester Piet Buyse (CD&V) dan kan pronken. Of hoe maak je het goed.

Zelfs een fietssuggestiestrook op de Sint-Gillislaan, een gewestweg en al jaren een groot knelpunt, zou van minister voor Verkeer Ben Weyts, eveneens N-VA, plots mogelijk zijn. Mits nog wel wat voorwaarden. Een huwelijk misschien? Het is een probleem dat in Brussel eveneens al jaren geblokkeerd zit. Ondanks de bewering van Weyts hoe prioritair verkeersveiligheid en het fietsenbeleid wel is.

Ook de Open VLD, ditmaal opnieuw bij monde van lijsttrekker Laurens Hofman, stuurde in diezelfde zomerperiode nog een boodschap rond. Het leek wel een huwelijksaanzoek aan CD&V van een overbezorgde geliefde. In het persbericht van 4 juli ‘Circulatieplan Sint-Gillis: Pleidooi tegen steekvlampolitiek’ stelde die:

Het is totaal ondermaats dat verschillende gemeenteraadsleden al na 2 dagen via Facebook publiek bakkeleien en onder andere gewag maken van onveilige situaties en een stortregen aan boetes. Blijkbaar is in Dendermonde Facebook-politiek het nieuwe “politieke normaal”, waarbij Facebook-politici aan platte politieke recuperatie doen, raadsleden met een zeer beperkte geschiedenis in Sint-Gillis op kop. Open VLD behoudt haar kalmte…

Een merkwaardig persbericht waarbij een lid van de oppositie enkele leden van de meerderheid kapittelt omdat ze volgens zijn bewering kritiek zouden hebben op een plan van het stadsbestuur. Een politiek zelden geziene actie hier ditmaal gericht tegen Dina Verhavert (sp.a) en vooral Dieter Mannaert van CD&V. Voor Dina Verhavert waren het gewoon enkele vage bemerkingen rond sluipverkeer, zoals ze stelt, maar zonder echter enige fundamentele kritiek op het plan zelf.

In het geval van Dieter Mannaert was de aanval op hem duidelijker want die had zich in de gemeenteraad akkoord verklaart met de proefopstelling voor het circulatieplan maar op Facebook al direct vrij zware kritiek geuit tegen het project van zijn schepencollege. 

Groen en sp.a ten huwelijk

En dan kwam er een goeie twee maanden later het politiek huwelijk van de Dendermondse afdelingen van Groen met de sp.a. Wat vijf jaar eerder door verzet van bepaalde figuren binnen Groen niet lukte maar nu wel slaagde. Niet echt verrassend want politiek is de kloof tussen beiden niet groot en het viel al op dat mensen van de beide partijen steevast op de lokale nieuwjaarsreceptie van elkaar aanwezig waren.

De persconferentie van Groen en sp.a ging door op 14 oktober om 16u30 en reeds om 18u02 kwam er per mail hierover een persbericht binnen van CD&V. Dus terwijl men in brasserie Den Ommeganck nog bezig was op dit huwelijk een glas aan het drinken.

Een merkwaardige voorval want er bleek uit de reactie dat ze de door Groen en sp.a goedgekeurde teksten en op de persconferentie gepresenteerde tekst al kenden. Wat voorkennis doet veronderstellen. Immers over zo’n tekst moet vooraf binnen de top van de CD&V minstens uitgebreid overleg geweest zijn. En bij Groen en sp.a was hun visie maar tegen de middag goedgekeurd. “Met bijna unanimiteit”, stelden beiden.

Ditmaal lukte het Groen en sp.a om toch een gezamenlijke lijst te vormen. Het grote knelpunt tussen beiden blijft echter bestaan, namelijk de doortrekking van de N-41 van Lebbeke naar Gijzegem en zo Aalst. Beide partijen gaven glimlachend een ‘geen commentaar’ op een vraag hierover.

Maar ook de inhoud van dit persbericht van CD&V was opvallend te noemen. Het leek wel een liefdesbrief richting het nieuwe kartel.

Geachte journalist,

Het “Vernieuwend sociaal – ecologisch project voor Dendermonde!” waarmee sp.a en Groen op 14 oktober 2018 voor de eerste keer samen in kartel naar de kiezer trekken, heeft CD&V Dendermonde wel verrast.

In Dendermonde maakt sp.a sedert 1994 deel uit van het stadsbestuur, sedert 2000 samen met CD&V, maar nu wil sp.a samen met Groen vorm geven aan Dendermonde.

Dat het een Dendermonde moet zijn waarop iedereen fier kan zijn, een stad met deelgemeenten en wijken waar het goed samenleven is, een stad van “wij” en niet van “wij tegen zij”, dat herkennen wij en is bovendien weinig vernieuwend: dit is de kernboodschap van CD&V, het is ons DNA! Dit is dan ook de manier waarop Dendermonde bestuurd wordt onder leiding van burgemeester Piet Buyse die als bruggenbouwer ‘verbinden’ tot zijn handelsmerk gemaakt heeft.

“CD&V maakt zich sterk dat de burgemeester en zijn ploeg de stad verder standvastig zullen besturen om het ambitieuze bestuursprogramma “20 stappen naar 20”, waarbij duurzaamheid en sociaal beleid belangrijke milestones zijn, verder uit te voeren tot het einde van deze bestuursperiode.”

#Wij, CD&V wenst het nieuwe kartel veel succes toe.

Dit terwijl er van een verassing zeker geen sprake kan zijn. Verscheidene bronnen stelden bijvoorbeeld dat men burgemeester Piet Buyse reeds de maandag voordien verwittigde van wat komende was. Veel meer kon men toen ook niet zeggen want het akkoord met de visietekst werd pas zaterdagvoormiddag door de beide partijen goedgekeurd.

Het doet vermoeden dat de tekst van dat akkoord misschien zelfs nog voor de pers aan de coalitiepartner werd getoond. Hoe anders kan men al om 18 uur die visietekst in een toch belangrijk persbericht bespreken? Wat nogmaals de nauwe relatie tussen beide coalitiepartners toont. De drie hebben volgens CD&V ook hetzelfde DNA en, logisch gezien, lijken ze dus voorbestemd om samen te besturen.

Persoonlijke aanvallen

En dat heeft natuurlijk zo zijn gevolgen voor het reilen en zeilen van de Dendermondse politiek. Tijdens de gemeenteraad van 18 oktober was het dan ook weer Laurens Hofman die het dossier van het circulatieplan voor Sint-Gillis nog maar eens bovenhaalde en daarbij zoals in mei al zijn oratorische kunsten bovenhaalde en nu zelfs in crescendo ging.

Daarbij was het voor de goede luisteraar duidelijk wat het echte probleem was. Eerst viel hij erg persoonlijk de raadsleden Judith De Smedt, Therese Van Gucht en Dieter Mannaert (CD&V) aan omdat ze volgens hem toelaten dat wat hem betreft men de middenstand in die deelgemeente via dit circulatieplan aan het wurgen is. Ook schepen Carine Verhelst en Dina Verhavert van sp.a dienden het om diezelfde reden van hem te ontgelden. Allen wonen in Sint-Gillis.

Dieter Mannaert van de CD&V fractie is de luis in de pels van de meerderheid wat betreft het circulatieplan in Sint-Gillis. Voor Laurens Hofman was hij op het ene ogenblik te weinig strijdvaardig, op het andere ogenblik had hij hierover beter zijn mond moeten houden.

Een persoonlijke en in de raad zelden gezien aanval die tot een bits wederwoord leidde van o.m. Judith De Smedt, een leidende kracht achter het Dendermondse middenstandsgebeuren. Dat zij niet gaven om de lokale middenstand was naar haar zeggen onzin.

De dame is trouwens al decennia een leidende kracht achter de goed werkende plaatselijke Handelskern Verkén in Sint-Gillis en de Dendermondse Unizo. Wat men van bepaalde critici niet kan zeggen.

Maar naast de persoonlijke aanvallen viel de inhoud vooral op door het feit dat hij er tweemaal de recente samenwerking van Groen en sp.a in oprakelde. Een zaak die hier toch buiten stond. Het lag hem en vermoedelijk ook de Dendermondse Open VLD blijkbaar erg zwaar.

Zo stelde hij in zijn interpellatie:

De proefperiode van het circulatieplan, ingevoerd door de meerderheidspartijen CD&V, sp.a – en laat ons Groen er ook bijrekenen -, is afgerond? …… Dit weekend werd het kartel sp.a/groen voorgesteld. Van harte veel succes gewenst.

Niet verwonderlijk natuurlijk daar minstens de indruk is ontstaan dat de huidige coalitie ook na 2018 zal worden voortgezet. Versterkt dan met Groen. Mits wiskundig mogelijk natuurlijk. De indruk is trouwens dat Matthias Coppens, raadslid voor Groen, binnen CD&V, ook bij leden van de zogenaamde rechtervleugel, vrij goed ligt.

De symbolische eerste spadestek voor het project Elsbos  door Volkswelzijn en SBK waar op termijn 480 sociale huur- en koopwoningen komen. Een project dat ooit in 1975 werd gestart en nu naar realisatie gaat. In Dendermonde bestaat bijna 10% van het woningenbestand uit sociale woningen. Iets waarop men fier is en dat men verder wil doen toenemen. De vraag voor sociale woningen in de stad blijft immers groot. De aanleg van de wegenis in Elsbos is deze week van start gegaan.

Aan de eerdere poging tot het afzetten van schepen Leen Dierick deed hij dan ook niet mee. Terwijl Open VLD, N-VA en Vlaams Belang in de gemeenteraad tot heden veelal een oppositioneel front vormden nam hij er in de meeste gevallen afstand van en bracht daarbij de eigen groene visie naar voor.

Woningbeleid

En dat CD&V opnieuw de voorkeur lijkt te geven aan de huidige partner hoeft ook niet echt te verbazen. Zoals CD&V het stelde is hun DNA ook dat van het kartel sp.a en Groen. De voorkeur voor de fietser en sociale woningbouw zijn hier voorbeelden van. Voor beide partijen van de huidige meerderheid zijn dit erg belangrijk beleidspunten.

Voor N-VA en ook Open VLD is dat al heel wat minder belangrijk. Zij zoeken hun kiezers zo te zien bij de betere middenklasse en hogerop en die behoeven geen sociale woningen. Integendeel die bouwgronden kunnen beter voor hen voorbehouden worden. Leve de goedbetaalde tweeverdieners, weg met de leefloners.

Sommige lokale mandatarissen van de N-VA noemen sociale woonwijken zelfs een poel van verderf, een waar misdaad welig tiert. Hilde Raman, N-VA en ex Vlaams Belang, luidde zelfs de alarmbel toen in de landelijke deelgemeente Mespelare het gerucht (ten onrechte) rondging dat men er sociale woningen wou neerpoten. Niemand bij N-VA distantieerde zich er van.

De eerste spadesteek gedaan op 5 november in de Donckstraat waar Volkswoningen de huurwoningen waar nodig gaat renoveren. Een investering van een 11 miljoen euro. De gelijkaardige werken aan het Keur, die andere eveneens uit de jaren vijftig daterende sociale woonwijk, zijn bijna achter de rug. In totaal investeerde Volkswoningen de voorbije jaren ongeveer 30 miljoen euro in Dendermonde aan het verbeteren van haar woningen en de bouw van nieuwe. Samen met de restauratie en herwaardering van de Baasroodse sociale woonwijk Hof ten Rode – Het werk van Volkswelzijn en de stad – zijn daarmee alle woonwijken uit de naoorlogse periode of verfraaid of op weg daarheen. Een zeer belangrijke realisatie. Deze werken in de wijk Donckstraat gaan een 5 jaar duren.

En op 20 september interpelleerde Open VLD in de gemeenteraad over het sociale woonbeleid dat volgens hen dient aangepast om te streven naar wat zij noemt een ‘optimale mix van sociale huur- en koopwoningen’. Waarbij de vraag natuurlijk is wat die optimale mix voor de partij dan juist moet zijn.

Zo stelde ze:

Daarom dient men de doorstroming te stimuleren van de sterkste sociale huurders naar de private markt (al dan niet via een sociale lening)….. Het is duidelijk: sociale woningen kunnen niet langer gebouwd worden in de noodzakelijke open ruimtes in de dorpskernen….. Ter afronding: we breken een lans voor sociale koopwoningen in de plaats van sociale huurwoningen.

Met andere woorden: de mensen die zich geen koopwoning kunnen permitteren worden zoveel als maar kan naar elders buiten de stad verwezen. De balans is dus in wezen geen huur- maar allen nog koopwoningen. En mensen dienen via een sociale lening, dus op kosten van de belastingbetaler, naar de private woonmarkt verwezen. Een markt waar de huurprijzen voor velen stilaan onbetaalbaar worden.

Het toont hoe ook hier de Open VLD mede onder invloed van het succes van de N-VA en gelijkaardige partijen elders in Europa, steeds meer in de asociale richting aan het evolueren is. Geen toeval dat de traditioneel goede relaties van de partij met het ACLVB, de liberale vakbond, tegenwoordig barslecht zijn.

Voor CD&V staat de sociale woningbouw met o.m. de door CD&V gecontroleerde Volkswoningen, de Sociale Bouw- en Kredietmaatschappij en het door sp.a bestuurde Volkswelzijn echter centraal in haar visie op de lokale maatschappij. Dat Open VLD bij het vormen van een nieuwe coalitie dan uit de boot dreigt te vallen is feitelijk logisch. Het doet denken aan de discussies in Gent.

Ruziemakers

En wat betreft een mogelijke coalitie tussen CD&V en N-VA zal vermoedelijk eerder de Schelde dichtvriezen dan dat ze samen de stad gaan besturen. Het gedrag van de N-VA in deze gemeenteraad toont wel een nooit eerder gezien activisme maar het niveau is soms beneden alle peil. Wat niet alleen bleek rond de rel met schepen Dierick.

Zo interpelleerde de partij op zeker ogenblik over het feit waarom de stad geen interesse toonde voor de subsidies van het Vlaams gewest voor het inrichten van integratiecursussen. De brief van het kabinet van minister-president Geert Bourgeois (N-VA) die daarover ging was nog maar juist verstuurd en nog niet eens bij het stadsbestuur aangekomen.

 

Burgemeester Piet Buyse, een uitstekende redenaar, is op weg om voor de derde maal tot burgemeester te worden herkozen. Hij zal normaal gezien volgend jaar in oktober de paringsdans leiden.

Zoals een erg actief raadslid van die partij recent toegaf: “We moeten inderdaad nog veel leren”. De fractie is behoudens Marius Meremans en Hilde Raman ook nieuw in de lokale politiek wat zich de voorbije jaren goed liet voelen. En dat zal men ook nationaal dringend moeten gaan beseffen. Het ongenoegen over die partij, ook mede ontstaan door de Catalaanse kwestie, is bij haar nationale coalitiepartners zeer groot.

Het zal de N-VA in 2018 mogelijks een pak burgemeesterspostjes kosten, ook vermoedelijk in Antwerpen. In een huwelijk continu ruzie maken doet vroeg of laat dat huwelijk op de klippen lopen. Het is een simpele wijsheid waar een Bart De Wever, de absolute baas van de N-VA, geen kaas van lijkt te hebben geheten.

Willy Van Damme


Catalaanse droom spat uit elkaar

Niet echt onverwacht spat de droom van de Catalaanse ultranationalisten steeds meer en meer uit elkaar. Vandaag heeft Carles Puigdemont, de afgezette minister-president van het ‘onafhankelijke’ Catalonië, in een gesprek met de Brusselse krant Le Soir dat feitelijk ook toegegeven. “Une autre solution que l’independence est possible” (Een andere oplossing dan de onafhankelijkheid is mogelijk) stelde de man in het gesprek dat de krant vandaag 13 november publiceerde.

Voor niets

Al het gemarcheer, getier en gefeest blijkt gewoon een droom, en voor velen nu een nachtmerrie. Hetzelfde voor de grote economische schade met meer dan 2.000 bedrijven die hun maatschappelijke zetel vanuit Catalonië naar elders verplaatsten, deels om veiligheidsredenen, deels uit protest.

Nog in september weigerde Puigdemont en zijn regering op het Spaanse regeringsvoorstel voor een grondwetswijziging in te gaan. In ruil moest men dan het onafhankelijkheidsreferendum afblazen. Neen, Puigdemont wou de boel doen ontploffen en een totale confrontatie met Madrid uitlokken. En hij wist dat dit met premier Antonio Rajoy en zijn PP wel zou lukken.

Carles Puigdemont buigt voor Spanje maar de Catalaanse ultranationalisten zullen binnen 100 jaar hem ook dan nog blijven ophemelen zoals zijn voorgangers die eveneens op kluchtige wijze de onafhankelijkheid uitriepen. Net zoals er hier in Vlaanderen nog steeds nationalisten zijn die een oorlogsprofiteur als de Dendermondse dichter Wies Moens blijven aanbidden.

Dit vermoedelijk in de hoop zo nog meer Catalanen voor zijn dromen te kunnen winnen? Lukken deed het echter niet. Nogal wat Catalanen vonden dat Spaanse optreden fout en protesteerden maar wilden evenmin de plannen van Puigdemont aanvaarden. In wezen flopte zijn plan toen al op 2 oktober, de dag na het referendum.

En nu zijn partij PDeCat volgens de opiniepeilingen in vrije val lijkt ziet zijn politieke toekomst er slecht uit. Zijn vroegere coalitiepartner de ERC, de links republikeinse partij, doet het in verhouding dan weer beter maar een meerderheid zit er volgens alle peilingen voor hen niet meer in. Wel nog afwachten natuurlijk, maar alle peilingen tot heden zijn eenstemmig.

En de  ERC weigert ditmaal zoals in 2015 met de PDeCat vooraf een alliantie te vormen. Ze ruikt blijkbaar de zetel van Puigdemont in coalitie dan met bijvoorbeeld de sociaaldemocratische PSC-PSOE. Bovendien ligt het politieke veld door de split in het ultranationalistische kamp qua coalitievorming er nu gans anders bij.

Het zal wikken en wegen worden wie met wie in het huwelijksbootje zal treden. Mogelijks kan dat zelfs een marriage à troi of zelfs quatre worden. Zeker is nu wel dat het nieuwe Catalaanse parlement die onafhankelijkheidsdroom netjes zal opbergen.

Want de PDeCat van Puigdemont haalt in die regio volgens die peilingen nog rond de 10%, ongeveer evenveel als de PP van Rajoy. En die hun score noemen onze Vlaamse media veelal onbetekenend.

Volgens de meeste opiniepeilingen zijn ook nog amper 29% der Catalanen gewonnen zijn voor de onafhankelijkheid. Zelfs bij de kiezers van de PDeCat lijkt het animo volgens opiniepeilers niet zo erg groot te zijn. Wat evenmin verbazing wekt. Men wordt nu stilaan wakker uit de droom.

Logisch als zelfs Carme Farcadell, de voorzitster van het afgezette parlement, in de rechtbank stelde dat het uitroepen van de onafhankelijkheid van haar parlement louter symbolisch een zonder verdere betekenis was. Je moet maar durven. Het land en de EU met een parlementaire stemming in rep en roer brengen en dan zeggen dat het alleen maar pure symboliek was.

Juiste strategie

Het is dus steeds duidelijker dat de strategie van Madrid en de EU tegen de Catalaanse ultranationalisten werkt. Zoals bij de eerdere acties om de onafhankelijkheid van Catalonië uit te roepen getuigde deze zoveelste poging van niet alleen een gebrek aan respect voor de mensen in de regio maar evenzeer van een zelden gezien amateurisme. Amateurs is zelfs een veel te brave uitdrukking.

In Brussel poogde Puigdemont via een wanhoopsprong nog enige kans te maken om de EU in zijn val te lokken en met Spanje te doen bemiddelen. Het mislukte grandioos. Waarna hij dan maar aan iedere persmus een interview geeft en toeristische uitstapjes poogt te doen naar o.a. de Gentse Krook, de nieuwe bibliotheek. Een mens moet iets doen met zijn verloren tijd.

De Spaanse premier Mariano Rajoy heeft duidelijk de juiste strategie in de Catalaanse kwestie. In wezen kon hij ook moeilijk anders. Wie weet lokt hij nadien wel nationale parlementsverkiezingen uit om ditmaal toch aan een meerderheidsregering te geraken.

Ook voor de N-VA is dit slecht nieuws. Artikel 1 van haar statuten stelt dat men moet streven naar de Vlaamse onafhankelijkheid. Maar dat lusten amper Vlamingen. En dus begon men bij de N-VA de voorbije jaren dan maar te kletsen over het confederalisme. Gedaan met de statuten, het werd confederalisme. Een inhoudsloze slogan natuurlijk want er is geen definitie voor dat woord.

Maar ook dat valt in Vlaanderen op een koude steen. Het is dankzij dit nationalisme dat België nu eventjes 7 regeringen heeft, twee gemeenschapscommissies en 8 parlementen, senaat incluis. Wie meer? Instellingen die elkaar desnoods saboteren. Zie Zaventem en de geluidshinder.

En nu met de voor ultranationalisten zich aan het voltrekken desastreuze afgang in Catalonië ziet de toekomst voor de Vlaamse variant er al even weinig rooskleurig uit. Niemand in de EU zal nog de komende decennia zo’n poging wagen. Men leerde ongetwijfeld zijn lesje.

‘Gesloten wegens gebrek aan belangstelling’ zou het bordje aan de deur bij de N-VA en het Vlaams Belang kunnen zijn. Ze trekken wel veel kiezers aan maar dat heeft duidelijk bitter weinig te maken met het ultranationalistische sausje dat die partijen serveren. Laat Catalonië een dure les zijn voor al die dromers die ‘s nachts wakker liggen van de slogan: ‘Elk volk heeft recht op een eigen staat’.

Ho ja, deze toch wel heel belangrijke draai van Puigdemont stond vandaag vooraan in grote letters in Le Soir, veruit de belangrijkste Brusselse krant. De VRT bestede er vandaag geen aandacht aan. Het is een Franstalige krant en dan is er blijkbaar aan de Brusselse Reyerslaan geen interesse voor. En zeggen dat er tegenwoordig zoveel onderwijsinstellingen zijn die een opleiding voor journalisten geven.

Willy Van Damme


De bokkensprongen van kroonprins Mohammed bin Salman

Verrassing gisterenavond op de Libanese televisiezender Future, eigendom van de clan van premier Saad Hariri, toen de in Saudi Arabië gevangen zittende premier aankondigde de komende dagen terug te keren naar Libanon om daar officieel zijn ontslag als Eerste Minister aan de president te overhandigen. Een interview waarop hij er erg vermoeid uitzag. Waarbij hij ook stelde dat ontslag eventueel te heroverwegen en mits voorwaarden opnieuw te willen samenwerken met Hezbollah. Een draai van 180°.

Saad Hariri nam vanuit Saoedi Arabië via de Saoedische televisie ontslag als premier van Libanon. Dit dient echter te gebeuren door persoonlijk een ondertekende brief met dit ontslag af te geven aan president Michael Aoun, een bondgenoot van Hezbollah. Hij wil zijn ontslag nu heroverwegen en zelfs met Hezbollah verder regeren.

Alleenheerser

Het is erg heet daar in het zand van Saoedi-Arabië. Dit niet zozeer letterlijk maar figuurlijk. Onder de huidige koning Salman bin Abdoel Aziz kent het land een ongeziene instabiliteit die vragen doet reizen over het voortbestaan van de dynastie van de familie van Abdoel Aziz bin Saoed, stichters en feitelijk eigenaars van Saoedi-Arabië.

De familie Saoed bestuurde het land steeds in onderlinge afspraken tussen de verschillende zoons en kleinzoons van Abdoel Aziz al Saoed, de veroveraar van het land.

Dit officialiseerde men in 2007 met de Raad van Getrouwheid waarin 34 leden van de verschillende clans der koninklijke familie zetelen. Die benoemde de kroonprins(en) en zo de opvolging. Met verder de 150 koppige Majlis al Shoera als een soort van raadgevend orgaan voor de koning en de ministerraad.

Vader en zoon Salman zullen na de grote blamage met Saad Hariri nu wel minder hard lachen.

Recent lijkt dit systeem echter opgeborgen en blijkt de zieke koning Salman bin Abdoel Aziz te regeren als een absoluut vorst die in de praktijk alle beslissingen doorschuift naar zijn zoon Mohammed bin Salman.

Voordien reeds werd de toen 29-jarige prins in 2015, na de kroning van Salman bin Abdoel Aziz, tot tweede kroonprins benoemd en werd prins Moekrin bin Abdul Aziz, tot dan de troonopvolger, zonder veel ceremonie als kroonprins gedumpt in ruil voor prins Mohammed bin Nayef, geen zoon als Moekrin maar een kleinzoon van Abdoel Aziz.

Maar ook diens liedje duurde niet lang en enkele maanden geleden schoof men ook die plots opzij en werd Mohammed bin Salman de enige kroonprins en verantwoordelijk voor zowat alle belangrijke zaken waar het salafistische koninkrijk mee bezig is, zijnde de olieverkoop, defensie en economie. Van Mohammed bin Nayef heeft men sindsdien niets meer gehoord. Anonieme bronnen stellen dat hij onder huisarrest staat.

En dat gaat verder. Recent werden een 200 prinsen en prominente figuren binnen het koninkrijk gearresteerd op verdenking van corruptie. Waaronder een der ‘s werelds rijkste figuren prins Alwaleed bin Talal, zakenpartner bij o.a. het imperium van mediabaron Rupert Murdoch en Twitter. De strijd tegen corruptie is altijd een goed excuus, zeker in dictaturen als Saoedi-Arabië waar elke vorm van zelfs maar de lichtste dissidentie desnoods eindigt op het kapblok.

Oorlogen

Prins Mohammed bin Salman is sinds hij de facto alleenheerser werd begonnen met de oorlog tegen Yemen die van een zelden geziene brutaliteit getuigt, lanceerde een blokkade van Qatar en dreigde nu openlijk een oorlog tegen Libanon te beginnen. En uiteraard zette hij ook de oorlog tegen Syrië voort die hij erfde van zijn oom de in 2015 overleden koning Abdoellah Abdoel Aziz.

Niets hiervan lijkt enig succes te hebben. Integendeel. De oorlog in Jemen zit in een totale impasse waar alleen en dankzij de door het Westen gesteunde totale blokkade de bevolking enorm te leiden heeft. Maar daarover valt het Westen het land niet lastig. Integendeel, Westerse oorlogsschepen helpen bij het in stand houden van dit embargo.

Qatar en het gasveld van Zuid-Pars. Zonder dit veld staat het land praktisch aan de bedelstaf. Goede relaties met Iran zijn daarom ook niet onlogisch.

En dan is er de koude oorlog met Qatar die evenmin nergens raakt en er alleen voor zorgt dat Qatar verder toenadering zoekt tot Iran. Logisch want beide landen bezitten immers een deel van het gigantische in de Perzische Golf gelegen gasveld Zuid Pars en moeten daarom best samenwerken. Zonder Pars is het immers praktisch gedaan met Qatar. Weg gas, weg geld.

Maar Qatar is per capita nog rijker dan Saoedi-Arabië en kan die blokkade perfect doorstaan. Met hulp uiteraard van Iran die zijn grenzen met genoegen openstelde voor vliegtuigen en schepen richting Qatar. Ook hier heeft de uiterst oorlogszuchtige prins Salman geen schijn van kans. In de Qatarese hoofdstad Doha zit men hem vermoedelijk uit te lachen en wacht men tot hij toegeeft.

Libanon

Enkele weken terug waarschuwde Thamer al Sabhan, de minister voor Golf Zaken, de regio dus, voor belangrijke gebeurtenissen wat betreft Libanon. En zie, zijn woorden waren amper koud of de Libanese premier Saad Hariri nam vanuit de Saoedische hoofdstad Riyad via de televisie ontslag als premier.

Stellende dat Hezbollah, en dus Iran, zinnens waren hem te vermoorden. Rafik Hariri, zijn vader en vroegere premier werd eerder in 2005 met een autobom om het leven gebracht. Een onopgeloste zaak waar Washington eerst Syrië en daarna Hezbollah van beschuldigde.

Waarna de Saoedi’s beweerden dat Libanon een oorlogsdaad had gepleegd tegen het salafistische koninkrijk. Wat betekent dat kroonprins Mohammed bin Salman met dit excuus een vierde oorlog, dus na Syrië, Jemen en Qatar, zou kunnen beginnen tegen Libanon. Men eiste dan ook dat alle Saoedische onderdanen Libanon onmiddellijk zouden verlaten.

Maar ook hier lijkt prins Salman op een muur te botsen en alleen maar zichzelf pijn te doen. In de praktijk heeft het land namelijk geen operationeel leger en beschikt het alleen maar over een deels functionerende luchtmacht, vermoedelijk gevlogen en onderhouden door huurlingen. Het kan daardoor militair niet echt optreden. Reden waarom het blijkbaar in stilte andere landen heeft zitten polsen om het vuile werk voor hen op te knappen.

Iedereen zegt neen

Maar zoals voorheen toen men tegen Jemen ten strijd trok en Pakistan en Egypte vroeg om troepen te sturen, weigerde Cairo ook nu weer kanonnenvlees te leveren voor de dolle avonturen van de kroonprins. Zo wees de Egyptische president Abdoel Fatah al Sisi hem in het publiek over Libanon terecht. Eenzelfde nul op het rekwest in Israël waar men geen zin heeft om een tweede oorlog met Hezbollah uit te lokken.

Ook Benjamin Netanyahu premier van Israël had ditmaal geen zin in een zoveelste oorlog met Libanon en Hezbollah. De vorigen liepen immers allen faliekant af. Het risico dat steden als Haifa of Tel Aviv deels tot puin worden geschoten is ook vrij groot. Hij stuurde de kroonprins dan ook wandelen. Het moet een schok geweest zijn voor prins Salman.

En volgens sjeik Hassan Nasrallah, de leider van Hezbollah, beloofde Saoedi Arabië de zionistische leiders die oorlog met tientallen miljarden te financieren. Een straf verhaal maar zeker niet ongeloofwaardig voor wie de Saoedi’s kent.

Maar Hezbollah is te sterk en te gevaarlijk geworden voor de zionistische leiders. Het risico bij oorlog op massale vernielingen en zo de vlucht van joden naar elders zou te groot zijn. En dat is een echte nachtmerrie voor figuren als een Benjamin Netanyahu.

Ook elders valt de oorlogszucht van kroonprins Salman op een ijskoude steen. Zelfs bij hondstrouwe met zeer veel geld gekochte bondgenoten. In wezen neemt zelfs niemand de verdediging op van de Saoedi’s in deze kwestie. Zo stelden zowel Frankrijk als de VS in officiële verklaringen dat Saad Hariri door de Saoedi’s wordt vastgehouden. (1)

Zo opperde Heather Naurt, de woordvoerster van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken, tijdens een persbriefing in Washington dat:

In terms of the conditions of him being held or the conversations between Saudi Arabia and the Prime Minister Hariri, I would have to refer you to the Government of Saudi Arabia and also to Mr. Hariri’s office.

Over de kwestie van de voorwaarden waaronder hij wordt vastgehouden en de gesprekken tussen Saoedi Arabië en premier Hariri moet ik U hiervoor doorverwijzen naar de regering van Saoedi-Arabië en het bureau van Hariri.

Eenzelfde maar wel krachtiger reactie kwam er uit Frankrijk, de vroegere kolonisator van Libanon, waar Reuters een woordvoerder van Buitenlandse Zaken citeerde die stelde:

“We would like Saad al-Hariri to have all his freedom of movement and be fully able to play the essential role that is his in Lebanon,”

“We zouden willen dat Saad al Hariri zijn volledige vrijheid van handelen heeft en hij zijn essentiële rol in Lebanon geheel kan spelen.”

Wie beseft welke financiële drukkingsmiddelen het Huis van Saoed op Washington, Cairo en Parijs heeft beseft dat dit ongezien is. Zelfs al klonk dit op het eerste gezicht erg braaf. Ook viel de reactie op van Antonio Guterres, de Portugese secretaris-generaal van de VN. Deze riep in deze kwestie op tot kalmte. Een verklaring duidelijk richting de Saoedische kroonprins.

Maar Guterres is een man uit de stal van de NAVO en de EU en dus die voor zijn  handelen zeker eerst zal overleggen met Brussel en ook de nummer twee van de VN, Jeffrey Feltman, de Amerikaanse diplomaat die jarenlang de oorlog tegen Syrië mee leiding gaf.

Libanon eendrachtig 

Nog erger voor kroonprins Salman is de reactie in Lebanon. Zo eisten, behoudens Samir Geagea, leider van de christelijke Lebanese Forces, en Ashraf Rifi, gewezen minister van Justitie en dissident binnen de groep rond Hariri, zowat alle belangrijke figuren er de terugkeer van ‘hun’ president en stelden ze eensluidend dat de Saoedi’s Hariri hadden ontvoerd.

Zelfs parlementslid Bahia Hariri, zuster van Rafik Hariri, de vader van Saad, sprak van een ontvoering. En zij is gezien haar sleutelposities in de clan, achter de schermen in de familie zowat de vrouw die de broek draagt.

Ook Bahia Hariri, parlementslid voor de stad Sidon en tante van Saad Hariri, protesteerde tegen het arresteren van Saad Hariri. Vroeger toonde de dame trouwens met trots haar erg weelderige haartooi. Nu is er de hoofddoek.

In plaats van het creëren van instabiliteit in Libanon heeft de actie van Saoedi-Arabië nu gezorgd voor een versterken van de eendracht in het normaal sterk verdeelde land. Met president Michel Aoun, de clan Hariri en Hezbollah die aan Riyad eenzelfde eisen stelden. Ongezien. Wat het startschot moest zijn voor de Saoedische herovering van de verloren invloed in Libanon en de vernieling van Hezbollah had juist het omgekeerde effect.

Dat Rafik Hariri gisteren totaal onverwacht aankondigde terug naar Libanon te keren, eventueel zijn ontslag te herzien en terug met Hezbollah te willen werken is dan ook geen echte verrassing. Alleen het feit dat het zo snel kwam is het dat wel.

Het betekent wel een enorm gezichtsverlies voor oorlogsstoker Mohammed bin Salman. De man loopt van de ene enorme blunder naar de volgende en maakt in de tussentijd massa’s vijanden en zorgt in de regio voor enorm veel leed en spanningen.

In wezen wees het ganse Westen hem in het publiek terecht. Een nooit geziene blamage. En de vraag is dan ook welke gevolgen op termijn dit allemaal voor de kroonprins, zijn vader de koning en het Huis van Saoed gaat hebben.

Voorheen moest hij ook al de grootsprakerige praatjes rond onder meer de Saoedische staatsolieproducent Aramco opbergen. Eerst ging men dit via de beurs privatiseren, daarna werd dat dan maar 5% maar nu stelt men die 5 % aan private investeerders te willen verkopen. Ja, een beursgang vergt immers een beperkte transparantie, maar die openheid van bestuur is het laatste wat de familie al Saoed wil. 

De gevolgen voor Syrië

Zeker is dat de invloed van Hezbollah in Libanon nu nog veel meer toenam. Het heeft leden en fans in zowat alle lagen van de bevolking en behoort tot het winnende Syrische kamp welke tegen al Qaeda & Co vecht. En wie wil behoudens een kleine groep nu eenmaal al Qaeda steunen?  Het is dan ook niet verrassend geen zuiver sjiitisch groepje meer maar een die ook rekruteert buiten de religieuze groep waaruit ze ooit ontstond.

In het gevecht met de Saoedische kroonprins Mohammed bin Salman is sjeik Hassan Nasrallah van Hezbollah de duidelijke winnaar. Bij de komende parlementsverkiezingen die via een proportioneel systeem zullen worden gehouden wordt hij dan ook bijna zeker de grote winnaar.

De invloed van Riyad is daarentegen nu bijna zero. Ook is dit allemaal zeer positief nieuws voor Syrië. Het Westen, met Israël, toonde met deze kortstondige crisis in de regio naar ontspanning te streven en de oorlogstrom (voorlopig?) te laten rusten. Vader en zoon Salman dachten die eventjes boven te halen maar werden in wezen brutaal de mond gesnoerd.

Hadden Israël, de VS, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk de spanning in de regio verder willen doen toenemen dan had men prins Salman gewoon, en desnoods maar alleen met woorden, kunnen steunen. Ze deden het niet en dat is cruciaal en toont welke richting zij op dit ogenblik in het Midden-Oosten willen gaan. En dat is naar ontspanning.

De kansen op een echte politieke regeling en een einde aan de Syrische oorlog nemen dan ook verder sterk toe. Vermoedelijk zal er dan volgend jaar een alles omvattend akkoord over het land worden gesloten en kan Bashar al Assad gewoon verder regeren. Zelfs al zal het land anno 2018 in veel opzichten anders zijn dan dit in 2011.

En er zal veel werk aan de winkel zijn. Iets voor Oger, het Saoedische bedrijf van de familie Hariri? Oger is de tweede grootste Saoedische bouwonderneming maar zit in zware moeilijkheden. Saad Hariri is trouwens in Saoedi-Arabië geboren en bezit zowel de Saoedische als de Libanese nationaliteit.

Maar de jihadisten waaronder die van de Moslimbroeders zullen zich na dat politiek akkoord wel geen illusie moeten maken. Ze zullen hun mond moeten blijven houden en braaf zijn. Na hun eerste mislukte opstand van 1979 tot 1982 leiden ze nu een tweede nog zwaardere nederlaag. En winnaars hebben altijd succes bij de massa’s.

Bij welke serieuze verkiezingen dan ook lijkt de zege van Bashar al Assad een bijna zekerheid. Het optreden van de Moslimbroeders zal behoudens bij de harde en kleine kern op geen sympathie kunnen rekenen. Hun acties maakten hen nu eenmaal bij velen gehaat.

Een Syrische provincies als het door de Moslimbroeders en al Qaeda bestuurde Idlib kent naast een harde repressie alleen maar plunder, willekeur en een voortdurende oorlog tussen de serie jihadistische groepen. Wat men beweerde een bevrijding te zijn werd een ongezien nachtmerrie voor de lokale bevolking. Ook daar zorgden de Saoedi’s voor.

Willy Van Damme

1)

– Reuters, Ellen Francis, 11 november 2017, ‘Lebanese president presses Saudi to say why Hariri has not returned’. https://www.reuters.com/article/us-lebanon-politics-aoun/lebanese-president-presses-saudi-to-say-why-hariri-has-not-returned-idUSKBN1DB0ET

– US Department of State, Press Briefing, 9 november 2017. https://www.state.gov/r/pa/prs/dpb/2017/11/275450.htm


De val van al Bukamal

Regeringsgezinde bronnen in Syrië en elders in het Midden-Oosten melden dat het Syrische leger en zijn bondgenoten nu ook al Bukamal zijn binnengetrokken. Het is de laatste door ISIS gecontroleerde Syrische stad gelegen aan de Eufraat en de grens met Irak. De bevrijding van deze stad is dus nog maar een kwestie van uren, hoogstens enkele dagen.

Iraaks en Syrisch leger samen

Opvallend hierbij is dat naast het Syrische leger, de Libanese Hezbollah en lokale milities ook het Iraakse leger en de PMU, een soort vrijwilligersleger, mee de stad binnenrukten. Zelfs Russische en Iraanse troepen werden er de voorbije paar weken in de omgeving gesignaleerd.

Voorheen had men het in dit milieu steeds maar over Russische instructeurs en Iraanse vrijwilligers. Zij het dat hun aanwezigheid vermoedelijk wel erg beperkt is. Wel zouden er Russen verbonden aan private huurlingenlegers op het slagveld actief zijn.

Voordien had Irak reeds de Iraakse grensstad al Qaim tegenover al Bukamal weten te bevrijden. Eens al Bukamal gevallen zal ISIS geen enkele stad de naam waardig meer bezitten. Wat nog overblijft zijn in essentie vooral stukken woestijn in de Syrische provincies Homs en vooral Deir Ezzor en amper bewoonde delen van de Iraakse provincie al Anbar in de buurt van al Qaim.

Verder bezet ISIS nog dan een stuk van Yarmouk, het Palestijns vluchtelingenkamp bij Damascus, en een zone in het uiterste zuidwesten pal aan de grens met Israël en Jordanië. Gebieden waar het ook in conflict ligt met andere salafistische terreurgroepen, vooral dan rivaal al Qaeda.

De situatie deze ochtend rond de stad al Bukamal, de laatste stad in handen van ISIS. Vanaf deze week kan het Syrische leger zich dan concentreren op al Qaeda en haar bondgenoten in het westen van Syrië. De doodsklokken luiden voor het Syrische salafisme. De kaart deze middag.

Wat betekent dat op ongeveer 5 maanden tijd het zeer grote door ISIS gecontroleerde gebied in het Syrische oosten en het centrum werd veroverd door het leger. Met de Koerdische PKK/YPG die met steun van de VS het gebied aan de linkeroever van de Eufraat grotendeels van ISIS zuiverden.

Op minder dan een jaar tijd bevrijdde het Syrische leger met steun van zijn bondgenoten dus niet alleen de helft van de provincie Aleppo en die provinciehoofdstad, maar ook grote delen van de provincies Homs, Hama, Damascus, Rakka en nu Deir Ezzor.

Het toont de almacht van het Syrische leger dat terug op zijn originele sterkte van voor de oorlog midden maart 2011 lijkt gekomen. De stad Aleppo kwam volledig in regeringshanden eind december 2016.

Aboe Bakr al Baghdadi

Ondertussen is er de vraag waar ‘kalief’ Aboe Bakr al Baghdadi nu verblijft. Bijna zeker is dat hij ondanks de berichten over zijn dood nog in leven is. In die zin gaan er op het internet vele verhalen rond over een geheime samenwerking van ISIS met de VS. Wat gezien de historiek van de Syrische oorlog en de geschiedenis van de salafistische terreur natuurlijk niemand mag verbazen.

Harde bewijzen zijn er wel nog niet maar ook dat is geen verrassing. Als die collusie er werkelijk is dan zal die zo geheim mogelijk worden gehouden. Willen de VS en haar bondgenoten hen bewaren voor gebruik elders op een latere datum? Het is een vraag die zowat alle regeringen, geheime diensten en diplomaten van belanghebbende landen zoals bijvoorbeeld Indië zal bezig houden.

Nu moet men alleen nog maar met de fijne kam gaan door die nog niet geheel onder controle zijnde stukken nabijgelegen woestijn. Wat wel minder troepen gaat vergen. De hoofdmacht van het leger gaat dan in het westen ingezet worden om er de laatste veelal geïsoleerde verzetsaarden op te ruimen zoals rond Damascus. Hayat Tahrir al Sham, de lokale franchise van al Qaeda, is dan ook gewaarschuwd.

En dat ze tegen dat leger geen kans maken weten ze. Gebleken is bijvoorbeeld dat hun offensieve capaciteit bijna nul geworden is. Ook hun laatste deze week gestart offensief in het noorden der provincie Hama eindigde nog maar eens met een flop. De slag om Aleppo en hun offensief daarna in het noorden van de provincie Hama heeft duidelijk hun rug gebroken.

De laatste fase van de eindstrijd wordt dus nog deze maand ingezet. Op 11 maart 2018 is het 7 jaar dat de VS en haar bondgenoten de oorlog tegen Syrië begonnen. Die datum zal vermoedelijk nu het einde betekenen van die oorlog. Het land kan dan herademen.

De wederopbouw is trouwens al volop bezig. Waar wachten onze regering en het bedrijfsleven nog op? Frankrijk, mede de vernielers van Aleppo, wil trouwens die stad mee heropbouwen. (1) En andere landen tekenden al series van contracten.

De bestorming van al Bukamal is een gemeenschappelijke actie van het Syrische en Iraakse leger en beider bondgenoten. Hier verbroederend aan hun gezamenlijke grens.

Kroonprins Mohammed bin Salman

Ook de YPG/PKK weet dat ze geen kant op kan met dat grote door haar bezette gebied. Men is ook onzeker ook wegens de verwarde Amerikaanse signalen over de toekomst. Een vertegenwoordiger van de CIA was trouwens recent op bezoek bij zijn collega’s in Damascus. Naar verluidt om te spreken over de vermoedelijk vele mensen van de CIA die in Syrische gevangenissen zitten. Een verhaal dat uitlekte.

En tegen het Syrische leger maakt de PKK/YPG evenveel kans als de Iraakse Koerden van nu ex-president Massoed Barzani tegen het Iraakse leger. De hebzucht van de PKK en de clan Barzani worden dan ook hun ondergang.

Te begrijpen dus dat de Saoedische kroonprins Mohammed bin Salman, de echte heerser van Saoedi-Arabië, woest is en Libanon zelfs beschuldigde van oorlogsdaden tegen zijn land. Het klassiek excuus voor oorlog. Maar Israël heeft bij monde van de krant Haaretz (2) deze week al omfloerst laten weten dat de man zijn eigen boontjes mag doppen en het niet meedoet.

Kroonprins Mohammed bin Salman wil met ijzeren hand het Midden-Oosten in een totale oorlog storten. En alle tegenstand in zijn land snoerde hij op voor het land ongeziene agressieve wijze de mond. Maar in Israël lijkt men voor zijn voorstellen geen zin te hebben. Ook Egypte zegde bij monde van president Abdoel Fatah al Sisi in deze kwestie al in het openbaar neen tegen hem. Blijkbaar heeft de kroonprins al wat rondvraag gedaan in de regio. Iemand nog wat meer oorlog?

Maar kroonprins Salman is al vastgereden in het kleine armtierige Jemen. Met ook hier een ongeziene brutaliteit. De man heeft bergen militaire hardware maar amper eigen soldaten. Het is dus op militair vlak een papieren tijger. Zijn onervarenheid en roekeloosheid worden op termijn ook diens ondergang. Is dat besef tot hem doorgedrongen en reageert hij in eigen land daarom op een voor het land ongeziene wijze brutaal?

Willy Van Damme

1) Le Monde, 4 november 2017, Florence Evin, ‘Les nouvelles technologies au chevet des trésors d’ Alep.’ (De nieuwe technologieën voor de schatten van Aleppo). Het betreft een verhaal over het Salon voor het Cultureel Erfgoed dat tot 5 november in Parijs liep en waar het redden van het onschatbare erfgoed van Aleppo centraal stond.

Jarenlang stond Le Monde achter de vernieling van Aleppo door al Qaeda & Co. Aleppo is mogelijks de oudste constant bewoonde stad er wereld met enorm veel erfgoed. Het verhaal toont voluit de schaamteloosheid van de Franse elite.

2) Haaretz, Daniel B. Shapiro, ‘Opinion: Is Saudi Arabia Pushing Israel Into War With Hezbollah and Iran?’, 7 november 2017. https://www.haaretz.com/middle-east-news/1.821085

Haaretz is een Israëlische Engelstalige krant die gebruikt wordt om Israël naar de westerse wereld toe een goed imago te bezorgen. Ze is op dat vlak ook erg professioneel. Daniel B. Shapiro is een voormalig Amerikaans ambassadeur in Tel Aviv en tegenwoordig verbonden aan het Instituut voor Nationale Veiligheidsstudies in Tel Aviv. Een volbloed zionist dus.

Zijn idee is dat israël wel naar een oorlog met Hezbollah en Libanon moeten gaan maar nu niet en zeker niet op vraag van wat hij de Saoedische bondgenoot noemt. Het probleem van Israël is ook dat, nu de oorlog in Syrië naar haar laatste fase gaat, men zit met een Hezbollah dat nog nooit zo sterk is geweest als nu.

Het beschikt tegenwoordig over een vernietigingskracht die zeer zware schade kan aanrichten aan Israëlische steden en de economie. En de vlucht van massa’s joden naar veiligere oorden zal betekenen. Een zionistische nachtmerrie.

En het is verre van zeker dat Israël het ook ditmaal zal halen. De feitelijke nederlaag tegen Hezbollah van juli en augustus 2006 moet als een nachtmerrie over de Israëlische politiek hangen. En er is bovendien een sterk Iraans leger dat indien nodig zijn Libanese bondgenoot ter hulp zal snellen met alles wat het ter beschikking heeft.

Israël zit dus met een zwaar dilemma dat misschien wel onoplosbaar is. Want wat als Iran uit weerwraak de olie-installaties van de Israëlische bondgenoot in Saoedi Arabië in puin schiet. Het is in wezen een kwestie van slechts enkele uren.

Daniel B. Shapiro wijst de oorlogszuchtige kroonprins Mohammed bin Salman dan ook op een beleefde en indirecte wijze de deur. Hij mag verder in Riyad gaan blaffen. En blaffende honden bijten doorgaans niet. Zeker als ze geen tanden blijken te hebben.

De militaire toestand rond al Bukamal deze avond woensdag 8 november.

Naschrift:

Sinds gestart werd met het schrijven van dit stuk werd de stad reeds bevrijd. Het was dus slechts een kwestie van een paar uren. ISIS is als georganiseerde strijdmacht dus dood. Het betekent echter vooral dat de weg van Syrië naar Irak terug kan geopend worden voor verkeer en dus ook voor de internationale handel. Een groot pluspunt voor beide landen. Intussen trekken steeds meer en meer Syrische troepen zich samen in de omgeving van de provincie Idlib, het bolwerk van al Qaeda.


Een uitgestoken hand

In ‘Geen morzel gronds’ in De Morgen van vandaag 6 november schrijft Bart Eeckhout: “Het is de regering-Rajoy die onderhandelingen weigert over de door Catalonië gewenste ruimere autonomie”.

Dit klopt niet want o.a. in september, de maand voor het referendum, stelde die regering van Rajoy aan de Catalaanse regering voor om het referendum af te lasten in ruil voor een grondwetswijziging. Men moet er maar de pers uit die periode op na lezen. Ook nu ligt dit voorstel nog steeds op tafel, mede op initiatief van de sociaaldemocratische PSOE. De regering van Carles Puigdemont weigerde echter die uitgestoken hand.

Het gemak waarmee Bart Eeckhout het door o.a. de N-VA verspreidde verhaal overneemt wekt natuurlijk geen verwondering. De invloed van die partij en haar gedachtengoed blijkt immers nogmaals groot te zijn. Met als gevolg dat men de feiten dan maar een draai geeft.

Willy Van Damme


Ook Catalaanse dromen zijn bedrog

Er is dus een einde gekomen aan de droom van de Catalaanse ultranationalisten voor wie de onafhankelijkheid de poort naar het paradijs was. Gedaan om nog te betalen aan die arme Spanjaarden, de boerenkinkels uit Madrid en elders. Het Catalaanse herenvolk ging zijn eigen boontjes doppen. En dat ging alleen maar geluk meebrengen. Dacht men.

Dolgelukkige gezichten

Het alles overstemmende geluid van Catalaans minister-president Carles Puigdemont en zijn medestanders was duidelijk. Het uitroepen der onafhankelijkheid zorgde er alleen maar voor lachende en dolgelukkige gezichten. Een droom leek werkelijkheid.

Het werd nog diezelfde vrijdag al een nachtmerrie toen de regering in Madrid ingreep en de deelregering afzette. Het eindigt nu in een zelden geziene politieke farce. Dat begon trouwens al bij het uitroepen van de onafhankelijkheid en in wezen al ervoor. Maar men moet de signalen wel kunnen zien natuurlijk.

Zo riep men onmiddellijk na het referendum een algemene staking uit maar amper een bedrijf lag die dag stil. Wat toonde dat gans die heisa beperkt was tot een bepaalde middenklasse. Vooral op het platteland dan.

Sinds de Spaanse regering op maandag het Catalaanse regeringsroer overnam is alles voor zover geweten er rustig en normaal gebleven. Wat wel opviel was het geluid komende uit de massale betoging op zondag van tegenstanders van Puigdemont en zijn club.

Geen eenheid meer

Daar hoorden men verhalen komende van tegenstanders over grootschalige intimidatie door het Catalaanse ultranationalisme. Wie Spaans sprak werd vies bekeken en wie zich tegen die roep om onafhankelijkheid verzette was een franquista, een aanhanger van generalissimi Francisco Franco, een fascist dus.

De honderdduizenden betogers wierpen die zondag die intimidatie van zich af en lieten hun visie even luidkeels als de andere kant horen. Het moet een schok geweest zijn voor diegenen, waaronder heel veel journalisten, die het steeds maar hadden over het ‘streven van het Catalaanse volk’. Maar welk streven en welk volk dan? Het was een leugen die men ook nog gisteren in het journaal van de VRT kon horen.

Cata… Catastrophe. De visie van cartoonist Plantu in Le Monde van 13 oktober 2017.

Wat ook al onmiddellijk opviel was dat er van enige eenheid binnen die Catalaanse regering geen sprake meer is. Het is er iedereen voor zich. Minister Santi Villa, verantwoordelijk voor ondernemingen, nam uit protest al ontslag nog voor de stemming over onafhankelijkheid in het Catalaanse parlement plaats had. Zijn voorganger op die post, Jordi Baiget ,eveneens een tegenstander van de onafhankelijkheid, was voordien al door Puigdemont de deur gewezen.

Verder vlucht Puigdemont met enkele regeringsleden naar België om zo wat extra dagen uit de handen van het Spaanse gerecht te blijven. Ook hopende van een hun vriendelijke Belgische regering wat extra publiciteit te krijgen. Een ander minister ging op maandag dan protesterend naar kantoor, anderen bleven thuis en gingen braaf naar Madrid voor hun verhoor en arrestatie. Iets waartegen ze wel in beroep gingen.

Ook lieten een deel van die naar België getrokken ministers Puigdemont al na twee dagen achter en keerden huiswaarts. Van een gezamenlijk front is dus geen enkele sprake meer. Bovendien verliep de overname van de Catalaanse ministeries, politie en media zonder voor zover geweten enig gemor. Met andere woorden: Puigdemont staat bijna helemaal alleen.

En nu het Spaanse gerecht een aanhoudingsbevel gaat uitvaardigen is het zeker dat hij de komende weken een gratis ticket enkele reis vanuit België naar een Spaanse gevangenis krijgt aangeboden. Hij zal dan beseffen dat ook een minister niet boven de wet staat en de grondwet zonder gevolgen zomaar aan zijn laars kan lappen.

Peilingen

Opmerkelijk was zeker ook het verhaal in De Morgen van donderdag 2 november van correspondent Tom Lievens ‘Strijdbijl begraven of doorgaan’:

En de ontvangst van de vier terugkerende ministers (uit Brussel, nvdr.) op de luchthaven van Barcelona getuigde ook niet van overtuiging met ‘de strijd’. De enigen die hen stonden op te wachten, was een groep mensen met Spaanse vlaggen zwaaiend die scandeerden: “Naar de gevangenis gaan jullie! Soto Real wordt jullie bestemming! Ter info: Soto Real is de Madrileens vipgevangenis. Van independistas was geen spoor te bekennen.

Nog erger voor Puigdemont is en zoals verwacht kon worden de sterk dalende populariteit van de man. Volgens alle opiniepeilingen verliezen ze op 21 december bij de verkiezingen hun parlementaire meerderheid. Vooral zijn eigen partij CDC stort volgens die peilingen in elkaar. Het verklaart waarom hij geen vervroegde verkiezingen wou organiseren.

Volgens bepaalde peilingen is het aantal voorstanders van onafhankelijkheid van ongeveer 42% al op 29% gevallen. Het is dus niet alleen de gevangenis maar ook de vergetelheid die Puigdemont en zijn groep wacht. Na hun veroordeling zal er, behoudens bij de kleine heel harde kern, niemand nog over hen spreken. Behalve misschien over hun ultieme waanzin.

Hun daad zal bij die andere voorgaande pogingen tot onafhankelijkheid worden gevoegd. De zoveelste dwaasheid van enkele Catalaanse intellectuelen. Een roekeloosheid die aan Catalonië veel geld heeft gekost.

Ook cartoonist Banx van The Financial Times stak op 18 oktober de draak met de strategie van de Catalaanse ultra’s.

N-VA en Charles Michel

Ondertussen blijkt ook wat een blunders de Belgische regering van Charles Michel in deze zaak beging. Men veroordeelde wel fors het zogenaamde politiegeweld – er werden naar verluidt die zondag 4 mensen gehospitaliseerd – maar zweeg praktisch geheel over het flagrante overtreden van de grondwet door de Catalaanse regering. Van partijdigheid gesproken.

En de oproep van Michel tot dialoog is mooi maar men zegde er nooit bij op welke voorwaarden. Dat de Spaanse regering dan woest is op Charles Michel is begrijpelijk en dat men weerwraak zal nemen of al genomen heeft hoeft dan ook niet te verbazen. Voor wat, hoort wat. Het is een gouden regel in de diplomatie. Waar bleef trouwens Didier Reynders in dit verhaal? Was hij plots geen minister van Buitenlandse Zaken meer?

En dan was er de oproep van zaterdag van staatssecretaris voor Asiel Theo Francken (N-VA) aan het adres van Carles Puigdemont dat hij hier wel asiel kon aanvragen. Een open verzoek om naar België te vluchten. Wat de man dan ook deed.

Wat Francken echter niet zegde was dat hij hier geen asiel kon krijgen en men een uitlevering niet kan tegenhouden. Het was advocaat Paul Bekaert die het diezelfde zaterdagavond in het VRT journaal stelde en Francken zo voor schut zette. Bekaert werd twee dagen later door Puigdemont en zijn vluchtende ministers tot hun advocaat aangesteld. Wat een ironie.

Het is duidelijk dat de N-VA de regering en zo België in een lastig diplomatiek parket bracht. Wat de aard van de N-VA toont. Zo was er hun Europarlementslid Sander Loones die zonder blikken of blozen stelde dat Spanje een man wil arresteren wegens het simpel uiten van een mening. Alsof Puigdemont en zijn regering niet de onafhankelijkheid hadden uitgeroepen. Het schenden van de grondwet nota bene. Loones is dan ook een leugenaar.

En dan is er Geert Bourgeois, Vlaams minister-president, die stelde dat het niet kon dat men  een gekozen politicus zomaar in de cel gooit. Misschien moet hij de dolle avonturen van de Partido Popular van eerste minister Mariano Rajoy eens bekijken.

Nogal wat van de gekozen excellenties van die partij werden de voorbije jaren tot celstraffen veroordeeld wegens misdaden begaan bij het uitoefenen van hun ambt. Het is geen toeval dat José Maria Aznar, de voorganger van Rajoy, van het politieke toneel verdween.

Zelfbeschikkingsrecht 

Vanuit blijkbaar een Brusselse hotelkamer stelde Carles Puigdemont als Catalaans minister-president gisteren eisen aan het Spaanse gerecht. Ze moesten zijn minister onmiddellijk en onvoorwaardelijk vrijlaten. Van een clown gesproken.

De bewering van Loones en die van andere Vlaams-nationalisten zoals Jan Jambon en Willy Kuypers dat elke volk recht heeft op een eigen staat is juridisch ook klinkklare onzin. Het begrip ontstond na 1918 toen de Britten en de Fransen de na de eerste wereldoorlog overwonnen Oostenrijks-Hongaarse Dubbelmonarchie en het Ottomaanse rijk onder elkaar verdeelden via een systeem van semi-onafhankelijkheid en van mandaatgebieden.

Dan begon men plots over het zelfbeschikkingsrecht te spreken. Maar dat was larie want het ‘Indische volk’ moest dan maar zwijgen, om maar niet te spreken over het ‘Congolese volk’ of dat van bijvoorbeeld Vietnam en China. Trouwens, er is nooit een definitie gegeven van wat dan juist ‘een volk’ is. Men gebruikte het gewoon om de verslagen vijanden te ontmantelen. Zie Joegoslavië. Meer niet. Het is een inhoudsloos principe, te gebruiken naar eigen goeddunken.

Het is trouwens nog steeds hetzelfde. Je krijgt dan plots het Zuid-Soedanese volk waar bij een referendum zogenaamd 97% voor onafhankelijkheid stemt om de dag nadien dan elkaar de kop in te kloppen. En als het ‘Koerdische volk’ recht heeft op een eigen staat, waarom dan niet de daar eveneens wonende Turkmenen, Assyriërs, Arabieren en Jezidi’s? Zijn dat dan burgers met minder rechten? Blijkbaar.

Die kunnen dan op hun kin kloppen en braaf de repressie van de Iraaks Koerdische president Massoed Barzani aanvaarden op straf van de gevangenis of de kogel. Maar Barzani is trouwens ongeveer hetzelfde lot beschoren als Puigdemont.

Ook zijn referendum over een eigen staat eindigde in een ramp, hier dan in een oorlog met Irak, Turkije en Iran waarbij de VS en de EU gewoon toekeken. Met een smadelijke nederlaag en zijn aftreden tot gevolg. Dit terwijl de VS en Israël steeds de drijvende krachten waren achter dit Koerdisch separatisme. Ook hier werd de droom voor de clan Barzani een nachtmerrie.

En in Vlaanderen is het trouwens niet anders. Wee de gekozenen van het ‘Linkebeekse volk’ als ze op de gemeenteraad Frans, hun eigen taal, durven spreken. Van repressie gesproken. Eenzelfde verhaal in Catalonië waar gebieden die stelden dat ze bij Spanje wilden blijven een hondsbrutaal njet kregen van Puigdemont en zijn kliek. Zelfbeschikking? Nog in geen 1000 jaar als het hen uitkomt.

Vandaag nog verspreidde de N-VA in Ronse een persbericht waarin ze protesteren tegen het feit dat de lokale afdeling van Groen een deels in het Frans opgestelde bericht verspreidde. Dit terwijl Ronse toch een taalgrensgemeente is met faciliteiten voor de Franstaligen. Zo ver gaan de Vlaamse nationalistische ultra’s in hun onverdraagzaamheid en respect voor de wet. De stad heeft trouwens niet eens een tweetalige website.

Pau Claris, de held van de Catalaanse ultra’s, was de man die in 1641 in opdracht van de Catalaanse bisschoppen een alliantie aanging met Frankrijk tegen Spanje en zo de Roussillon aan Frankrijk verloor. Een maand na het uitroepen van de (sic) onafhankelijkheid stierf de man. Hij heeft het verlies van de streek van de Roussillon, zijn levenswerk, niet meer kunnen meemaken.

Pau Claris

Maar misschien kan men binnen 100 jaar als de ultranationalistische dromers deze kater doorspoelden zoals voor Pau Claris, de vader van het Catalaanse nationalisme, ook voor Carles Puigdemont een standbeeld oprichten en straten naar hem noemen.  

De toenmalige leider van de Generalitat Pau Claris, een geestelijke en jurist, is de man die in 1641 in een alliantie met Frankrijk ten strijde trok tegen Spanje. Dit op vraag van zijn bazen de bisschoppen, vooral die van Urgell, die geen geld wilden afstaan aan Madrid voor de oorlog met Frankrijk.

Het werd een ramp en een week na het uitroepen van de onafhankelijkheid maakte men de Franse koning Louis XIII snel graaf van Barcelona en verkocht men zich dus aan Frankrijk. Sindsdien is de Roussillon, de streek rond Perpignan Frans. Proficiat dus. Als dat geen standbeeld verdiende.

Maar dat verhaal van een egoïstische kerk en onvoorstelbaar verraad en dwaasheid zal men wel niet horen in de omgeving van Puigdemont. Maar dromen zijn zoals hier nog maar eens bewezen werd bedrog. Gelukkig wordt men in Catalonië wakker uit de droom. Het kan de schade beperken.

Willy Van Damme


Een gouden of blikken tip?

Advocaat Jef Vermassen beweerde gisteren op zijn duidelijk favoriete televisiezender VTM dat hij een ‘gouden tip’ had die eindelijk voor de doorbraak in het dossier van de Bende Van Nijvel moet zorgen. Blijkbaar had volgens onze advocaat een rijkwachter die aan de Delhaize in Aalst kort voor de aanslag van 1985 op wacht stond een verklaring gedaan aan het gerecht.

Is dit nieuw?

Die, stelde Vermassen, had de naam gegeven van zijn hiërarchische overste die hem het bevel gaf om samen met zijn eveneens bewapende collega te vertrekken. Korte tijd nadien verscheen dan de Bende Van Nijvel met eventueel rijkswachter Christiaan Bonkoffsky om voor een laatste maal moordend toe te slaan.

Een merkwaardig verhaal. Het was immers meerdere getuigen van die terreuraanval op dat ogenblik reeds opgevallen dat die rijkswachters met hun R4 kort voor die aanslag waren verdwenen. Reeds toen zei men bij mensen die het dossier volgden en getuigen dat rijkswachters betrokken waren bij die aanslagen van de Bende.

Men kan zich dan ook afvragen of die verklaring wel nieuw is. Is dat zo dan is dat een zoveelste bewijs van grootschalig geknoei van de gerechtelijke onderzoekers. Een beetje onderzoeker de naam waardig had immers dit ‘toeval’ al in ‘85 zo opgemerkt. Het zal hen door getuigen wel gezegd zijn en het haalde na die slachtpartij ook de media.

Maar dan stelt zich eventueel ook de vraag waarom men die verklaring niet al jaren geleden verzamelde. Bovendien moet dit bevel normaal te vinden zijn in de interne nota’s van de Aalsterse rijkswacht. Kan men dan spreken van de ‘gouden tip’? Eigenaardig alleszins.

Heeft Jef Vermassen informatie over een ‘gouden tip’, of is het gewoon publiciteit?

Is dit Vermassen die op zoek is naar extra publiciteit voor zijn boek en advocatenpraktijk? Zijn dit de media –  Hier dan de groep Van Thillo met VTM/Het Laatste Nieuws en zusterkrant De Morgen – die geld rieken? Dit verhaal doet nu eenmaal kranten verkopen.

Ook dat is mogelijk. Maar uiteraard is iedere druk vanuit de media op gerecht en politie in deze zaak hoe dan ook een meer dan welkome zaak. Dat het dient onderzocht is eveneens duidelijk en dat het eventueel een nieuw spoor kan betekenen is zeker mogelijk.

Maar of dit de zaak gaat oplossen lijkt mij straf. Alles is mogelijk natuurlijk en men mag als onderzoeker geen spoor negeren. Maar men mag evenmin overlopen van optimisme en oeverloos naïef zijn. Met beide voeten op de grond graag.

Guido De Saeger

Er was trouwens in die periode bij de parketten in het ganse land afgesproken dat er bij een volgende aanslag van de Bende men nationaal alarm ging slaan. Het parket van de toenmalige en in 2005 overleden Dendermondse procureur des konings Guido De Saeger liet dit echter na. De substituut van wacht was het naar verluidt vergeten.

Geweten is dat dit parket op dat ogenblik bij het parket-generaal en bij de advocatuur wegens haar interne werking een barslechte reputatie had. Substituten ontvluchten toen de stad en De Saeger. Wat zorgde voor een continue onderbemanning.

De Saeger ging trouwens later na een artikel over hem in Knack geschreven door wijlen Frank De Moor, echtgenoot van de toenmalige advocaat-generaal in Gent en verantwoordelijke voor tucht (!) in haar regio, ook voortijdig op pensioen. Een artikel waar volgens insiders wel wat fouten in zaten.

Een echt onderzoek had de verantwoordelijke(n) voor die fout toen ook snel ondervraagd. Niet om deze daarom verdacht te maken maar gewoon ter informatie omdat men als onderzoeker nu eenmaal de verdomde en soms heel onaangename plicht heeft alles na te kijken. Hoe onwaarschijnlijk het spoor ook moge klinken.

Maar dat zal men gezien het manke onderzoek vermoedelijk ook wel niet gedaan hebben. Hilde Geens heeft misschien in haar hier eerder besproken blunderboek over de zaak nog niet hard genoeg geweest. Hallucinant is een veel te braaf woord voor dit dossier.

Willy Van Damme


Naar oplossing Bende van Nijvel?

Ongelooflijk maar waar, er lijkt nu toch een doorbraak in zicht voor het dossier van de Bende Van Nijvel, de bende aanslagplegers die in een ware golf van terreur van 1982 tot 1985 28 doden maakte en vele zwaar gewonden. Christiaan Bonkoffsky, een reeds lang bij specialisten van het dossier bekende naam, zou nu de beruchte reus van die Bende van Nijvel zijn. Deze overleed in 2015 en zou kort voor zijn overlijden aan zijn broer bekend hebben die reus geweest te zijn.

Gladio

Alle voor zover tot heden bekende gegevens lijken dit ook te bevestigen. Bovendien was de man voorheen lid van de later ontbonden antiterreureenheid van de gendarmerie Diane, later omgedoopt tot Speciaal Interventie Eskadron (SIE). Christiaan Bonkoffsky kende dus hun werkmethodes.

Christiaan Bonkoffsky is volgens vele getuigenissen de zogenaamde reus uit de Bende van Nijvel. De man eindigde als een marginale dronkenlap in de goot. Uit wroeging over wat hij ooit had gedaan en hoe zijn vermoedelijke opdrachtgevers hem desondanks behandelden? Links de robotfoto en rechts de man in carnavalsplunje.

Voor vele kenners van het dossier rond de Bende van Nijvel was een deel van hun harde kern immers afkomstig uit die groep Diane. Alleen praktisch zij immers kenden de wapentechnieken die door de bende bij hun aanslagen werden toegepast. Ze beheersten ook de knepen van het vak om steeds te ontsnappen aan hun onderzoekers. Zelfs hun vroegere baas en oprichter van de groep Diane was die mening toegedaan.

Bovendien was reeds lang de algemeen theorie dat zij in hogere kringen bescherming genoten. Daarbij werd vooral verwezen naar Gladio, een netwerk van geheime en bewapende figuren die ondergronds moesten werken. Waarbij vooral de Belgische militaire veiligheidsdienst AIVD en de NAVO instonden voor zowel de opleiding, bewapening als de begeleiding. En wie NAVO zegt denkt aan de VS.

Voor velen was dit of de voorbode van een staatsgreep of een poging om een zogenaamd sterke staat te installeren waarbij politie en bepaalde militairen voor of achter de schermen aan zoveel mogelijk touwtjes trokken. Ook in Turkije, Italië en Luxemburg grepen dergelijke veelal dodelijke acties plaats. Waarbij de Turkse generaal Kenan Evren op 12 september 1980 na jaren van terreur een militaire dictatuur kon installeren.

Vielsalm

Bijna zeker is dat in al die gevallen Amerikaanse steun een cruciale rol speelde. Zo was er in die periode de fameuze aanval op de basis van de Ardeense Jagers in Vielsalm waarbij men stelt dat leden van de Amerikaanse Special Forces een bewaker neerschoten en er wapens ontvreemden.

Wapens die nadien in Frankrijk deels bij de ‘linkse’ terreurgroep Action Directe werden teruggevonden. Action Directe was officieel een ultralinkse groep die nauwe banden had met de Belgische Cellules Communistes Combattantes (CCC), ook een zogenaamd ultralinks groepje die in diezelfde periode als de Bende van Nijvel eveneens aanslagen pleegde. Action Directe en de CCC hadden trouwens ongeveer het zelfde logo.

Eerst schreef de Nijvelse procureur des konings Jean De Prêtre de zaak toe aan ordinair banditisme en werkte hij alle onderzoeken in een andere richting brutaal tegen. Tot woede van vele gerechtelijke onderzoekers en bepaalde persmensen. Daar wees men al snel richting kringen bij de rijkswacht.

Bovendien hadden de overvallers amper interesse in een buit en wilden ze duidelijk de bevolking angst aanjagen. Daarom die aanvallen op een vrijdagavond op supermarkten als er veel volk aanwezig was. Gaan winkelen bleek plots een levensgevaarlijke zaak. Verder werd er ondanks de vele aanslagen nooit enig spoor gevonden van de daders. Wat bescherming doet vermoeden en het werk van insiders en specialisten.

De Delhaize in Eigenbrakel die op 27 september 1985 door de bende brutaal werd overvallen. Met als resultaat 8 doden waaronder een kind van 14 jaar en een buit van een schamele 388.000 frank (9.620 euro).

Nu 32 jaar na de laatste feiten komt zo te zien eindelijk het definitieve bewijs boven tafel dat de Bende van Nijvel en de groep Diane elkaar tot op zekere hoogte overlapten. Wat terreur moest bestrijden bleek zo te zien deels zelf terreur te veroorzaken.

Staatsgreep

Daarbij is de getuigenis belangrijk van Marc Van Damme, zoon van Willy Van Damme, toen de uitbater van café Tijl in de periode dat Christiaan Bonkoffsky er regelmatig zat. Die stelde dat Bonkoffsky een staatsgreep nodig achtte. Marc Van Damme gaf zijn informatie in 1998 al anoniem aan het gerecht door maar voelde zich nadien afgeluisterd en gevolgd en werd bang. En het gerecht negeerde zo te zien deze info. Nooit ondervroeg men Bonkoffsky.

De vraag is of er nog meer bewijs boven tafel zal komen en of we de namen van de andere bendeleden zullen leren kennen. Cruciaal is echter te weten wie hun bevelhebbers waren en de opdrachtgevers. Christiaan Bonkoffsky is immers een simpele uitvoerder. Misschien zitten die namen in het archief van de militaire veiligheid, de AIVD. Een dienst die steeds op goede voet leefde met hun Amerikaanse collega’s.

Het ganse verhaal toont hoe machtig de ‘staat binnen de staat’ in België wel is. Ministers, parlement en de Comités P en I en eventueel magistraten en politielui mogen doen wat ze willen. Men zorgt er steeds voor dat ze nergens geraken, minister van Justitie of Binnenlandse Zaken, het doet er niet toe. Men lacht hen achter de schermen desnoods gewoon uit.

Dendermondse carnavalisten gezellig onder elkaar in café Tijl zot te doen niet beseffend wat voor een figuur er zich in hun midden bevond. De schok bij hen is dan ook enorm geweest.

De recente golf van aanslagen door allerlei salafistische groepen kadert praktisch zeker in hetzelfde verhaal, het is de Bende van Nijvel 2. Ook nu weer wil men de Belgen, of Fransen en anderen, bang maken en hen allerlei maatregelen doen aanvaarden die de controle op hun doen en laten enorm doen toenemen.

Met camera’s die een gelaat of nummerplaat herkennen, stofzuigers die doorseinen wat er in de huiskamer van Jan Modaal gebeurt en televisietoestellen die afluisteren en de zenderkeuze en programmavoorkeur doorzenden naar… Wie feitelijk? Big Brother is al gearriveerd en machtiger dan ooit tevoren. Zie Facebook, Google, etc… niet toevallig allen Amerikaans.

Militaire achtergrond

Christiaan Bonkoffsky is een telg van een Poolse voorvader die in het begin van de achttiende eeuw naar Dendermonde kwam als militair in dienst van de Habsburgse vorsten. (1) Dendermonde was immers een garnizoensstad. En die militaire traditie werd ook nadien in eer gehouden.

Zo was François Bonkoffsky, vader van Christiaan, tijdens de Duitse bezetting in WOII lid van het Geheim Leger en nadien beroepsmilitair. En de vroegtijdig overleden oom Luc en broer van François was dan weer bij de Dendermondse politie. Een man met trouwens een goede reputatie in de stad.

Ironisch is het feit dat Christiaan Bonkoffsky afkomstig was uit de Dendermondse Greffelinck. In datzelfde straatje woonde ook de vroeg overleden substituut procureur Willy Acke die tot zijn zelfmoord – Voor velen een verdachte zaak – er woonachtig was en met onderzoeksrechter Freddy Troch het onderzoek leidde. In wezen hoefde hij voor zijn reus dus niet echt ver te zoeken. Bi de buur eens aankloppen.

In Dendermonde was hij erg actief bij eerst de scouts en daarna de carnavalsvereniging de Tijlvrienden waar hij ondervoorzitter was en met als stamkroeg het toen populaire café  Tijl van stads- en naamgenoot Willy Van Damme.

Een na de overval in Aalst zwaar beschadigde Aalsterse politieauto. Christiaan Bonkoffsky eindigde zijn carrière bij die Aalsterse politie.

Geen verbazing dat men er in het milieu van de Dendermondse carnavalisten door het nieuws zwaar geschokt was. “Hij vertelde wel eens dat hij straffe dingen kon doen maar dat leek ons toen eerder een soort van grap”, klinkt het bij een oude carnavalsvriend. “De man kon als het er op aan kwam bij een caféruzie een man zo tegen de muur kletsen”, stelt een vroegere Dendermondse collega.

Ondertussen heerst er bij bepaalde kennissen van de man, waaronder de vroegere carnavalisten, een grote woede over een bepaalde pers en de sociale media die er niet voor terugschrikken, aldus een betrokkene, om mensen woorden in de mond te leggen die men niet eens heeft uitgesproken.

Een vroegere vriend carnavalist promoveerde men op het internet zelfs al bijna tot lid van de bende. Ja want hij was….rijkswachter geweest en condoleerde in 2015 de overleden vroegere gewezen vriend.

Zelfs Dendermondse naamgenoten van Christiaan Bonkoffsky waaronder zelfs kinderen worden zo al in de sociale media met de vinger gewezen en beklad. Grenzen lijken er hier niet meer te zijn. Roddel en laster lijken wel de regel. De riool is opengetrokken en de ratten lopen vrij rond.

Hilde Geens

Voor Hilde Geens (2) is er blijkbaar weinig echt reden voor optimisme in de zaak. Hilde Geens was een van de weinige journalisten die zich professioneel op de zaak gooiden. Ze schreef er ook veel over in tijdschriften als Humo en in een boek over de manipulaties en flaters in dit dossier.

Hilde Geens is zeer sceptisch wat betreft het gerechtelijk onderzoek naar de Bende van Nijvel. Voor haar kunnen historici zoals bij de zaak van de moord op Julien Lahaut eventueel voor een oplossing zorgen.

Hilde Geens: “Er is in dit dossier al van bij de eerste overval in september 1982 bij wapenhandelaar Daniel Dekaise in Waver sprake van manipulaties, en dat is er niet op verbeterd. En als we zien dat men er na 32 jaar nog niet in slaagde zelfs maar een dader te arresteren hoe kan men dan verwachten dat men de regisseurs zou kunnen identificeren? En dan hebben we het nog niet over de mannen die hen inhuurden. Neen, ik ben niet optimistisch. Een goed idee is dat wat de historici Emmanuel Gerard en Rudi Van Doorslaer dit weekend opperden in De Standaard. Zij stelden hier de aanpak te gebruiken zoals bij het dossier van de eveneens nooit opgeloste rakende moord uit 1951 op parlementslid en CP-leider Julien Lahaut. Die historici konden wel de daders identificeren wat het gerecht nooit lukte.” (3)

Ook wist men al jaren van de mogelijke betrokkenheid van Christiaan Bonkoffsky en pas op vrijdag 20 oktober ondervroeg men zijn vroegere echtgenote. Maanden nadat de broer van Christiaan met zijn verhaal naar het gerecht was gestapt. Gerommel in de pers dreef hen blijkbaar in die richting. Echt (sic) kwaliteitsvol politiewerk dus.

De indruk is daarom dat ook deze huidige onderzoekscel er een soep van maakt. Bewust? En wie gaat nu nog een magistraat of politieman in deze zaak geloven? Debielen? Ook voor diegenen in die milieus die het goed menen en hard werken is dit een drama. Men sleurt hen mee het modderbad in.

Willy Van Damme

1) Op het einde van de zeventiende eeuw verzwakt de positie van Polen sterk en komt er zelfs een Saksische vorst aan het bewind. Waarna vrij snel het land als onafhankelijk natie ophoud te bestaan en men het verdeelde tussen Oostenrijk, Rusland en later Duitsland. Dit tot in 1917-1918 wanneer als gevolg van de nederlaag van Oostenrijk-Hongarije en Duitsland en de Russische revolutie Polen met Frans-Britse steun terug onafhankelijk kan worden.

Gelijktijdig heerst er rond 1700 in onze regio toen een oorlog rond de opvolging van de Spaanse troon waar Karel II de bezittingen overlaat aan een kleinzoon van Lodewijk XIV die echter alles voor zichzelf wil hebben. Waarna er tussen Frankrijk en de alliantie van de Nederlandse republiek, het Verenigd Koninkrijk, Oostenrijk en Beieren een langdurige oorlog losbarst. Die oorlog duurt tot de Vrede van Utrecht uit 1713-14.

Waardoor onze regio in handen valt van de Oostenrijkse Habsburgers. De Oostenrijkse Habsburgers hadden hier dus veel militairen nodig. Bij de Vrede van Utrecht creëerde men ook het Barrièreverdrag van 1715 dat tot 1781 duurde en waarbij een aantal steden waaronder Dendermonde een Nederlands en Oostenrijks garnizoen kregen. De eerste Oostenrijkse vorst voor het latere België was Karel VI. In die periode krijgt ook de naam België geleidelijk ingang onder de intelligentsia.

In beetgenomen geeft Hilde Geens vele voorbeelden van de machinaties van dit dossier met als ultieme bedoeling dat men de daders nooit zou vinden.

2) Op 4 augustus 2013 werd hier het boek van journaliste Hilde Geens besproken. Gelijktijdig verscheen er ook een gesprek hierover met haar. Het boek ‘beetgenomen’ gaat over het falen van het gerecht in de zaak en de blijkbaar bewuste sabotage van het onderzoek. Het verscheen in 2013 bij uitgeverij Manteau.

3) Ook in dit onderzoek van die historici werd verwezen naar allerlei politiek als rechts bestempelde milieus verbonden met mensen uit de VS die Lahaut en zijn CP definitief uit de machtscentra wilden verdrijven. Geheime netwerken met een crimineel karakter. Waarbij allerlei politionele en gerechtelijke manipulaties de enquête naar die moord eveneens saboteerden.


Pagina's